راز آفرینش (رباعی ۱۰ خیام)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

رباعی شماره ۱۰ خیام نیشابوری با مضمون راز آفرینش است. وزن این رباعی «مفعول مفاعیل مفاعیل فعل» می‌باشد.[۱]

رباعی[ویرایش]

دوری که در آمدن و رفتنِ ماست

او را نه نهایت، نه بدایت پیداست

کس می‌نزند دمی درین معنی راست

کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست

پانویس[ویرایش]

  1. رباعی ۱۰ وب‌گاه گنجور

پیوند به بیرون[ویرایش]