ذرات شبه ویروسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ذرات شبه ویروسی مشابه ویروس‌ها هستند، اما عفونی نیستند، زیرا آنها ماده ژنتیکی ویروس را ندارند. بیان ویروسی پروتئین‌های ساختاری مانند envelope یا Capsid می‌تواند به خودآرایی ذرات شبه ویروسی (VLPs) منجر شود. نخستین بار VLP مشتق شده از ویروس هپاتیت B و دارای آنتی ژن سطح مشتق شده از هپاتیتB در سال ۱۹۶۸ از سرم بیمار به دست آمد.[۱] در حال حاضر VLPها از اجزای طیف گسترده‌ای از خانواده‌های ویروسی ساخته شده‌اند، از جمله Parvoviridae (به عنوان مثال آدنو-associated virus) با Retroviridae (به عنوان مثال HIV) و Flaviviridae (به عنوان مثال ویروس هپاتیت C) و هم‌چنین باکتریوفاژها (به عنوان مثال Qß و AP205).

VLPها را می‌توان در سیستم‌های کشت سلولی متعددی از جمله باکتری‌ها، رده‌های سلولی پستانداران، رده‌های سلولی حشرات، سلول‌های مخمر و سلول‌های گیاهی تولید کرد.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. "Particles associated with Australia antigen in the sera of patients with leukaemia, Down's Syndrome and hepatitis". Nature 218 (5146): 1057–9. June 1968. PMID 4231935. doi:10.1038/2181057a0. 
  2. "Virus like particles production in green plants". Methods 40 (1): 66–76. September 2006. PMC 2677071. PMID 16997715. doi:10.1016/j.ymeth.2006.05.020.