دیپلمات

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

دیپلمات[۱] به فردی گفته می‌شود که دارای یک مقام رسمی از سوی دولت خود بوده و مسئولیت اجرای تصمیمات مربوط به سیاست خارجی را بر عهده دارد. دیپلمات فردی منصوب شده از سوی یک دولت است تا امور دیپلماسی را با دولت یا دولت‌های دیگر یا با سازمان‌های بین‌المللی اداره نماید. وظایف اصلی دیپلمات‌ها، بیان دیدگاه‌ها و حفظ منافع ملت‌های تابع دولت مذکور، تدوین و برقراری پیمان‌های راهبردی، انجام مذاکرات و رسیدن به توافق‌ها، و ارتقای روابط اطلاعاتی، تجاری و اقتصادی، فناوری و دوستی با سایر دولت‌ها است. دیپلمات‌های صاحب‌نام معمولاً در سازمان‌های بین‌المللی (مانند ملل متحد) و نیز شرکت‌های چند ملیتی به سبب تجارب مدیریتی و مهارت در مذاکره بکار گرفته می‌شوند. دیپلمات‌ها عضوی از روابط خارجی و گروه‌های دیپلماتیک ملت‌ها محسوب می‌شود.[۲]

دیپلمات باید فردی برخوردار از زمینه‌های ذاتی برای انجام امور سیاسی باشد. شم سیاسی ویژگی درونی است که هم چون بسیاری از امور ذاتی دیگر نزد اشخاص مختلف متفاوت می‌باشد. دیپلمات باید همواره مراقب آن باشد که در جریان رفتارها یا سخنانش، اسرار کشور را فاش نسازد.[۳] دیپلمات‌ها دارای قدیمی‌ترین پیشینه در تشکیلات سیاست خارجی دولت‌ها هستند که در طول قرن‌ها در مقام وزرای امور خارجه و سفیر انجام وظیفه نموده‌اند. این افراد معمولاً از مصونیت دیپلماتیک برخوردار هستند.

واژه‌شناسی[ویرایش]

دیپلمات از واژهٔ یونانی διπλωμάτης (diplōmátēs) گرفته شده که به معنای نگهدارندهٔ دیپلم (یک برگهٔ تاخورده) است؛ اما در اینجا منظور یک گواهی تحصیلی نیست، بلکه بیانگر نامه‌ای رسمی است که به او امکان انجام وظایف دیپلماتیک از سوی یک کشور یا سازمان را در کشور یا سازمان دیگر فراهم می‌کند.

دیپلمات حرفه‌ای و مقام منصوب[ویرایش]

«دیپلمات حرفه‌ای» (به انگلیسی: career diplomat) اصطلاحی است که در اشاره به کادر متخصص دستگاه دیپلماتیک یک کشور به کار می‌رود.

در مقابل، ممکن است تصمیم‌گیران یک کشور در هنگام انتصاب مقامات دیپلماتیک، به دلایلی اقدام به انتخاب افرادی بدون سابقه و تخصص دیپلماتیک (مانند سیاستمداران، نظامیان یا عناصر اطلاعاتی) بکنند. بدنه دستگاه دیپلماسی کشورها معمولاً با چنین انتصاب‌هایی مخالف هستند و گاهی این افراد توسط رهبران سیاسی به وزیران خارجه تحمیل می‌شوند.[۴]

دیپلمات‌های حرفه‌ای پیش از اعزام به مأموریت، آموزش‌های ویژه‌ای را پشت سر می‌گذرانند و به دلیل زندگی در کشورهای خارجی، با زبان و فرهنگ آن‌ها آشنایی زیادی کسب می‌کنند؛ امری که معمولاً برای افراد خارج از دستگاه دیپلماسی میسر نیست. با این حال، نمونه‌هایی از سفیران سیاسی وجود دارد که با آداب سیاست خارجی و کشور محل خدمت خود آشنایی قبلی داشته‌اند یا حتی بدون آشنایی بسیار موفق‌تر از دیپلمات‌های حرفه‌ای عمل کرده‌اند.[۵]

طبق تحقیقی که یک سندیکای آمریکایی به نام افسا (AFSA) منتشر کرده، در میان سفیران منصوب‌شده در دولت باراک اوباما، ۶۹٫۷٪ دیپلمات حرفه‌ای و ۳۰٫۳٪ رجال سیاسی بوده‌اند؛ در حالی که بیشتر پست‌های پرطرفدار نصیب سیاسیون شده‌است.[۶]

منصوبان غیردیپلمات[ویرایش]

برخی از دلایل انتصاب افرادی غیر از دیپلمات‌های حرفه‌ای به مقام‌های دیپلماتیک به شرح زیر است:

  • وثوق رئیس‌دولت: مثلاً محمد مصدق در سال ۱۳۳۱ نصرالله انتظام را به دلیل این که به او اعتماد نداشت از مقام سفارت ایران در آمریکا برکنار کرد و الله‌یار صالح –حقوقدان و سیاستمدار باسابقه‌ای که برخلاف سلف خود در سیاست خارجی تجربه نداشت ولی از یاران مورد اعتماد خود بود– را به این مقام منصوب کرد.[۷]
  • دورکردن افراد از کشور: گفته می‌شود عباس امیرانتظام –از رجال سیاسی که پیشه وی مهندسی بود– به همین دلیل در سال ۱۳۵۸ توسط مهدی بازرگان به عنوان سفیر ایران در کشورهای اسکاندیناوی منصوب شد.[۸]
  • پوشش امنیتی: این رویه‌ای معمول در همه کشورهاست که عناصر امنیتی و اطلاعاتی خود را با پوشش یک دیپلمات به کشوری دیگر اعزام کنند تا در صورت برملاشدن اقدامات مخفیانه‌شان از مصونیت دیپلماتیک بهره‌مند شوند.[۹]
  • مأموریت فرادیپلماتیک: کشورها ممکن است مقامات امنیتی یا نظامی خود را با مأموریتی فراتر از سفارت به کشور دیگری بفرستند. به عنوان نمونه، برخی تحلیلگران معتقدند وظیفه اصلی ایرج مسجدی (سفیر فعلی ایران در عراق که سابقاً از فرماندهان ارشد سپاه قدس بوده) ایجاد هماهنگی بین گروه‌های شبه‌نظامی شیعه در این کشور است و تخصص نظامی او به این امر کمک می‌کند.[۱۰]
  • اقدام نمادین: حسن روحانی در سال ۱۳۹۷ حمیرا ریگی که از مقامات محلی وزارت کشور در استان سیستان و بلوچستان (و همچنین نخستین فرماندار زن اهل سنت در تاریخ جمهوری اسلامی) بود را به عنوان سفیر ایران در برونئی انتخاب کرد. برخی از تحلیلگران معتفدند این انتصاب صرفاً دلایل نمادین دارد.[۱۱]
  • مناسبات حزبی یا منافع جناحی: گاه برخی از سیاستمداران به دلیل تقسیم پست‌ها بین احزاب حاضر در یک دولت ائتلافی یا صرفاً وجود خویشاوندگماری در حزب حاکم به عنوان سفیر کشورهایشان انتخاب می‌شوند.[۱۲]

آموزش[ویرایش]

اغلب دیپلمات‌ها دارای مدارک دانشگاهی در رشته‌های روابط بین‌الملل، علوم سیاسی، اقتصاد، یا حقوق هستند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «دیپلمات» [علوم سیاسی و روابط بین‌الملل] هم‌ارزِ «diplomat»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی. «فارسی». در همان. دفتر دوم. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۶۴-۷۵۳۱-۳۷-۰ (ذیل سرواژهٔ دیپلمات)
  2. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Diplomat». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳ ژوئیه ۲۰۱۶.
  3. علی حق‌شناس، مبانی دیپلماسی و آداب دیپلماتیک، تهران، سنا، ۱۳۹۰، ص ۳۵۴.
  4. Justin Parkinson (22 November 2016), Nigel Farage? How does the UK appoint ambassadors?, BBC
  5. Brian Knowlton (26 December 2013), Appointing Political Friends to Be Ambassadors, The New York Times
  6. Adam Taylor (23 November 2016), How U.S. presidents choose American ambassadors, The Washington Post
  7. «زندگینامه نصرالله انتظام: رویاهای مرد خاکستری». جام جم آنلاین. ۷ مهر ۱۳۹۰. دریافت‌شده در ۸ فروردین ۱۳۹۸.
  8. «عباس امیرانتظام در آینه اسناد ساواک و لانه جاسوسی آمریکا». مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی. دریافت‌شده در ۸ فروردین ۱۳۹۸.
  9. حسین علیزاده (۱۸ تیر ۱۳۹۸). «خبررسانی دیرهنگام درباره اخراج دو دیپلمات ایرانی از هلند؛ تشدید ابهامات». رادیوفردا. دریافت‌شده در ۸ فروردین ۱۳۹۸.
  10. «آگرمان ایرج مسجدی، سردار سپاه و سفیر ایران در عراق تأیید شد». رادیوزمانه. ۱۶ اسفند ۱۳۹۵. دریافت‌شده در ۸ فروردین ۱۳۹۸.
  11. «حمیرا ریگی، سفیر ایران در برونئی؛ اقدامی نمادین یا نقطه عطفی در جنبش زنان؟». اطلاعات. ۱۶ دی ۱۳۹۷. دریافت‌شده در ۸ فروردین ۱۳۹۸.
  12. Daniel Flitton (4 March 2019), Do politicians make good ambassadors or is nepotism at play?, ABC

منابع[ویرایش]

French diplomat Charles Maurice de Talleyrand-Périgord is considered one of the most skilled diplomats of all time.

A diplomat (from Ancient Greek: δίπλωμα; romanized diploma) is a person appointed by a state or an intergovernamental institution such as the United Nations or the European Union to conduct diplomacy with one or more other States or international organizations.

The main functions of diplomats are: representation and protection of the interests and nationals of the sending State; initiation and facilitation of strategic agreements; treaties and conventions; promotion of information; trade and commerce; technology; and friendly relations. Seasoned diplomats of international repute are used in international organizations (for example, the United Nations, the world's largest diplomatic forum) as well as multinational companies for their experience in management and negotiating skills. Diplomats are members of foreign services and diplomatic corps of various nations of the world.

Diplomats are the oldest form of any of the foreign policy institutions of a state, predating by centuries foreign ministers and ministerial offices. They usually have diplomatic immunity, and in their official travels they usually use a diplomatic passport or, for UN officials, a United Nations laissez-passer.

Terminology

The headquarters of the United Nations in New York City, the world's largest international diplomatic organization.

The regular use of permanent diplomatic representation began between the States of fifteenth century Italy. However the terms "diplomacy" and "diplomat" appeared in the French Revolution. "Diplomat" is derived from the Greek διπλωμάτης (diplōmátēs), the holder of a diploma, referring to diplomats' documents of accreditation from their sovereign.[1]

Diplomats themselves and historians often refer to the foreign ministry by its address: the Ballhausplatz (Vienna), the Quai d’Orsay (Paris), the Wilhelmstraße (Berlin); and Foggy Bottom (Washington). For imperial Russia to 1917 it was the Choristers' Bridge (St Petersburg). The Italian ministry was called "the Consulta."[2]

Career diplomats and political appointees

Though any person can be appointed by the State's national government to conduct said state's relations with other States or international organizations, a number of States maintain an institutionalized group of career diplomats—that is, public servants with a steady professional connection to the country's foreign ministry. The term career diplomat is used worldwide[3][4][5][6][4][7][8] in opposition to political appointees (that is, people from any other professional backgrounds who may equally be designated by an official government to act as diplomats abroad).[9][10] While officially posted to an embassy or delegation in a foreign country or accredited to an international organization, both career diplomats and political appointees enjoy the same diplomatic immunities, as well as United Nations officials. Ceremonial heads of state commonly act as diplomats on behalf of their nation, usually following instructions from their head of Government.

Diplomatic ranks

Whether being a career diplomat or a political appointee, every diplomat, while posted abroad, will be classified in one of the ranks of diplomats (secretary, counselor, minister, ambassador, envoy, or chargé d'affaires) as regulated by international law (namely, by the Vienna Convention on Diplomatic Relations of 1961).

Diplomats can be contrasted with consuls and attachés, who represent their State in a number of administrative ways, but who don't have the diplomat's political functions, or with international officers of the United Nations.

Function

Diplomats in posts collect and report information that could affect national interests, often with advice about how the home-country government should respond. Then, once any policy response has been decided in the home country's capital, posts bear major responsibility for implementing it. Diplomats have the job of conveying, in the most persuasive way possible, the views of the home government to the governments to which they are accredited and, in doing so, of trying to convince those governments to act in ways that suit home-country interests. In this way, diplomats are part of the beginning and the end of each loop in the continuous process through which foreign policy develops.

In general, it has become harder for diplomats to act autonomously. Diplomats have to seize secure communication systems, emails, and mobile telephones can be tracked down and instruct the most reclusive head of mission. The same technology in reverse gives diplomats the capacity for more immediate input about the policy-making processes in the home capital.

Secure email has transformed the contact between diplomats and the ministry. It is less likely to leak, and enables more personal contact than the formal cablegram, with its wide distribution and impersonal style.

Advocacy

The home country will usually send instructions to a diplomatic post on what foreign policy goals to pursue, but decisions on tactics – who needs to be influenced, what will best persuade them, who are potential allies and adversaries, and how it can be done - are for the diplomats overseas to make.

In this operation, the intelligence, integrity, cultural understanding, and energy of individual diplomats become critical. If competent, they will have developed relationships grounded in trust and mutual understanding with influential members of the country in which they are accredited. They will have worked hard to understand the motives, thought patterns and culture of the other side.

Negotiation

The diplomat should be an excellent negotiator but, above all, a catalyst for peace and understanding between people. The diplomat's principal role is to foster peaceful relations between states. This role takes on heightened importance if war breaks out. Negotiation must necessarily continue – but within significantly altered contexts.

Training

Most career diplomats have university degrees in international relations, political science, economics, or law.[11] “Emotional intelligence” has recently become a component of many foreign service training programs.[12]

Status and public image

Diplomats have generally been considered members of an exclusive and prestigious profession. The public image of diplomats has been described as "a caricature of pinstriped men gliding their way around a never-ending global cocktail party".[13] J. W. Burton has noted that "despite the absence of any specific professional training, diplomacy has a high professional status, due perhaps to a degree of secrecy and mystery that its practitioners self-consciously promote."[14] The state supports the high status, privileges, and self-esteem of its diplomats in order to support its own international status and position.

The high regard for diplomats is also due to most countries' conspicuous selection of diplomats, with regard to their professionalism and ability to behave according to a certain etiquette, in order to effectively promote their interests. Also, international law grants diplomats extensive privileges and immunities, which further distinguishes the diplomat from the status of an ordinary citizen.

Psychology and loyalty

While posted overseas, there is a danger that diplomats may become disconnected from their own country and culture. Sir Harold Nicolson acknowledged that diplomats can become "denationalised, internationalised and therefore dehydrated, an elegant empty husk".[15] Nicolson also claimed that personal motives often influenced the diplomatic pursuit of the national interest. For example, he wrote: “Nobody who has not actually watched statesmen dealing with each other can have any real idea of the immense part played in human affairs by such unavowable and often unrecognisable causes as lassitude, affability, personal affection or dislike, misunderstanding, deafness or incomplete command of a foreign language, vanity, social engagements, interruptions and momentary health.”[16]

International Day of Diplomats

Diplomats have started celebrating International Day of Diplomats on October 24 since 2017.[17] The idea of celebrating International Day of Diplomats on the day the United Nations was founded was proposed by Indian diplomat Abhay Kumar to mark the occasion as diplomacy becoming the principal means of resolving disputes.[18]

References

  1. ^ S. Anderson, Matthew (1993). The Rise of Modern Diplomacy, 1450–1919. p. 6.
  2. ^ David Stevenson, "The Diplomats" in Jay Winter, ed. The Cambridge History of the First World War: Volume II: The State (2014) vol 2 p 68.
  3. ^ "Archived copy". Archived from the original on 2015-01-21. Retrieved 2015-01-21.CS1 maint: archived copy as title (link)
  4. ^ a b "Career diplomat Aurescu becomes Romanian new FM". xinhuanet.com. Archived from the original on 22 August 2016. Retrieved 18 November 2015.
  5. ^ Siddons, Andrew (1 August 2014). "John F. Tefft, a Career Diplomat, Will Go to Russia". The New York Times.
  6. ^ "Carlos dos santos The Career Diplomat That Nurtured Foreign Affairs in Mozambique". International Magazine Kreol. Retrieved 18 November 2015.
  7. ^ "Asia-Pacific - Princess trapped by palace guard". BBC News. Retrieved 18 November 2015.
  8. ^ "Lady Ashton takes flak in EU diplomatic battle". BBC News. Retrieved 18 November 2015.
  9. ^ "Career Diplomats Worried About Influx of Political Appointees at State Department". ABC News. Retrieved 18 November 2015.
  10. ^ "Are Political Appointees the Only U.S. Diplomats Who Haven't Been to the Country to Which They Are Assigned?". The Huffington Post. Retrieved 18 November 2015.
  11. ^ Stuart Seldowitz, "The Psychology of Diplomatic Conflict Resolution", in H. J. Langholtz and C. E.Stout, Eds. The Psychology of Diplomacy (Westport: Praeger, 2004), pp. 47–58.
  12. ^ PT210 Advanced Leadership Skills, Foreign Service Institute Training, at fsitraining.state.gov/Catalog/CourseDetails/PT210
  13. ^ Allan Gyngell and Michael Wesley, Making Australian Foreign Policy (Cambridge: Cambridge University Press, 2003), pp. 106.
  14. ^ J. W. Burton, Systems, States, Diplomacy and Rules (Cambridge: Cambridge University Press, 1968), p. 206.
  15. ^ Harold Nicolson, The Evolution of Diplomacy (New York: Collier, 1962) at 107.
  16. ^ Harold Nicolson, The Congress of Vienna: A Study in Allied Unity, 1812-1822 (New York: Harcourt, Brace and Co., 1946), 19.
  17. ^ First International Day of Diplomats celebrated in Brasilia Business Standard, October 25, 2017
  18. ^ Why the world needs International Day of Diplomats, our everyday peacekeepers Daily O, 12 October 2017

Further reading

  • Black, Jeremy. A History of Diplomacy (U. of Chicago Press, 2010) ISBN 978-1-86189-696-4
  • Berridge, G. R. Diplomacy: Theory & Practice, 3rd edition, Palgrave, Basingstoke, 2005, ISBN 1-4039-9311-4
  • Cunningham, George. Journey to Become a Diplomat: With a Guide to Careers in World Affairs FPA Global Vision Books 2005, ISBN 0-87124-212-5
  • Dorman, Shawn, ed. Inside a U.S. Embassy: How the Foreign Service Works for America by American Foreign Service Association, Second edition February 2003, ISBN 0-9649488-2-6
  • Callieres, Francois De. The Practice of Diplomacy (1919).
  • Anderson, Matthew S. The Rise of Modern Diplomacy, 1450–1919 (1993).
  • Nicolson, Sir Harold George. The Evolution of Diplomatic Method (1977)
  • Rana, Kishan S. and Jovan Kurbalija, eds. Foreign Ministries: Managing Diplomatic Networks and Optimizing Value DiploFoundation, 2007, ISBN 978-99932-53-16-7
  • Rana, Kishan S. The 21st Century Ambassador: Plenipotentiary to Chief Executive DiploFoundation,2004, ISBN 99909-55-18-2
  • Ernest Satow. A Guide to Diplomatic Practice by Longmans, Green & Co. London & New York, 1917. A standard reference work used in many embassies across the world (though not British ones). Now in its fifth edition (1998) ISBN 0-582-50109-1
  • Stevenson, David. "The Diplomats" in Jay Winter, ed. The Cambridge History of the First World War: Volume II: The State (2014) vol 2 ch 3, pp 66–90.
  • Fredrik Wesslau, The Political Adviser's Handbook (2013), ISBN 978-91-979688-7-4
  • Wicquefort, Abraham de. The Embassador and His Functions (2010)

External links

Media related to Diplomats at Wikimedia Commons