دیاستول

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
وضعیت قلب در جریان دیاستول بطنی.

دیاستول، انبساط قلب[۱] یا فراخیدگی[۲] (به انگلیسی: Diastole) حالت انبساط بطن قلب است. دیاستول اصطلاحی است که در تعریف بازگشت قلب به حالت پیش از انقباض (سیستول) گفته می‌شود. درحقیقت مدت زمانی که پس از انقباض قلب، بطن‌ها پر از خون می‌شوند، قلب به حالت پیش از سیستول بازگشته و دیاستول رخ می‌دهد. در حین رخ دادن دیاستول بطنی، دهلیزها در حالت استراحت و در زمان دیاستول دهلیز، بطن، در حالت استراحت هستند. واژهٔ دیاستول، برگرفته از واژهٔ یونانی διαστολη، به معنی آماس و ورم‌کردگی است.[۳]

هنگام سمع قلب فاصله بین صدای اول و صدای دوم قلبی (S2) با زمان سیستول قلب مطابقت دارد و این زمان به طور طبیعی کوتاهتر از زمان بین صدای دوم و اول (دیاستول) است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «انبساط قلب» [علوم پایهٔ پزشکی] هم‌ارزِ «diastole»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر غلامعلی حدادعادل، «فارسی»، در دفتر سیزدهم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی (ذیل سرواژهٔ انبساط قلب) 
  2. واژه‌نامه پزشکی
  3. Diastole. Merriam-Webster Online Dictionary. 24 August 2008.