دیاجیو

دیاجیو

نوع	شرکت سهامی عام
ISIN	GB0002374006
صنعت	صنعت الکل
بنا نهاده	۱۹۹۷
دفتر مرکزی	لندن، بریتانیا
محدودهٔ فعالیت	جهانی
مدیر عامل اجرایی	ایوان مینزیس
رئیس هیئت مدیره	فرانتس هامر
محصولات	نوشابه آبجو شراب نوشیدنی‌های تقطیری
درآمد	۲۳٫۵ میلیارد پوند (۲۰۲۳)
سود خالص	۳٫۷ میلیارد پوند (۲۰۲۳)
مجموع دارایی	۳۵٫۶ میلیارد پوند (۲۰۲۳)
تعداد کارکنان	۳۰٫۰۰۰ نفر (۲۰۲۳)
شرکت‌های وابسته	وایت هورس گینس اسمیرنوف جانی واکر بیلیز ایست آفریکن خوزه کوئروو گینس نیجریه کاپیتان مورگان یونایتد اسپریتس
وبگاه	www.Diageo.com

دیاجیو (به انگلیسی: Diageo) شرکت بریتانیایی چندملیتی تولیدکنندهٔ انواع نوشیدنی‌های الکلی است، که دفتر مرکزی آن در شهر لندن، انگلستان قرار دارد.

این شرکت بزرگ‌ترین تولید کنندهٔ نوشیدنی‌های تقطیری از جمله آبجو و شراب در جهان می‌باشد. از برندهای معروف دیاجیو می‌توان به: جانی واکر (پرفروش‌ترین ویسکی در جهان)، اسمیرنوف (پرفروش‌ترین ودکا در جهان)، بیلیز، (نوعی لیکور) و گینس، (نوعی آبجو) اشاره نمود. این شرکت همچنین مالک برند خوزه کوئروو، (پرفروش‌ترین تکیلا در جهان) نیز می‌باشد.

شرکت دیاجیو محصولات خود را در بیش از ۱۸۰ کشور جهان ارائه می‌کند و در ۸۰ کشور نیز دارای شعبه است.

بخشی از سهام شرکت دیاجیو در بازارهای بورس لندن و بورس نیویورک معامله می‌شود. این شرکت در سال ۲۰۱۱ با ارزش بازاری بالغ بر ۳۴ میلیارد پوند در رتبه ۱۲ از بزرگ‌ترین شرکت‌های فعال در بازار بورس اوراق بهادار لندن قرار داشت.

تاریخچه

شکل‌گیری

شرکت دیاجیو در سال ۱۹۹۷ از ادغام شرکت‌های گینس پی‌ال‌سی و گرند متروپولیتن تشکیل شد. این شرکت توسط مدیران اجرایی آنتونی گرینر و فیلیپ یی در گینس، به همراه جورج بول و جان مک‌گراث از گرند متروپولیتن تأسیس شد. سهام دیاجیو در ۱۷ دسامبر ۱۹۹۷ در بورس اوراق بهادار لندن معامله شد.

نام دیاجیو توسط شرکت مشاوره برندسازی ولف اولینز در سال ۱۹۹۷ ایجاد شد. این نام از کلمه لاتین diēs به معنی «روز» و ریشه یونانی geo- به معنی «زمین» گرفته شده است.

تاریخچه بعدی

به عنوان میراثی از این ادغام، دیاجیو مالک تعدادی از برندها، مشاغل و دارایی‌هایی بود که در دسته اصلی نوشیدنی‌های الکلی نبودند. این شرکت به تدریج این دارایی‌ها را واگذار کرد تا بر نوشیدنی‌ها به عنوان تجارت اصلی خود تمرکز کند. این شامل فروش شرکت پیلسبری به جنرال میلز در ژوئیه ۲۰۰۰ و فروش رستوران‌های زنجیره‌ای فست فود برگر کینگ به کنسرسیومی به رهبری شرکت آمریکایی تگزاس پسیفیک به قیمت ۱٫۵ میلیارد دلار در دسامبر ۲۰۰۲ بود.

دیاجیو، که در سرمایه‌گذاری مشترک با گروه نوشیدنی‌های فرانسوی پرنود ریکارد فعالیت می‌کرد، در ماه مه ۲۰۰۱ شرکت کانادایی سیگرم را خریداری کرد؛ برای کسب مجوز قانونی، مجبور شد مالیبو رام را در فوریه ۲۰۰۲ به مبلغ ۵۶۰ میلیون پوند (۸۰۰ میلیون دلار) به آلاید دومک بفروشد.

در ژوئیه ۲۰۰۹، دیاجیو اعلام کرد که به عنوان بخشی از بازسازی کسب و کار، کارخانه مخلوط کردن و بطری کردن جانی واکر را در کیلمارناک در اسکاتلند تعطیل خواهد کرد و کار به دو سایت دیگر دیاجیو در شیلدهال و لیون منتقل خواهد شد. این امر باعث بیکاری ۷۰۰ کارگر می‌شد و انتقاد مطبوعات، مردم محلی و سیاستمداران را به دنبال داشت. ویلی کافی، نماینده محلی حزب ملی اسکاتلند در مجلس، و دس براون، نماینده حزب کارگر، کمپینی علیه این تصمیم راه‌اندازی کردند. طوماری علیه این طرح‌ها تنظیم شد که شامل تعطیلی کارخانه تقطیر غلات تاریخی پورت دانداس در گلاسکو نیز می‌شد. کارخانه جانی واکر در کیلمارناک در مارس ۲۰۱۲ تعطیل شد و ساختمان‌ها متعاقباً یک سال بعد تخریب شدند.

در آگوست ۲۰۱۱، دیاجیو موافقت کرد که بیش از ۱۶ میلیون دلار آمریکا برای حل و فصل اتهامات نظارتی مدنی ایالات متحده مبنی بر پرداخت‌های نامناسب به مقامات خارجی بپردازد. نهادهای نظارتی، این شرکت بریتانیایی را به نقض قانون رویه‌های فساد خارجی ایالات متحده از طریق شرکت‌های تابعه خود برای به دست آوردن فروش سودآور و مزایای مالیاتی برای ویسکی‌های جانی واکر و ویندزور اسکاچ و سایر برندهای خود متهم کردند.

این تجارت با خرید مشاغل الکل در سراسر جهان رشد کرده است. این شرکت در فوریه ۲۰۱۱، شرکت مشروبات الکلی ترکیه‌ای می ایکی را به قیمت ۲٫۱ میلیارد دلار آمریکا خریداری کرد، و در ماه مه ۲۰۱۲، شرکت تولیدکننده کاچاچا در برزیل، یپیوکا را به قیمت ۳۰۰ میلیون پوند خریداری کرد، و در نوامبر ۲۰۱۲، سهام عمده شرکت هندی یونایتد اسپریتس را به قیمت ۱٫۲۸ میلیارد پوند خریداری کرد. این شرکت در ژوئیه ۲۰۱۳، شرکت تولیدکننده چینی بایجیو، سیچوان، را در چین خریداری کرد.

در مارس ۲۰۱۵، دیاجیو یک کمپین تبلیغاتی منتشر کرد که زن جوانی را نشان می‌داد که پس از یک شب بیرون رفتن، گریه می‌کرد، در حالی که یک زن مسن‌تر، احتمالاً مادرش، از درگاه به او نگاه می‌کرد و عنوان آن این بود: «چه کسی جای پای تو را دنبال می‌کند؟ نوشیدن خارج از کنترل عواقبی دارد». این تبلیغ احتمالاً به این معنی بود که دختر در راه خانه، به دلیل نوشیدن آن شب، مورد حمله قرار گرفته است. مدیر شبکه بحران تجاوز ایرلند گفت که دیاجیو «قربانیان خشونت جنسی را به خاطر جنایاتی که علیه آنها انجام شده است، سرزنش می‌کند. این یک پیام مضر، واپس‌گرایانه و دردناک است که افراد آسیب‌پذیر را هدف قرار می‌دهد.»

شرکت قبلی، گرند متروپولیتن، مالک اصلی هتل‌ها بود و قبل از واگذاری و ادغام در دیاجیو، مالک هتلی بود که اکنون هتل‌های بین قاره‌ای نامیده می‌شود، اما این شرکت هنوز مالک هتل گلنیگلز در پرتشایر بود که میزبان رویدادهایی از جمله جام رایدر و اجلاس گروه ۸ بود. در ژوئیه ۲۰۱۵، دیاجیو به توافقی برای فروش هتل به گروه انیسمور، که در حال حاضر مالک هتل‌های هاکستون هستند، رسید.

در اکتبر ۲۰۱۵، این شرکت فروش عمده‌ای در هر دو دسته آبجو و شراب انجام داد و برند آبجوی رد استرایپ را به همراه سهام سایر کارخانه‌های آبجوسازی و حقوق گینس در برخی مناطق را به هاینکن و همچنین بیشتر تجارت شراب خود را به شرکت املاک خزانه‌داری فروخت. فروش جداگانه برندهای شراب باقی‌مانده از جمله ناوارو کورئاس و چالون وینیارد در سال ۲۰۱۹ باعث شد دیاجیو از این دسته خارج شود.

تاریخچه اخیر

در نوامبر ۲۰۱۶، دیاجیو اعلام کرد که قصد دارد نقاشی نمادین سال ۱۸۵۱ اثر سر ادوین لندسیر، پادشاه گلن، را که متعلق به این شرکت بود، اما از سال ۱۹۹۹ به موزه ملی اسکاتلند در ادینبورگ قرض داده شده بود، در حراجی به فروش برساند، زیرا «هیچ ارتباط مستقیمی با کسب و کار یا برندهای ما ندارد» و بر روی برچسب برند رقیب گلن فیدیچ، متعلق به ویلیام گرنت و پسران استفاده می‌شود. پس از یک کمپین جمع‌آوری کمک مالی، این نقاشی به گالری‌های ملی اسکاتلند با قیمتی حدود نیمی از ارزش تخمینی ۸ میلیون پوندی آن فروخته شد.

در نوامبر ۲۰۱۸، دیاجیو برند ویسکی سیگرام را به همراه برندهای مایرز رام، پوپوف ودکای، بوث جین، گلدشلاگر، یوکان جک، سامبوکا و ۱۱ برند دیگر به شرکت سازراک به قیمت ۵۵۰ میلیون دلار آمریکا فروخت، اما برند سون کرون سیگرام را حفظ کرد.

در ژانویه ۲۰۲۰، دیاجیو موافقت کرد که ۵ میلیون دلار آمریکا برای حل و فصل اتهامات مطرح شده توسط کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده بپردازد که ادعا می‌کرد این شرکت توزیع‌کنندگان را برای خرید محصولات بیش از تقاضا به منظور دستیابی به اهداف عملکردی تحت فشار قرار داده است.

در مارس ۲۰۲۴، این شرکت پس از ۴۰ سال تعطیلی، کارخانه تقطیر پورت الن را بازگشایی کرد و در سپتامبر ۲۰۲۴، برند ریتوال زیرو، یک برند مشروبات الکلی غیرالکلی، را خریداری کرد. این شرکت در نوامبر ۲۰۲۴ گروه لوکس دیاجیو را تشکیل داد، در ژانویه ۲۰۲۵ شرکت Cacique rum را به لا مارتینیکایی فروخت، و در ژوئن ۲۰۲۵ مالکیت اکثریت سهام سیروک در آمریکای شمالی را به مین استریت ادوایزر منتقل کرد.

در سپتامبر ۲۰۲۵، داگ فورد، نخست‌وزیر انتاریو، اعتراضی را علیه تصمیم دیاجیو برای تعطیلی کارخانه بطری سازی ویسکی کراون رویال در امهرستبورگ و انتقال عملیات به ایالات متحده ترتیب داد. این شرکت اعلام کرد که قصد دارد این کارخانه را تا فوریه ۲۰۲۶ تعطیل کند که منجر به از دست رفتن ۱۸۰ شغل خواهد شد. فورد در یک کنفرانس مطبوعاتی، یک بطری کرون رویال را روی زمین خالی کرد، تصمیم شرکت را «احمقانه» خواند و قول داد که تلافی کند - با توجه به اینکه خرید استانی محصولات دیاجیو سالانه به ۷۴۰ میلیون دلار کانادا می‌رسد. او از اهالی انتاریو خواست که به جای آن از ویسکی تولید داخل حمایت کنند و دیاجیو را به بی‌احترامی به کارگران و عدم مشورت با اتحادیه متهم کرد. دیاجیو از این اقدام به عنوان یک تغییر ضروری در زنجیره تأمین آمریکای شمالی خود دفاع کرد، در عین حال تأیید کرد که ترکیب و بطری‌سازی ویسکی کراون رویال در آینده در تأسیسات کانادایی باقی خواهد ماند.

پیوند به بیرون

• وبگاه رسمی شرکت دیاجیو

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Diageo». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۳.