دکل جک آپ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نمونه‌ای از یک دکل جک آپ.

دکل جک آپ (به انگلیسی: Jackup rig) گونه‌ای از سکوهای حفاری قابل حمل است. این نوع از سکوها شامل یک بدنه شناور می‌باشند که تجهیزات و دکل حفاری بر روی آن نصب می شودو پایه‌های عظیمی که کل وزن بدنه، تجهیزات و دکل حفاری را تحمل می‌کنند. تعداد پایه های این سکوها معمولا 3 یا 4 عدد با مقطع دایره ای و یا خرپایی می باشد. این پایه‌ها از میان بدنه فولادی به بالا و پایین می‌روند و به همین دلیل است که به این نوع شناورها (Jack Up) یا خود بالابر می‌گویند. پایه‌ها در مواقع نیاز و زمان حفاری به عمق آب رفته و پس از قرار گرفتن بر بستر دریا، بدنه سکو را بر روی خود و خارج از آب نگه می‌دارند. از این سکوها در حفاری چاه‌های نفتی و یا گازی در مناطق کم عمق دریاها (حداکثر تا عمق ۱۵۰ متر آب) استفاده می‌شود. اولین دکل حفاری خود بالابر دریایی ایران (Jack Up) در دهه ۷۰ شمسی با نام «ایران خزر» در مجتمع نکای شرکت صنعتی دریایی ایران (صدرا) ساخته شد. اولین طراحی کاملاً ایرانی این نوع شناورها نیز با نام Rosemond-SA۲۰ توسط محققین، متخصصین و مهندسین ایرانی در شرکت مهندسی و مدیریت صف رزموند طراحی شده و در یارد شرکت صنایع فراساحل ایران (صف) در بندرعباس در حال ساخت است.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. RULES FOR BUILDING AND CLASSING MOBILE OFFSHORE DRILLING UNITS. American Bureau of Shipping. 2008. pp. 3.1.1 Page 5.