پرش به محتوا

دو ۳۰۰۰ متر بامانع

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
دو و میدانی
۳۰۰۰ متر بامانع
رکوردهای جهانی
مردانقطر سیف سعید شاهین ۷:۵۳٫۶۳ (۲۰۰۴)
زنانروسیه گلنارا سامیتووا-گلینکا ۸:۵۸٫۸۱ (۲۰۰۸)
رکوردهای المپیک
مردانکنیا جولیوس کاریوکی ۸:۰۵٫۵۱ (۱۹۸۸)
زنانروسیه گلنارا سامیتووا-گلینکا ۸:۵۸٫۸۱ (۲۰۰۸)
۳۰۰۰ متر بامانع بانوان در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۰۷
ابعاد مانع در دو ۳۰۰۰ متر بامانع (توضیحات به زبان چکی است.)

دو ۳۰۰۰ متر بامانع یکی از انواع دو استقامت است که در مسابقات المپیک و مسابقات جهانی دو و میدانی برگزار می‌شود. این رشته طولانی‌ترین رشتهٔ دو با مانع است.

در این رشته دوندگان بایستی ۷٫۵ دور پیست چهارصدمتری ورزشگاه را بدوند. در پیست، پنج مانع نصب شده که بلافاصله پس از یکی از آن‌ها چالهٔ آب قرار دارد. دوندگان در مجموع باید ۲۸ بار از مانع‌های معمولی و ۷ بار از مانع آب عبور کنند. ارتفاع مانع در رقابت‌های مردان ۹۱٫۴ سانتیمتر و در بخش زنان ۷۶٫۲ سانتیمتر است و چالهٔ آبِ شیب‌دار، از عمیق به کم‌عمق (تا سطحِ پیست)، هم در بخش مردان و هم در بخش زنان ۳٫۶۶ متر طول و ۷۰ سانتیمتر (در عمیق‌ترین جا) عمق دارد.

مانع‌ها در این رشته به گونه‌ای نصب شده‌اند که بر اثر برخورد سقوط نمی‌کنند و تماس داشتن دونده‌ها با موانع هیچ اشکالی ندارد و از نظر قانونی دونده‌ها اجازه دارند به هر شکل که دلشان بخواهد از مانع عبور کنند. به همین دلیل، بسیاری از دونده‌ها ترجیح می‌دهند با قرار دادن یکی از پاهای خود بر روی مانع از آن‌ها عبور کنند؛ هرچند این روش ریسکِ سُر خوردن یا افتادن تصادفی را هم به همراه دارد؛ به‌ویژه با در نظر گرفتن اینکه عبور ورزشکاران باعث خیس شدن پاهای آنان در تمام طول مسابقه می‌شود. با توجه به اینکه قسمت انتهاییِ چالهٔ آب کم‌عمق‌تر از قسمت ابتدایی آن است (چنان‌که پیشتر گفته شد، چالهٔ آب شیب پیدا می‌کند تا با پیست هم‌سطح شود)، پرش بلندتر از روی مانع قبل از چاله این مزیت را دارد که دونده در قسمت کم‌عمق‌ترِ چاله فرود می‌آید.

رکورددار این ماده سیف سعید شاهین دوندهٔ کنیایی‌الاصل است که در سال ۲۰۰۴ با پیراهن قطر رکورد ۷:۵۳٫۶۳ را ثبت کرده است. در بخش زنان نیز گلنارا سامیتکووا-گالکینا دوندهٔ تاتار از روسیه با رکورد ۸:۵۸٫۸۱ در المپیک ۲۰۰۸ پکن رکورددار است.

دو ۳۰۰۰ متر بامانع از المپیک ۱۹۲۰ آنتوِرپ در برنامهٔ المپیک تابستانی قرار گرفته است. تا پیش از جنگ جهانی دوم فنلاندی‌ها در این رشته نیز، مانند دیگر رشته‌های دو استقامت، حرف اول را می‌زدند؛ اما از اواخر دههٔ ۱۹۶۰ کنیایی‌ها به قدرت برتر این رشته تبدیل شده‌اند. در سال‌های اخیر، کنیایی‌ها در بخش مردان این رشته بی‌رقیب بوده‌اند. از ده دوندهٔ دارای رکوردهای برتر در این ماده، تنها یک نفر (ابراهیم بولامی از مراکش) کنیایی نیست، و از المپیک ۱۹۸۴ تاکنون (هشت دوره) تمام مدال‌های طلای المپیک به همراه پنج مدال نقره و چهار مدال برنز به دونده‌های کنیایی رسیده است. در مسابقات جهانی دو و میدانی نیز از ۱۹۹۱ تقریباً تمام مدال‌های طلا و نقره در اختیار کنیایی‌ها بوده است و فقط سیف سعید شاهین، که او هم کنیایی‌الاصل است و ابتدا برای کنیا مسابقه می‌داد، دو مدال طلا را با پیراهن کشور قطر به‌دست آورده است و علی الزین مراکشی نیز یک بار مدال نقره دریافت کرده است.

این رشته از المپیک ۲۰۰۸ پکن در بخش زنان نیز برگزار می‌شود و دونده‌های روس مدال طلای این رشته در المپیک پکن و لندن را کسب کرده‌اند.

منابع

[ویرایش]