دولت موقت اسرائیل (۱۹۴۹-۱۹۴۸)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
دولت موقت اسرائیل
Flag of Israel.svg
Ben Gurion 1959.jpg
تاریخ تشکیل۱۴ مه ۱۹۴۸ (۱۹۴۸-05-۱۴)
تاریخ انحلال۱۰ مارس ۱۹۴۹ (۱۹۴۹-03-۱۰)
کسان و سازمان‌ها
رییس دولتداوید بن گوریون
حزب‌های عضوماپای
ماپام
هاپوئل هامیزراخی
حزب آلیاه جدید
حزب پیشروی اسراییل
جوامع سفارادی
میزراخی
صهیونیست‌های عمومی
آگودات ئیسرائیل
وضعیت در مجلسدولت ائتلافی
پیشینه
پسیناولین کابینه اسراییل

دولت موقت اسرائیل (به عبری: הַמֶמְשָׁלָה הַזְמַנִּית، نویسه گردانی HaMemshela HaZmanit) کابینه موقت حاکم بر جامعه یهودیان در فلسطین و بعد از آن دولت تازه تأسیس اسراییل، تا زمان تشکیل اولین دوره کنست در سال ۱۹۴۹ بود

با پایان یافتن دوره قیومیت بریتانیا بر فلسطین در ۱۵ مه ۱۹۴۸، هیئت حاکم بر جامعه یهودیان، شورای ملی یهود (JNC)، در دوم مارس ۱۹۴۸ کار در مورد تشکیل یک دولت موقت یهودی را آغاز کرد.[۱] در تاریخ ۱۲ آوریل ۱۹۴۸ این تشکیل نهاد مدیریت مردم (Minhelet HaAm به عبری: מנהלת העם) را اعلام کرد. همه اعضای دولت موقت از شورای مردم Moetzet HaAm وارد دولت موقت شدند. ساختار شورای ملی یهود نیز بعنوان پایه‌ای برای وزارت داخله عمل می‌کرد.

اداره مردم (Minhelet HaAm)
موقعیت شخص مهمانی - جشن
نخست‌وزیر
وزیر دفاع
دیوید بن گوریون ماپایی
وزیر کشاورزی آهارون تزیسلینگ Mapam
وزیر دارایی الیازر کاپلان ماپایی
وزیر امور خارجه موشه شارت ماپایی
وزیر بهداشت
وزیر مهاجرت
حییم-موشه شاپیرا Hapoel HaMizrachi
وزیر امور داخلی اسحاق گروئنباوم مستقل
وزیر دادگستری پینچاس روزن حزب آلیاه جدید / حزب پیشرو
وزیر کار و ساختمان مردخای بنتوف Mapam
وزیر پلیس
وزیر امور اقلیتهای اسرائیل
بچور شالوم شیتریت انجمن‌های سفاردیم و شرقی
وزیر ادیان یهودا لیب میمون میزراخی
وزیر تجارت و صنایع پرتز برنشتاین صهیونیست‌های عمومی
وزیر حمل و نقل دیوید ریمز ماپایی
وزیر قربانیان جنگ یهودا لیب میمون میزراخی
وزیر رفاه ییتزاک-مئیر لوین آگودات یسرائیل

در روز ۱۲ ماه مه شورای مردم تصمیم گرفت که در مورد اعلامیه استقلال اسرائیل به بحث بپردازد. سه نفر از سیزده عضو در جلسه حضور نداشتند، یهودا لیب میمون و ییتزاک گروئنباوم در اورشلیم بودند و امکان حضور در جلسه را نداشتند، ییتزاک-میر لوین هم در ایالات متحده به سر می‌برد. جلسه در ساعت ۱:۴۵ بعد از ظهر آغاز شد و پس از نیمه شب به پایان رسید. این تصمیم بین پذیرش پیشنهاد آمریکا برای آتش‌بس یا اعلام استقلال بود. تصمیم در مورد اعلام استقلال قرار شد با رای‌گیری صورت بپذیرد.

در ۱۴ ماه مه، اسرائیل استقلال خود را اعلام کرد و مدیریت مردم به دولت موقت تبدیل شد، در حالی که شورای مردم به عنوان شورای موقت دولت فعالیت خود را آغاز کرد. دولت موقت بلافاصله توسط ایالات متحده به‌صورت دفاکتو بعنوان دولت اسرائیل شناخته شد،[۲][۳] و به دنبال آن ایران (که به طرح تقسیم سازمان ملل رای مخالف داده بود) به همراه گواتمالا، ایسلند، نیکاراگوئه، رومانی و اروگوئه بود اسراییل را به رسمیت شناختند. اتحاد جماهیر شوروی در ۱۷ مه ۱۹۴۸ و پس از آن لهستان، چکسلواکی، یوگسلاوی، ایرلند و آفریقای جنوبی اسرائیل را به رسمیت شناختند. ایالات متحده به رسمیت شناختن قانونی اسراییل را تا اولین انتخابات اسرائیل[۴] در ۳۱ ژانویه 1949[۵] به تعویق انداخت.

منابع[ویرایش]

  1. Nanette Dobrosky (1987). "Palestine Israel US State Department Records". University Publications of America. p. 37. Archived from the original on April 4, 2013. Retrieved October 25, 2011.
  2. End of Palestine mandate, The Times, 15 May 1948
  3. Harry S. Truman Library and Museum. "The Recognition of the State of Israel". Retrieved 25 November 2011.
  4. Press Release, 31 January 1949. Official File, Truman Papers Truman Library
  5. The Recognition of the State of Israel: Introduction Truman Library