قطع بزرگ (دوربین)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از دوربین قطع بزرگ)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
دوربین تویو ۱۳x۱۸

دوربین قطع بزرگ، به دوربین‌هایی گفته می‌شود که بطور استاندارد از فیلم تخت استفاده می‌کنند. اغلب دوربین‌های قطع بزرگ روی یک شاسی تک محوری سوار هستند. این حالت امکان مانور بیشتری نسبت به شاسی تخت، به دوربین می‌دهد.[۱][۲] این دوربین‌ها دارای دو صفحه اصلی هستند، یکی صفحه نصب عدسی، که در این دوربین‌ها به استاندارد جلو شهرت دارد و دیگری استاندارد عقب که همان صفحه فوکوس (شیشه مات) است. حرکات شیفت، تیلت، سوینگ، ریزینگ در هر دو استاندارد (جلو و عقب) قابل اجراء است. البته بعضاً بخاطر کارهای سریع عکاسی و مواردی که نیاز چندانی به آگراندیسمان بزرگ نتیجه نباشد، با استفاده از پشتی فیلم رول، از فیلم ۱۲۰ یا ۲۲۰ هم می‌توان در این دوربین‌ها استفاده کرد.[۳]

دوربین قطع بزرگ - View Camera[ویرایش]

سینار اف با هود گراند گلاس

یک شاسی، دو صفحه استاندارد و فانوس، قسمت‌های اصلی یک دوربین قطع بزرگ هستند. بعضاً از کیسه‌های ضد نور و امن نایلونی نیز، بخاطر قدرت مانور بیشتر، به جای فانوس استفاده می‌شود. مخصوصاً زمانی که از لنزهای زاویه باز استفاده می‌شود و قسمت میانی دوربین باید کاملاً جمع شود.[۴][۵] تصویر حاصله بر روی شیشه مات دوربین‌های قطع بزرگ معکوس دو طرفه(چپ، راست و بالا، پایین) است.[۶]

اندازه محبوب

محبوب‌ترین اندازه دوربین قطع بزرگ، اندازه ۴x۵ اینچ آن است.[۷] نسبت اندازه این قطع از فیلم به فیلم ۱۳۵ تقریباً ۱۵ برابر است. لنز در این دوربین‌ها از قدرت پوششی وسیعی برخوردار است تا امکان حرکات چهارگانه میسر گردد. نصب کاش فیلم در استاندارد عقب، معمولاً به دو صورت افقی و عمودی امکان پذیر است. چرا که برای عکسبرداری با کادر عمودی یا افقی، کج کردن یک دوربین قطع بزرگ بر روی سه پایه تقریباً غیر عملی است.[۸]

فوکوس[ویرایش]

معمولاً برای دیدن واضح تصویر منعکس شده بر روی شیشه مات از پارچه ضخیم سیاه رنگی به عنوان سایه انداز استفاده می‌کنند. برای کارهای دقیق و ماکرو استفاده از ذره‌بین‌های مخصوصِ فوکوس در کار با این دوربین‌ها الزامی است.[۹]

اصل شایم فلوک برای بدست آوردن حداکثر عمق میدان وضوح، در دوربین‌های قطع بزرگ

لنز[ویرایش]

یک لنز شنایدر ۲۱۰ میلی‌متری که لنز نرمال قطع ۱۳*۱۸ می‌باشد.

حرکات چهارگانه[ویرایش]

اصل کلّی نورسنجی[ویرایش]

اگر فاصله استاندارد فیلم با لنز دوربین تغییر کند، درجات دیافراگم و شاتر ارزش اسمی خود را از دست داده و باید متغییرها را برای بدست آوردن ارزش جدید لحاظ کرد. به عنوان مثال با استفاده از یک حلقه گسترش فاصله کانونی، دیگر عمق میدان همانی نیست که بر روی جدول لنز دیده می‌شود. با توجه به اینکه در دوربین‌های قطع بزرگ فاصله لنز و فیلم همواره در حال تغییر است، باید برای بدست آوردن نتیجه‌ای درخور این دوربین‌ها، نور را از روی شیشه مات دوربین خوانده و اعمال نمود.[۱۰]

اصلاح پرسپکتیو[ویرایش]

اصلاح پرسپکتیو در دوربین‌های قطع بزرگ به عهده صفحه استاندارد عقب است. معمولاً این کار به حرکت ریزینگ صورت می‌گیرد. بعضاً با استفاده از حرکت تیلت نیز این کار انجام می‌گیرد.[۱۱]

بروز پرسپکتیو بخاطر تغییر زاویه دوربین نسیت به سوژه
اصلاح پرسپکتیو با جابجایی صفحه استاندارد عقب و ثابت نگه داشتن زاویه دوربین

موارد استفاده[ویرایش]

عکاسی قطع بزرگ، رودخانه اسنک ۱۹۴۲، از انسل آدامز.

اندازه 4x5 این دوربین‌ها، کارایی بسیار مناسبی در عکاسی مطبوعاتی داشت. چرا که با چاپ تماسی تصویر مستقیماً بر روی صفحات روزنامه‌ها انتقال می‌یافت. این کار در سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ رواج زیادی یافت. حتی با ظهور و ورود دوربین‌های ۱۳۵ - سال ۱۹۳۰ - که راحت‌تر و جمع و جورتر بودند، استفاده از دوربین قطع بزرگ 4x5 اینچی تا اواسط دهه ۱۹۵۰ ادامه داشت.

عکاسی با دوربین قطع بزرگ محدود به سیستم آنالوگ نشده و پشتی دیجیتال با قابلیت نصب بر روی این دوربین‌ها، آن‌ها را به نسل جدید پیوند داده است. بعضاً با نصب پشتی دیجیتال دوربین قطع متوسط و عکسبرداری با قبول مقداری کراپ و بعضاً با استفاده از سیستم مولتی شات یا اسکنرهایی که برای دوربین‌های قطع بزرگ طراحی شده‌اند، با زمان نوردهی چند ثانیه تا چند دقیقه، می‌توان تصاویری عالی، با حجم بیش از ۱ گیکابیت بدست آورد. میکرواسکن سینار یکی از مشهورترین این سیستم‌ها است.

عکاسی قطع بزرگ، با قابلیت استفاده از فیلم و پشتی دیجیتال، هنوز هم برای بسیاری از کارهای عکاسی، استفاده می‌شود. به عنوان مثال : عکاسی منظره، عکاسی تبلیغاتی، عکاسی هنری، عکاسی صنعتی و کلیه عکاسی‌های که درون آتلیه انجام می‌شود برنامه‌های علمی و به‌طور کلی برای تصاویری که به بزرگنمایی بالا همراه با حفظ جزئیات نیاز دارند. از عکاسان بزرگی که عکس‌های بسیاری با این قطع گرفته اند، می‌توان به انسل آدامز و ادوارد وستون اشاره کرد.

مارک‌های سازنده[ویرایش]

از مشهورترین کارخانه‌های سازنده دوربین‌های قطع بزرگ می‌توان از لینهوف Linhof، تویو Toyo، پلوبل، سینار Sinar، چامبر Chambre، و... نام برد.

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

کتاب
  • صفاکار، علی (۱۳۸۰). عکاسی و دوربین‌های عکاسی. تهران: انتشارات ابجد. ص. ۲۰۴. شابک ۹۶۴-۶۴۱۷-۲۲-۱.
  • آدامز، انسل (۱۳۸۳). دوربین عکاسی. ترجمهٔ پیروز سیّار. تهران: انتشارات سروش. ص. ۲۴۶. شابک ۹۶۴-۳۷۶-۱۳۵-۵.
  • فرهنگ عکّاسی، اسماعیل عباسی، انتشارات سروش، چاپ چهارم، ۱۳۸۵.
  • ویکی انگلیسی
دانشنامه‌ها

انگلیسی:

  • Time life editors (۱۹۷۶The Life Library of Photography. 17 volume، USA: Time Life Books، شابک ۹۷۸۰۳۱۶۷۰۷۱۷۶

پیوند به بیرون[ویرایش]

Old studio camera
Lens and mounting of a large format camera
Comparison of 35 mm, medium format, and large format

Large format refers to any imaging format of 4×5 inches (102×127 mm) or larger. Large format is larger than "medium format", the 6×6 cm (2¼×2¼ inch) or 6×9 cm (2¼×3½ inch) size of Hasselblad, Mamiya, Rollei, Kowa, and Pentax cameras (using 120- and 220-roll film), and much larger than the 24×36 mm (0.95×1.42 inch) frame of 35 mm format.

The main advantage of large format, film or digital, is a higher resolution at the same pixel pitch, or the same resolution with larger pixels or grains. A 4×5 inch image has about 15 times the area, and thus 15× the total resolution, of a 35 mm frame.

Large format cameras were some of the earliest photographic devices, and before enlargers were common, it was normal to just make 1:1 contact prints from a 4×5, 5×7, or 8×10-inch negative.

Formats

The most common large format is 4×5 inches, which was the size common cameras used in the 1930s-1950s, like the Graflex Speed Graphic and Crown Graphic, among others. Less common formats include quarter-plate, 5×7 inches, and 8×10 inches (20×25 cm); the size of many old 1920s Kodak cameras (various versions of Kodak 1, 2, and 3 and Master View cameras, to much later Sinar monorail studio cameras) are 11×14 inches, 16×20 inches, 20×24 inches, various panoramic or "banquet" formats (such as 4×10 and 8×20 inches), and metric formats, including 9×12 cm, 10×13 cm, and 13×18 cm and assorted old and current aerial image formats of 9×9 inches, 9×18 inches (K17, K18, K19, K22 etc.), using roll film of 4, 5, 6, 7, 9, or 10 inches width or, view cameras (including pinhole cameras), reproduction/process cameras, and x-ray film.

Above 8×10 inches, the formats are often referred to as Ultra Large Format (ULF) and may be 11×14, 16×20, or 20×24 inches or as large as film, plates, or cameras are available. Many large formats (e.g., 24×24, 36x36, and 48x48 inches) are horizontal cameras designed to make big negatives for contact printing onto press-printing plates.

The Polaroid 20×24 camera is one of the largest format instant cameras in common usage and can be hired from Polaroid agents in various countries.[1] Many well-known photographers have used the 235 pounds (107 kg), wheeled-chassis Polaroid.

Control

Scheimpflug principle

Most, but not all, large format cameras are view cameras, with fronts and backs called "standards" that allow the photographer to better control rendering of perspective and increase apparent depth of field. Architectural and close-up photographers in particular benefit greatly from this ability. These allow the front and back of the camera to be shifted up/down and left/right (useful for architectural images where the scene is higher than the camera, and produces images where the scene is lower than the camera), and tilted out of parallel with each other left/right, up/down, or both; based on the Scheimpflug principle. The shift and tilt movements make it possible to solve otherwise impossible depth-of-field problems, and to change perspective rendering, and create special effects that would be impossible with a conventional fixed-plane fixed-lens camera.

Ansel Adams' photographs, and those of the other Group f/64 photographers, demonstrate how the use of front (lens plane) and back (film plane) adjustments can secure great apparent depth of field when using the movements available on large format view cameras.

Operation

A number of actions need to be taken to use a typical large format camera, resulting in a slower, often more contemplative, photographic style. For example, film loading using sheet film holders requires a dark space to load and unload the film, typically a changing bag or darkroom, although prepackaged film magazines and large format roll films have also been used in the past.

A tripod is typically used for view camera work, but some models are designed for hand-held use. These "technical cameras" have separate viewfinders and rangefinders for faster handling.

In general large format camera use, the scene is composed on the camera's ground glass, and then a film holder is fitted to the camera back prior to exposure. A separate Polaroid back using instant film is used by some photographers, allowing previewing of the composition, correctness of exposure and depth of field before committing the image to film to be developed later. Failure to "Polaroid" an exposure risks discovery later, at the time of film development, that there was an error in camera setup.

Uses

Ansel Adams's large format photograph The Tetons and the Snake River (1942).

The 4×5 inch sheet film format was very convenient for press photography since it allowed for direct contact printing on the printing plate, hence it was widely used in press cameras. This was done well into the 1940s and 1950s, even with the advent of more convenient and compact medium format or 35 mm roll-film cameras which started to appear in the 1930s. The 35 mm and medium format SLR which appeared in the mid-1950s were soon adopted by press photographers.

Large format photography is not limited to film; large digital camera backs are available to fit large format cameras. These are either medium-format digital backs adapted to fit large format cameras (sometimes resulting in cropped images), step and repeat Multishot systems, or scanning backs (which scan the image area in the manner of a flat-bed scanner). Scanning backs can take seconds or even several minutes to capture an image. When using a Sinar Macroscan unit and 54H data files, over 1 gigabyte of data is produced.

Large format, both film-based and digital, is still used for many applications, such as landscape photography, advertising photos, fine-art photography, scientific applications and generally for images that will be enlarged to a high magnification while requiring a high level of detail. High quality fine art prints can be made at sizes in the range of 40x50" from a 4×5" original, and well beyond that for larger negatives.

The Library of Congress uses various large format digital scans for "American Memories" (its website of old images and maps) in the current JPEG 2000 format (which allows quick small images, remote tiling, remote enlargement), and the older MrSID, JPEG, and TIFF formats.

In the printing industry, very large fixed cameras were also used to make large films for the preparation of lithographic plates before computer to film and computer to plate techniques were introduced. These are generally referred to as a "process camera" and consist of vertically mounted models for smaller work and horizontal units mounted on rails for very large works such as maps and plans.

National Park Service documentation programs

Large format film is also used to record of historic resources for the National Park Service documentation programs. The Historic American Buildings Survey (HABS), the Historic American Engineering Record (HAER), and the Historic American Landscapes Survey (HALS) require large format film-based photography. 4×5", 5×7", and 8×10" large format film formats are the only acceptable formats for inclusion in these collections at the Library of Congress. 4x5 and 5x7 are generally used in the field (5×7" is preferred for very significant buildings) and 8×10" is generally utilized for photo-duplication of historic photographs, documents and blueprints. Through HABS/HAER/HALS, buildings and sites of historic significance are recorded with large format cameras and black and white film and using techniques that document the key features of the historic resource with special care not to distort the angles and views. This rectified photography can be accomplished with large format cameras by keeping the film, lens and subject perfectly parallel. Smaller format cameras need to be tilted to view high or low subjects, but the same subjects can be captured by shifting the lens element of a large format camera up or down to keep the film, lens, and subject planes parallel.

HABS, HAER, and HALS also requires the increased resolution of large format film. A sheet of 5×7" film has almost twice the resolution of 4×5" film, and 4×5" is almost 16 times larger than a 35 mm film image (24×36 mm). This added negative size not only allows for more detail, but the large format polyester film is also far more durable than acetate 35 mm stock. HABS, HAER, and HALS require that all submissions to the Library of Congress include the original film (archivally washed) and it must also include contact prints on fiber-based paper; these contact are the same size as the film being submitted, 4×5", 5×7", 8×10" and the large size allows people to readily see the prints, while 35 mm contacts would be too small and would require magnification.

Photographers noted for having used large format

See also

References

  1. ^ "20 x 24 Studio".

External links