دوران طلایی دزدی دریایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دوران طلایی دزدی دریایی (به انگلیسی: Golden Age of Piracy)، یک اصطلاح رایج برای اشاره به یک یا چند طغیان دزدی دریایی در تاریخ دریانوردی است. در مقبول‌ترین تعریف، دوران طلایی دزدی دریایی از دههٔ ۱۶۵۰ شروع و تا ۱۷۳۰ خاتمه می‌یابد،

قدیمی‌ترین اشارهٔ شناخته شده ادبی در رابطه با عصر طلایی دزدی دریایی مربوط به سال ۱۸۹۴ می‌باشد که یک روزنامه‌نگار انگلیسی به نام جورج پاول در مقاله‌ای ضمن نگارشی کوتاه بر دوران غارت دریایی، اشاره می‌کند که: عصر طلایی دزدان دریایی تا آخرین دهۀ قرن هفدهم بوده است

یک دورۀ ۸۰ ساله که با فجیع‌ترین نبردها و غارت‌های دریایی همراه بود. غارت‌هایی که در غرب عمدتاً توسط ملوانان اروپایی و در شرق نیز توسط دزدان دریایی چینی صورت گرفت. با کشف قاره آمریکا توسط کریستف کلمب[و ۱] که تنها مسیر رفتن به آنجا آبهای اقیانوس بود، انواع کشتی‌های باربری و نظامی به سوی این قاره سرازیر شدند و تشکیل کلونی[و ۲]های جدیدی دادند. در حقیقت اولین غارتگر و استعمارگر این منطقه شاید به تعبیری خود کلمب باشد. دوران طلایی دزدان دریایی در مجموع شامل سه بخش عمده می‌باشد

  1. اولین دوره که معروف به بوکانیر[و ۳] می‌باشد در سنوات ۱۶۵۰ تا ۱۶۸۰ واقع شد و پایه‌گذاری آن توسط ملوانان انگلیسی و فرانسوی با خاستگاه جامائیکا[و ۴] بود جهت حمله به مستعمرات و حمل و نقل دریایی اسپانیا در جزایر کارائیب[و ۵]
  2. دومین دوره که آغاز آن سال ۱۶۹۰ میلادی می‌باشد در ارتباط با سفرهای راه دور آمریکا در غرب، و حمله به مسلمانان و کمپانی هند شرقی[و ۶] در اقیانوس هند و دریای سرخ[و ۷] در شرق می‌باشد
  3. سومین دوره نیز مربوط به دوران جانشینی و گسترش امپراتوری اسپانیا از سال ۱۷۱۶ تا ۱۷۲۶ و معروف به دورهٔ Privateer می‌باشد، در این دوره ملوانان انگلیسی و آمریکاییِ بیکار در پایان جنگ جانشینی اسپانیا. ناگهان به دزدی دریایی در دریای کارائیب، سواحل شرقی آمریکای شمالی، غرب سواحل آفریقا و اقیانوس اطلس پرداختند، کامل‌ترین مرجع برای مراجعه و شناخت وقایع این دوره کتابی است نوشته کاپیتان چارلز جانسون[و ۸] به نام تاریخ عمومی دزدان دریایی[و ۹]

مستعمرات جدید و پیدایش دزدان دریایی[ویرایش]

مثلث مشهور به مثلث تجارت یا مثلث بازرگانی، پس از کشف آمریکا توسط کریستف کلمب که بعدها زمینه ساز تاخت و تاز دزدان دریایی گردید

پس از کشف آمریکا سومین ضلع یک مثلث تجاری تکمیل گردید که به مثلث تجارتی یا مثلث بازرگانی معروف گشت، طبق این مثلث و بر روی نقشه، از قاره اروپا انواع منسوجات،[و ۱۰] شراب، و سایر محصولات تولیدی مقبول آفریقا به آنجا ارسال می‌گردید، برده‌ها[و ۱۱] از آفریقا و مبدأ جزایر قناری[و ۱۲] به سمت قاره آمریکا و منطقه کارائیب برده می‌شد و در نهایت سومین ضلع این نقشه ارسال تنباکو،[و ۱۳] شکر و کتان[و ۱۴] از آمریکا به اروپا بود، یکی از عمده دلایل مقبولیت این مسیر تجاری برای ناخدایان استفاده از جریان‌های دریایی[و ۱۵] و بادهای موسمی[و ۱۶] مناسب برای دریانوردی بود، فرانسوی‌ها، انگلیسی‌ها، هلندی‌ها، پرتقالی‌ها به قصد تسلط بر آمریکا. ثروت و منابعشان را روانهٔ آبها کردند، سه کشور اروپایی برای نخستین بار به آمریکای شمالی کوچیده و در آنجا اقامت گزیدند.

اسپانیایی‌ها نخستین کلونی‌های دائمی را در سنت آگوستین واقع در فلوریدای[و ۱۷] کنونی به سال ۱۵۶۵ به وجود آوردند. بعد از اسپانیایی‌ها و در حقیقت پر اهمیت‌ترین کشورهای ایجاد کننده مستعمره و کلونی در منطقه کارائیب، انگلستان و فرانسه بودند.

بیشتر نو کوچان نخستین، به دلایل اقتصادی از اقیانوس اطلس گذشته و وارد آمریکا شدند اما برخی دیگر نیز موطن خودشان را به واسطه انگیزه‌های ایده‌آلیستی از قبیل آزادی مذهبی، صلح دوستی و غیره ترک کردند، نو کوچان انگلیسی عموماً در طول ساحل شرقی ایالات متحده و نو کوچان فرانسوی بر کرانه‌های رودخانه سنت لارنس اقامت گزیدند. تا سال ۱۶۰۷ صدو چهار کلونی در جیمز تاون،[و ۱۸] ویرجینیا،[و ۱۹] و منطقهٔ کارائیب تأسیس گردید، برخی از کلونی‌ها اختصاصی بود که به وسیلهٔ مالکان ثروتمند و معمولاً اشراف ایجاد می‌گردید و کنترل می‌شد، در عرض چند دهه دزدی دریایی هم رواج یافت و این مثلث تجاری برای آنها تبدیل به مثلث طلایی شد، گروه‌های غارتگر مختلف. پهنهٔ آبها را میان خود تقسیم کردند، غارت کشتی‌ها نه تنها دزدان دریایی را ثروتمند می‌کرد بلکه آنها را صاحب قدرت و تجهیزات نظامی هم می‌نمود اغلب گروه‌هایی که بعدها به راهزنان دریا مشهور شدند ابتدا جاشوها[و ۲۰][یادداشت ۱] و سربازان کشتی‌های جنگی بودند که از طرف کشورهای مختلف به آمریکا فرستاده می‌شدند تا در جستجوهای خطرناک، گنج[و ۲۱] یا محموله‌های با ارزش پیدا کنند. به تدریج دسته‌های مختلف در آمریکا پایگاه‌هایی برای خود ساختند و بندرها و لنگرگاه‌ها را بر پا کردند و در دریا هم به سختی با یکدیگر درگیر شدند. هر کس هر قلمرویی در خشکی یا در آب داشت با شمشیر و تفنگ به دست آورده بود. سلاح و آذوقه بسیار پرارزش بود چرا که باید از آن سوی اقیانوس به آمریکا می‌رسید، در این میان جنگ و بی نظمی منطقه را در بر گرفته بود. در میان این بی قانونی و چند دستگی که بین قدرت‌های بزرگ وجود داشت، سر و کله دزدان دریایی پیدا شد، برای راهزنی و دزدی دریایی در ابتدای کار قانونی وجود نداشت چرا که در آن کشمکش، دزدی از کسانی حساب می‌شد که خودشان از جای دیگری دزدی کرده بودند. دورهٔ افسانه‌ای دزدان دریایی ۸۰ سال و از تاریخ ۱۶۵۰ تا ۱۷۳۰ به طول انجامید. در این دوره هر محموله، کشتی مسافربری و حتی کشتی جنگی در خطر حمله شدید و بی رحمانه یکی از گروه‌های دزدان دریایی قرار داشت، زنان و بچه‌های کوچک هم از این حمله‌ها در امان نبودند، در منطقهٔ جامائیکا و با مرکزیت ناسائو، دزدان دریایی تشکیل یک اجتماع متمرکز به نام جمهوری دزدان دریایی را پی ریزی کردند که اغلبِ قوانین راهزنی، تقسیم غنایم و نقشهٔ حملات از این مرکز شکل می‌گرفت

سنگدل‌ترین دزدان دریایی[ویرایش]

دزد دریایی معروف به ریش سیاه در حال جنگ با کاپیتان رابرت مینارد از نیروی دریایی سلطنتی
  • ادوارد تیچ[و ۲۲][۱] یکی از بزرگترین سَرکردگان دزدان دریایی بود که به وی لقب ریش سیاه[و ۲۳] داده بودند. تیچ بیشتر در آب‌های غرب اقیانوس اطلس حکمرانی می‌کرد. نه تنها در دریا بلکه گاهی در خشکی هم دست به غارت و دزدی می‌زد. بسیاری از بنادرِ آن زمان به دست ادوارد تیچ و گروه دزدان او غارت شد، از جمله بندرهای پورت رویال[و ۲۴] و جامائیکا گرفته تا بندر ناسائو[و ۲۵] و از هندوراس[و ۲۶] تا هاوانا[و ۲۷] و بلیز[و ۲۸] بسیاری از سرزمین‌ها غارت شدند، شِگرد کار او برای حمله به بنادر بسیار فنی و حساب شده بود. در آن زمان اغلبِ بندرگاه‌ها بوسیله دژ و باروی نسبتاً قوی محافظت می‌شد که عمدتاً با توپ‌های سنگین که با چهارپاره[یادداشت ۲] پُر می‌شد محافظت می‌گردید. تیچ پس از برآورد میزان توان دفاعی بندرگاه، جهت وارد آمدن خسارت کمتر به کشتی و کارکنانش، معمولاً در شب‌هایی که مه کامل بر دریا حکمفرما بود و دریا در حالت مد قرار داشت، مثلِ اَجَل مُعلّق سر می‌رسید و با استفاده از ترفند غافلگیری. برج‌ها و باروها را به توپ می‌بست. سرانجام ادوارد تیچ در نبرد با ناوگان دریایی انگلیس به رهبری کاپیتان رابرت مینارد[و ۲۹] در ۲۲ نوامبر ۱۷۱۸ کشته شد،[یادداشت ۳] مینارد بعد از کشتن ادوارد تیچ، سر او را برید و در قسمت دکل جلوی دماغه کشتی نصب کرد.
Pirate Flag of Jack Rackham.svg
پرچمی که جک رکهم ابداع کرد و به عنوان پرچم دزدان دریایی مشهور گشت
  • جک رکهم[و ۳۰][۲] که به رکهم سرخ پوش معروف بود یکی دیگر از بزرگترین راهزنان دریایی به حساب می‌آمد. هر کدام از دزدان دریایی پرچم[و ۳۱] خاصی داشتند که به وسیلهٔ آن شناخته می‌شدند ولی آنچه که امروز به عنوان پرچم دزدان دریایی مشهور است و نماد همیشگی آنها است، پرچمی است که رکهم از آن استفاده می‌کرد و نماد یک جمجمه[و ۳۲] انسان در میان دو شمشیر متقاطع بر روی پارچه‌ای مشکی رنگ بود.[۳] به خاطر لباس‌های پشمی سرخ رنگی که می‌پوشید به او لقب سرخ پوش یا چلواری داده بودند. رکهم کشتی‌های زیادی را تسخیر کرد و خیلی‌های دیگر را به قعر دریا فرستاد که مهمترین آنها کینگ استون[و ۳۳] بود.
  • بارتولومئو روبرتز[و ۳۴] مُلَقب به بلک بارت[و ۳۵] یا به تعبیری دیگر بارت سنگدل یکی دیگر از مخوف‌ترین دزدان عصر طلایی می‌باشد، بارت رکورددار نابود کردن کشتی بود. بر طبق برآوردها حدود ۹۵۴ کشتی کوچک و بزرگ توسط این ناخدا به عمق آبها فرستاده شد و حتی چنان در این کار زیاده روی کرد که از ریش سیاه هم پیشی گرفت. نوع حملهٔ او و عدم توجهش به درخواست تسلیم بعضی از کشتی‌ها این شُبهه را به وجود آورد که احتمالاً از روی تفریح دست به غرق کشتی‌ها می‌زده. در اوایل قرن ۱۸، بارت به بسیاری از بنادر و شهرها حمله و آنها را غارت و نابود کرد، به دلیل قِصاوت و بی رحمی اش به او بارت سیاه‌دل می‌گفتند، نیروی دریایی انگلستان دستهٔ کشتی‌های بارت را محاصره کرد و نبرد سختی در گرفت. سرانجام بارت سیاه‌دل با شلیک گلوله سربی[و ۳۶] یک تپانچه به گلویش کشته شد.
  • چارلز وین[و ۳۷][۴][۵] یکی از بی رحم‌ترین و وحشی‌ترین کاپیتان‌های کشتی دزدان دریایی در تمام دوران بود. وین به آزار و شکنجه و کشتار بی رحمانهٔ دریانوردان و مسافران شُهره بود. تعداد زیادی را کشت و کشتی‌های بسیاری را غارت کرد. چارلز وین در عین حال یکی از مغرورترین دزدان دریایی نیز می‌باشد او تنها کاپیتانی بود که به اصول و قوانین دزدان دریایی هیچ اهمیتی نمی‌داد و بر روی عرشهٔ کشتی[و ۳۸] خودش تنها قوانین مختص به خودش جهت جاشوان اعمال می‌گردید که در بعضی از موارد بسیار فجیع و دلهره آور بود مثل بستن ملوان مجرم به تیرک دکل اصلی[و ۳۹] برای روزهای متوالی بدون آب و غذا که بعدها برای سایر کاپیتان‌ها مرسوم گردید و همچنین گاهی ملوان خاطی را با طناب بلند از کنارهٔ کشتی آویزان می‌کرد در حالی که تنها سینه و گردنش از آب بیرون بود و به دنبال کشتی کشیده می‌شد
  • آمارو فارگو[و ۴۰] یکی دیگر از دزدان دریایی مشهور این دوره می‌باشد. فارگو در ابتدا به شکل مستقل کار می‌کرد اما بعدها برای تلافی حملات انگلیسی‌ها به کشتی‌های اسپانیایی به استخدام دولت اسپانیا در آمد و پس از آن مرتب به کشتی‌های هر دو کشور هلند و انگلستان حمله می‌کرد و گنجینه‌های تصرف شده را به اسپانیا منتقل می‌کرد. اقدامات او در اسپانیا لقب شریف‌زاده را برایش به ارمغان آورد
  • استید بونت[و ۴۱][۶] تنها دزد دریایی است که از او با عنوان جنتلمن[و ۴۲] یاد می‌شود به دلیل اینکه قبل از راهزنی و تبدیل شدن به یک دزد دریایی یک ملاک ثروتمند در باربادوس[و ۴۳] بود که زمین‌های بسیاری داشت. به دلیل ماجراجویی وارد این نوع زندگی شد. بونت از یک خانواده ثروتمند انگلیسی در باربادوس متولد شد و املاک خانواده را پس از مرگ پدرش به ارث برد. پس از دست کشیدن از زندگی عادی یک کشتی خریداری کرد و نام آن را انتقام[و ۴۴] گذاشت.[یادداشت ۴]عمدهٔ شهرت کاپیتان بونت، ایجاد پایگاه و مقر دزدان دریایی با نام جمهوری دزدان دریایی[و ۴۵]در منطقهٔ باهاما بود.

دزدان دریایی علیه حکومت‌ها[ویرایش]

آمارو فارگو یکی از دزدان دریایی معروف عصر طلایی بود که جهت مقابله با حملات دزدان و کشتی‌های نظامی انگلیسی به استخدام نیروی دریایی اسپانیا درآمد.

فرانسیس دریک[و ۴۶] دریانورد و دزد دریایی انگلیسی ۵۰ سال پس از ماژلان[و ۴۷] کره زمین را دور زد، پس از انجام بسیاری از سفرها و راهزنی‌هایش، ثروتی سرشار به انگلستان آورد. دریک با حمله و غارت کشتی‌های اسپانیایی اموال بسیاری را به زور از کشتی‌های اسپانیایی گرفت، ملکه الیزابت اول[و ۴۸] به واسطه دشمنی با اسپانیایی‌ها دزدی‌های دریک را نادیده گرفت و حتی او را تشویق و ترغیب کرد، با شکست ناوگان دریایی اسپانیا در نزدیکی سواحل انگلیس به سال ۱۵۸۸ قدرت یک انگلیس متحد به اوج خود رسید، این جنگ و جدل در پی بروز یک خصومت دینی و فردی بین فیلیپ دوم[و ۴۹] پادشاه کاتولیک اسپانیا و الیزابت اول ملکه پروتستان انگلیس شعله‌ور گشت. ناوگان[و ۵۰] فیلیپ بزرگترین ناوگانی بود که دنیا به خود دیده بود که شامل ۲۴ فروند کشتی جنگی توپ دار و ۴۰ کشتی تجارتی تبدیل شده به ناو جنگی، ۲۵ کشتی تدارکاتی به همراه ۳۶ کشتی کوچک‌تر، در مقابل ناوگان انگلیس از ۷۰ فروند کشتی مختلف تشکیل می‌یافت ولی تعداد توپ‌های آنها دو برابر اسپانیایی‌ها بود. انگلیسی‌ها تاکتیک جدید محاصره و غرق کشتی‌ها را در ازای وارد شدن و تصرف آن در پیش گرفتند، نتیجه نبرد به نفع انگلیس تمام شد و این نبرد تمام معادلات امپریالیستی آن روزگار را تغییر داد و انگلستان را تبدیل به قدرت بی چون و چرای دریاها نمود،[۷]

اسپانیا در قرن پانزدهم میلادی با شناخت آمریکا و تصرف تدریجی آن در قرن شانزدهم مبدل به قدرت اول تجاری و دریایی دنیا شده بود، این کشور به جای آنکه خودش را درگیر نبردهای بی سرانجام اروپایی کند دست به اکتشافات دریایی بزرگ زد و دریانوردانش تا انتهای اقیانوس‌های اطلس و آرام[و ۵۱] پیش رفتند.

قاره آمریکا برای اسپانیا یک منبع درآمد غیرقابل انکار بود. طلاها و سنگ‌های قیمتی[و ۵۲] بسیار توسط کشتی‌های اسپانیایی به سمت قاره اروپا مرتب در حال رفت‌وآمد بودند. به تدریج مزاحمانی بر سر راه اسپانیایی‌ها پیدا شدند که مهترین آنها نیروی دریایی انگلیس بود. در آن زمان میان انگلستان و اسپانیا بر سرِ تصاحب قدرت دریایی و بِلامُنازع جنگ لفظی شدیدی وجود داشت. انگلیسی‌ها مرتب و به شکل فزاینده‌ای به داخل متصرفات اسپانیا رفت‌وآمد می‌کردند. هنری مورگان[و ۵۳][۸] کسی بود که تحت استخدام انگلستان بود و جزو نیروی دریایی این کشور محسوب می‌شد و مأموریت او این بود که حرکت محموله‌ها و کشتی‌های اسپانیایی را به سمت آن کشور مُختل کند. اقدامات هنری مورگان از طرف انگلستان تقدیر شد و به او مقام شوالیه[و ۵۴] دادند و همچنین او را به حکومت جامائیکا منصوب کردند که در آن زمان تحت سلطۀ انگلستان بود. در این میان حکومت اسپانیا نیز بیکار نبود و برای مقابله به مثل با امپراتوری[و ۵۵] بریتانیای کبیر[و ۵۶] چاره‌ای اندیشید. اسپانیا هم همان روش کشور رقیب خودش را پیش گرفت و این بار با یک دزد دریایی قهار به نام آمارو فارگو قرارداد بست، فارگو کار خود را با غارت از جزایر قناری آغاز کرده بود و برای خودش آوازه‌ای دست و پا کرده بود به کشتی‌های هر دو کشور انگلستان و هلند حمله می‌کرد

دزدان دریایی بربر[ویرایش]

دزدان دریایی بربر[و ۵۷] اصطلاحی است برای گروه دزدان دریایی شمال آفریقا و عمدتاً دریای مدیترانه، پایگاه و مناطق سکونت و گشت زنی آنها محدود به بنادر تونس، طرابلس، الجزایر و مراکش می‌باشد، آغاز فعالیت آنها به زمان شروع جنگ‌های صلیبی[و ۵۸] بر می‌گردد، تا اوایل قرن نوزدهم روستاهای ساحلی و شهرهای ایتالیا، اسپانیا و جزایر دریای مدیترانه توسط آنها غارت شد. از قرن ۱۷ دزدان دریایی بربر گاهی در مناطق اقیانوس اطلس و نواحی ایسلند هم دیده می‌شدند، در کتاب پروفسور رابرت دیویس[و ۵۹] استاد تاریخ دانشگاه اوهایو گفته شده که بین ۱ تا ۱/۵ میلیون اروپایی توسط دزدان دریایی بربر دستگیر و به عنوان برده در جهان عرب بین قرون ۱۶ تا ۱۹ فروخته شدند.[۹][۱۰] اوایل قرن ۱۷ اوج شکوفایی راهزنی این دزدان قلمداد می‌شود، در این زمان فقط در الجزایر حدود بیست هزار نفر اسیر، زندانی دزدان بود، به ثروتمندان اجازه داده می‌شد تا با پرداخت فدیه (خون‌بها) آزادی خود را خریداری نمایند و آزاد شوند اما فقرا به بردگی محکوم می‌شدند. در میان اسرا نه تنها از اهالی ایتالیا و اسپانیا بلکه مسافران آلمانی و انگلیسی هم دیده می‌شدند، اولویت اسارت برای آنها جوانان و کسانی بودند که در وضعیت جسمی مناسبی قرار داشتند. همهٔ کسانی که مقاومت می‌کردند بلافاصله کشته می‌شدند، یکه‌تازی و رفاه دزدان دریایی بربر تا اوایل قرن ۱۹ ادامه داشت. در آن زمان ایالات متحده نوپای آمریکا پرداخت هر گونه فدیه به دزدان در جهت آزادی گروگان‌ها را رد کرد و وارد اولین و دومین جنگ با این دزدان در شمال آفریقا شد و دزدان دریایی بربر اسیر ملوانان آمریکایی شدند. کشورهای فرانسه و انگلستان نیز به دنبال آمریکا حملاتی را علیه دزدان دریایی بربر آغاز نمودند تا اینکه این منطقه از لوث وجود آنها پاک گردید.

قوانین دزدان دریایی[ویرایش]

یک نقاشی از هوارد پایل که تقسیم غنایم در میان دزدان دریایی را نشان می‌دهد.

بر خلاف تصور عموم دزدان دریایی در زندگی شخصی خودشان قوانین بسیار محرزی داشتند و عدم رعایت قوانین مذکور از طرف هر ملوان تبعات بسیار بدی برایش به همراه داشت تعدادی از قوانین فراگیر در میان اغلب کاپیتان‌ها و کشتی‌ها از این قرار بود:

  • حق خوش گذرانی در کشتی برای همگان برابر و محدود به زمان و مکان (در دریا) بود و این طور نبود که کار آنها صبح تا شب فقط خوشگذرانی باشد.
  • هر کدام از سرنشینان کشتی دزدان به شکل مساوی و برابر از غنایم به دست آمده سهم می‌بردند و اگر کسی از آنها بدون رعایت این قانون کلاهبرداری[و ۶۰] می‌کرد یا به وسیله تقلب[و ۶۱] سهم بیشتر (حتی یک شمشیر) به دست می‌آورد طبق قانون جریمه اش این بود که به دریا پرتاب شود.[۱۱]
  • هیچ‌کس از سرنشینان کشتی حق نداشت روی بازی‌هایی که در کشتی انجام می‌دادند شرط بندی[و ۶۲] کنند، البته چند تن از ناخدایان از جمله ویلیام کید شرط بندی را فقط مجاز به بودن بر روی خاک (زمین یا ساحل) و جزایر مجاز کرده بودند.
  • هشت شب ساعت خاموشی بود و پس از آن اگر کسی می‌خواست بیدار بماند یا بازی کند، باید روی عرشه و در کنار بقیه بماند.
  • هر گونه سرقت از کابین‌های توشه و آشپزخانه کشتی و انبارها مستلزم خوفناک‌ترین و بی رحمانه‌ترین تنبیه بود چرا که سرقت از این مکان‌ها سرقت از همهٔ ملوانان محسوب می‌شد
  • نوازنده‌ها[و ۶۳] می‌توانستند آخر هفته در طول روز بخوابند ولی در طول روزهای دیگر هیچ‌کدام از آنها حق خوابیدن نداشتند
  • هیچ‌کس روی عرشه حق دعوا و درگیری نداشت و به هنگام به وجود آمدن اختلاف بین دو نفر آنها حتماً می‌بایست قضیه را با شمشیر یا تپانچه (به انتخاب خودشان) و در حضور شاهد بر روی ساحل بین خودشان حل و فصل کنند.
  • اگر کسی کشتی را ترک می‌کرد یا به کشتی‌های دیگر و یا خشکی پناهنده می‌شد، هر جا او را گیر می‌آوردند یا کشته می‌شد و یا به دریا انداخته می‌شد
  • همهٔ افراد کشتی باید تپانچه، شمشیر و دیگر آلات جنگی خودشان را تمیز و براق نگه می‌داشتند و در صورت مشاهده قصور و عدم توجه به این قانون گاهی اوقات تنبیه شلاق[و ۶۴] هم اجرا می‌شد
  • هر کس می‌خواست دربارهٔ زندگی آتی و برنامه‌هایش برای آینده صحبت کند باید نفری هزار پوند به هر یک از سرنشینانی که شنونده حرف‌هایش بودند می‌داد.[۱۲]

قرارداد آتِرچت و پایان عصر طلایی[ویرایش]

First edition of the Treaty of Utrecht
نمایی از اولین نسخه قرارداد آترچت که به پایان عصر طلایی دزدان دریایی انجامید

در سال ۱۷۱۳ قراردادی به نام آترچت[و ۶۵][۱۳] بود که سر انجام به تاخت و تاز دزدان دریایی پایان داد. در این قرارداد، نیروهای دریایی اسپانیا، انگلستان، فرانسه و استان‌های متحد متعهد شدند که نیروهای زیادی را برای محافظت از آبهای بین‌المللی و برقراری آرامش در منطقهٔ کارائیب تعلیم دهند و کشتی‌های جنگی متعددی را برای این امر اختصاص دهند، فرانسه که در آن زمان تحت پادشاهی لوئی چهاردهم[و ۶۶] از سلسله پادشاهان بوربون[و ۶۷] بود به دلیل نفوذ انگلستان در قاره آمریکا که منجر به ایجاد مستعمرات بسیاری شده بود با امضای این قرارداد در ابتدای کار چندان موافق نبود. این کشور هر چند نیروی نظامیِ دریایی نسبتاً قوی داشت اما در زمینهٔ داشتن دزدانِ دریایی بومی برخلاف اسپانیا و انگلستان عملاً حرفی برای گفتن نداشت و به همین دلیل به خاطر جلوگیری از حملات دزدان دریایی به کشتی‌های نظامی و مسافری و باربری اش صلاح در این دید که به جمع امضا کنندگان این قانون بپیوندد. با شکل گیری این نیروی متحد در عرض چند سال اکثر دزدان دریایی یا در جنگ با نیروهای محافظ دریا کشته شدند یا به اسارت درآمدند و به زندان افتادند و در نهایت به چوبهٔ دار[و ۶۸] سپرده شدند.

تبعات قرارداد آترچت برای دزدان دریایی[ویرایش]

نگاره‌ای از اعدام کاپیتان کید، با وجود بازجویی و شکنجه هیچگاه نتوانستند گنجینه دفن شده اش را بیابند.

ثبت و اجرای قرارداد آترچت برای مقابله با دزدان دریایی تبعات بسیاری به همراه داشت، در ماه‌های آغازین این قرارداد هیچ واکنشی از طرف دزدان صورت نگرفت اما با شروع حملات قوای متحد. ورق برگشت، شدت و بازخورد حملات به گونه‌ای بود که تعداد بسیار زیادی از دزدان به نقاط نامعلومی فرار کردند و تعداد بسیاری از آنها وقتی در تنگنا قرار گرفتند به شیوهٔ دزدان دریایی انتحار[و ۶۹] کردند و برخی از آنها غنایمی را که در طی سالها راهزنی به دست آورده بودند در جای نامعلومی پنهان ساختند. از جمله نکات اصلی و تبعات قرارداد آترچت می‌توان به چند مورد اشاره داشت:

  • تنها بازمانده: تنها دزد دریایی بازمانده و سرشناسی که توانست ثروت بی شمارش را بردارد و فرار کند هنری آوری[و ۷۰] بود. آوری با غارت کشتی مغولی مشهور گنجی ساوایی[و ۷۱] معروف شده بود، دامنهٔ یکه‌تازی و غارت او حد و مرزی نداشت، گزارش‌هایی از سرکشی‌های او تا دماغهٔ امید نیک[و ۷۲] یعنی جنوبی‌ترین نقطهٔ خاک قاره آفریقا نیز ثبت شده در سال ۱۶۹۶ ناپدید شد و روایت‌های متعدد و متناقضی دربارهٔ مقصد او گفته شد. در حقیقت بعد از این تاریخ گزارشی از حمله او به هیچ کشتی ثبت نشده.[۱۴]
  • خودکشی از نوع دزد دریایی: چند ماه پس از پیمان آترچت بسیاری از ملوانانی که در میان دزدان دریایی بودند به نیروهای فرانسه، انگلیس و دیگر متحدان که علیه دزدان دریایی بسیج شده بودند پیوستند. هجمه و یورش نیروهای متحد علیه دزدان دریایی به شکلی بود که بسیاری از آنها در هنگام نزدیک شدن کشتی‌های متحد و درگیری مستقیم از ترس مرگ فجیع و چوبه دار به دریا می‌پریدند.
  • خاکسپاری از نوع دزد دریایی: در همان زمان اجرای قرارداد تعدادی از سرشناسان دزدان دریایی همان روش دفن گنج‌های بزرگ به شیوه و راه و رسم ویلیام کید را پیش گرفتند. پس از اعدام کید با وجود تحت فشار قرار دادن و شکنجه، هیچ‌کس نتوانست گنجینه‌های بزرگی را که به خاک سپرده بود پیدا کند و تا امروز هر از گاهی خبرهایی از ماجراجویان در رابطه با محل یا احیاناً جزیره و غاری در زمینهٔ گنج گمشده کاپیتان کید شنیده می‌شود که صحت هیچ‌کدام تاکنون تأئید نشده، موضوع اصلی آنجا بود که هر یک از دزدان جهت امحای گنج‌های خود راه و روش پیچیده‌ای در پیش می‌گرفت
  • عفو به شیوه‌ای غیر از دزدان: در این میان تعداد بسیار زیادی از ملوانان و جاشوان دزدان دریایی راهی به جز تسلیم نداشتند و نجات را تنها در این راه یافتند مشکل اصلی آنجا بود که این عفو همیشه شامل حال آنها نمی‌گردید، معمولاً بعد از حبس دادگاهی برای بررسی سوابق مجرمانه آنها تشکیل می‌گردید و اگر محرز می‌شد که ملوان نگون‌بخت در کشتار وسیع و بی رحمی و شقاوت جنبه بی طرفی یا اعتدال را رعایت نکرده بلافاصله به چوبهٔ دار سپرده می‌شد و تعدادی از آنها که خوش اقبال تر بودند در نیروی دریایی علیه دزدان مجدداً به استخدام در می‌آمدند و در کشتی‌های جنگی یا گشت مشغول می‌شدند.
  • دزدان دریایی زن: در دوران عصر طلایی راهزنی حداقل دو مورد از ورود زنان به زندگی دزدان وجود دارد (معمولاً با لباس مبدل و در قالب مرد) بهترین دزد دریایی زن شناخته شده، آن بونی[و ۷۳] است که معمولاً با نام مختصر بانی خوانده می‌شد؛ و زن دیگر به نام ماری رید،[و ۷۴] بانی در بندر ناسائو از همسرش جدا شد و با معشوقه خودش کاپیتان جک رکهم فرار کرد، تا قبل از این بانی حتی با لباس مبدل در ارتش بریتانیا هم مدتی خدمت کرده بود. او پس از ترک شوهرش به منطقه کارائیب آمد و به جک رکهم و خدمه اش پیوست، با حمله جک به یک کشتی که زن دیگر یعنی ماری رید یکی از خدمه اش بود، ماری نیز دستگیر و به کشتی جک منتقل شد، به دلیل ظاهر زیبا گفته شده که لحظاتی را به تنهایی با بانی معشوقه جک به سر می‌برده و زمانی که جک پی به موضوع می‌برد و مضنون به رابطه مخفیانه آن دو می‌شود، ماری مجبور می‌شود که ماهیت اصلی خودش را فاش سازد، هنگامی که کشتی آنها در تاریخ ۱۷۲۰ مورد حمله قرار گرفت، تنها دو زن (ماری و بانی) و یک ملوان ناشناس به دفاع از آن پرداختند در حالی که سایر ملوانان به دلیل افراط در نوشیدن شراب مست بودند و حال طبیعی نداشتند، در پایان آنها دستگیر و بازداشت شدند، پس از دستگیری این دو زن، هر دو متهم به دزدی دریایی و محکوم به اعدام شدند اما اعدام آنها با این ادعا که باردار هستند متوقف شد، یک ماه بعد ماری در زندان مُرد. گفته شده به دلیل تب و عوارض ناشی از زایمان بوده، اما هیچ اطلاعی از سرنوشت زن دیگر، بانی در دست نیست حتی معلوم نشد که زایمان کرد یا اعدام شد.

ثروتمندترین دزدان دریایی[ویرایش]

در سال ۲۰۰۸ مجله فوربز[و ۷۵] تحقیق دسته اولی را آغاز کرد که بیانگر موضوع جالبی بود، این مجله با احتساب، انواع ریخت و پاش‌ها، حقوق ملوانان، هزینه تعمیرات، باج و رشوه پرداختی به بعضی از مسئولان امور، به جمع مبلغی برای هر یک از دزدانِ این لیست رسید که نکتهٔ جالبی است، طبق این جدول پر درآمدترین دزد دریایی تمام دوران تاکنون ساموئل بلامی[و ۷۶] معروف به سام سیاه[و ۷۷] بوده با مجموع درآمد ۱۲۰ میلیون دلار، بلامی متولد ۱۶۸۹–۱۷۱۷ با تنها ۲۸ سال سن در هنگام مرگ جوان‌ترین و ثروتمندترین دزد دریایی انگلیسی قرن ۱۷ می‌باشد. او و نیروهای تحت امرش دست کم ۵۳ کشتی را اسیر و غارت کردند. به دلیل سخاوت و رحمی که بر مسافران می‌آورد از طرف گروه وی به او لقب رابین هود[و ۷۸] دزدان دریایی داده شد، جدول زیر نمونه کامل این تحقیق و درآمدها می‌باشد.[۱۵]

دزد دریایی دلار آمریکا
۱ Samuel Bellamy ۱۳۱٬۴ میلیون دلار
۲ فرانسیس دریک ۱۱۵ میلیون دلار
۳ Thomas Tew ۱۰۳ میلیون دلار
۴ John Bowen ۴۰ میلیون دلار
۵ بارتولومئو روبرتز ۳۲ میلیون دلار
۶ Jean Fleury ۳۱٬۵ میلیون دلار
۷ Thomas White ۱۶ میلیون دلار
۸ John Halsey ۱۳ میلیون دلار
۸ Henry Morgan ۱۳ میلیون دلار
۹ ریش سیاه ۱۲٬۵ میلیون دلار
۱۰ Samuel Burgess ۹٬۵ میلیون دلار
۱۱ Edward England ۸ میلیون دلار
۱۲ François le Clerc ۷٬۵ میلیون دلار
۱۳ Howell Davis ۴٬۵ میلیون دلار
۱۳ استید بونت ۴٬۵ میلیون دلار
۱۴ Richard Worley ۳٬۵ میلیون دلار
۱۵ چارلز وین ۲٬۳ میلیون دلار
۱۶ Edward Low ۱٬۸ میلیون دلار
۱۷ جک رکهم ۱٬۵ میلیون دلار
۱۷ James Martel ۱٬۵ میلیون دلار

هنر رومانتیک و دزدان دریایی[ویرایش]

جیم هاوکینز و لانگ جان سیلور، از کتاب جزیره گنج به سال ۱۹۱۱.

کتاب تاریخ عمومی دزدان دریایی که در سال ۱۷۲۴ توسط کاپیتان چارلز جانسون نوشته شد تا آن زمان کامل‌ترین مرجع برای شناخت دزد دریایی، زندگی، حملات و غارت آنها بود و به عنوان منبع اصلی برای شرح حال بسیاری از دزدان دریایی شناخته شد. فارغ از جنبهٔ خشونت و سبعیت. در زمینهٔ هنر. اعم از ادبیات، موسیقی، و بخصوص نقاشی دزدان دریایی موج تازه‌ای به نام موج رومانتیک که دوره‌ای از هنر در اروپا بود را به وجود آوردند. مشهورترین رمان در این زمینه که کاملاً منطبق بر الگوی زندگی و حرفهٔ دزدان دریایی نگارش شد کتاب جزیره گنج[و ۷۹] اثر رابرت لویی استیونسن[و ۸۰] و همچنین کتاب پیتر پن[و ۸۱] اثر جیمز بری[و ۸۲] می‌باشد،

الگوی اصلی و فولکوریک تیپ شناسی دزدان دریایی با کتاب جزیره گنج و شخصیت لانگ جان سیلور[و ۸۳] مشهور شد.

طوطی نشسته بر شانه، کلاه سه گوش، پامیخ[یادداشت ۵] چشم بند[و ۸۴] معروف دزدان که یک چشم معیوب آنها را می‌پوشاند، دوربین تک چشم، تپانچه و شمشیری که به کمر بسته شده، دندان‌های زرد یا قالباً افتاده به دلیل بیماری اسکوربوت[و ۸۵] و بسیاری از شمایل‌های دیگر که با این کتاب معرفی شد، کتاب مشهور دانیل دفو[و ۸۶] به نام رابینسون کروزوئه[و ۸۷] نیز یکی دیگر از این موارد مشهور است و در حقیقت بر پایه اصل داستان که دفو به آن استناد می‌کند الکساندر سیلکریک ملوانی بوده که به دلیل تمرد و سر پیچی از دستور کاپیتان. طبق رسم دزدان دریایی در جزیره‌ای خالی از سکنه و متروک تنها با یک تپانچه و یک گلوله رها می‌شود تا سرنوشت برای او مقدر نماید هر آنچه که هست. در زمینهٔ نقاشی هم آثار بسیار زیادی از این دست وجود دارد که اغلب نمایانگر جنگ میان کشتی‌ها و گاهی غارت آنها می‌باشد، در بحث‌های بین‌المللی سال ۱۹۹۰ پیشنهاد شد که یک روز به نام روز دزدان دریایی[و ۸۸] انتخاب شود.[۱۶] در این روز که مطابق با ۱۹ سپتامبر می‌باشد و به عنوان جشن تعطیلات مسخره آمیز هم از آن یاد می‌شود. اغلب مردم لباس‌هایی به شکل و شمایل دزدان می‌پوشند و با لهجهٔ دزدان دریایی با یکدیگر صحبت می‌کنند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. کارگر قایق که زیر نظر سرهنگ کار می‌کند
  2. دو گلولهٔ سنگین توپ که با زنجیر به یکدیگر اتصال داشتند
  3. در کتاب تاریخ عمومی دزدان دریایی کاپیتان چارلز جانسون گفته شده که در حین درگیری با کاپیتان مینارد، یک ملوان انگلیسی از پشت به او حمله کرد و با خنجر گلویش را برید
  4. بونت بعدها این کشتی را به رویال جیمز تغییر نام داد و به دلیل جراحت در یکی از جنگ‌ها، کشتی و خدمه اش را در اختیار ریش سیاه قرار داد
  5. یک پای چوبی که به جای پای قطع شده می‌گذاشتند

واژگان[ویرایش]

  1. Christopher Columbus
  2. Colony
  3. Buccaneering
  4. Jamaica
  5. Caribbean
  6. The British East India Company
  7. Red Sea
  8. Captain Charles Johnson
  9. A General History of the Pyrates
  10. Textile
  11. Slave
  12. Canary Islands
  13. Tobacco
  14. Flax
  15. Ocean current
  16. Monsoon
  17. Florida
  18. Jamestown
  19. Virginia
  20. Seaman
  21. Treasure
  22. Edward Teach
  23. Blackbeard
  24. Port Royal
  25. Nassau
  26. República de Honduras
  27. San Cristóbal de La Habana
  28. Belize
  29. Robert Maynard
  30. Captain John Rackham
  31. Flag
  32. Skull
  33. King Stone
  34. Bartholomew Roberts
  35. Black Bart
  36. Shot (pellet)
  37. Charles Vane
  38. Deck
  39. Mast (sailing)
  40. Amaro Pargo
  41. Stede Bonnet
  42. The Gentleman Pirate
  43. Barbados
  44. Reveng
  45. Republic of Pirates
  46. Sir Francis Drake
  47. Fernão de Magalhães
  48. Elizabeth I Of England
  49. Felipe II
  50. Naval fleet
  51. Pacific Ocean
  52. Gemstone
  53. Henry Morgan
  54. Knight
  55. British Empire
  56. Great Britain
  57. The Barbary pirates
  58. Crusades
  59. Robert Davis
  60. Fraud
  61. Cheating
  62. Gambling
  63. Musician
  64. Flagellation
  65. Treaty of Utrecht
  66. Louis XIV of France
  67. House of Bourbon
  68. Hanging
  69. Suicide
  70. Henry Every
  71. Ganj-i-Sawai
  72. Cape of Good Hope
  73. Anne Bonny
  74. Mary Read
  75. Forbes
  76. Samuel Bellamy
  77. Black Sam
  78. Robin Hood
  79. Treasure Island
  80. Robert Louis Stevenson
  81. Peter Pan
  82. Sir James Matthew Barrie
  83. Long John Silver
  84. Eyepatch
  85. Scurvy
  86. Daniel Defoe
  87. Robinson Crusoe
  88. Pirate Day

منابع[ویرایش]

  1. «کاپیتان ادوارد تیچ». ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. 
  2. «کاپیتان جک رکهم -Captain John Rackham». ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. 
  3. «پرچم کاپیتان دزدان دریایی مشهور». ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. 
  4. «چارلز وین ناخدای دزدان دریایی». ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. 
  5. «چارلز وین و عصر طلایی دزدان دریایی». ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. 
  6. «Capitan Stede Bonnet». ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. 
  7. تاریخ جهان، عبدالحسین سعیدیان و ایرج وفایی، انتشارات علم و زندگی، چاپ دوم، ۱۳۷۱
  8. «هنری مورگان و حملاتش به ناوگان اسپانیا». ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. 
  9. «مقالهٔ پروفسور رابرت دیویس». ۴ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۶. 
  10. «Christian Slaves, Muslim Masters». ۴ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۶. 
  11. «قوانین تنبیه دزدان دریایی». ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. 
  12. «تنبیه دزدان دریایی». ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. 
  13. «قرارداد آترچت». ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. 
  14. «سر انجام کاپیتان آوری ناخدای دزدان دریایی». ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. 
  15. «برترین دزدان دریایی با درآمد بالا». ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. 
  16. «talklikeapirate». ۱ ژانویه ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۱۶. 

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Golden Age of Piracy»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد.

پیوند به بیرون[ویرایش]

دوران طلایی دزدی دریایی در پروژه‌های خواهر

در ویکی‌انبار پرونده‌های مرتبط در ویکی‌انبار