دنزل واشینگتن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
دنزل واشینگتن
Denzel Washington cropped.jpg
دنزل واشینگتن در سال ۲۰۰۰ میلادی
نام اصلی دنزل هِیز واشینگتن، جونیور
زمینه فعالیت بازیگر، کارگردان فیلم
تولد ۲۸ دسامبر ۱۹۵۴ ‏(۶۴ سال)
ماونت ورنن، مریلند
ملیت ایالات متحده آمریکا
سال‌های فعالیت ۱۹۷۷ - اکنون
همسر(ها) پائولِتا پیِرسون (واشینگتن) (۱۹۸۳-اکنون)
صفحه در وبگاه IMDb

دِنزِل هِیز واشینگتن دوم (جونیور) (به انگلیسی: Denzel Hayes Washington II) (زادهٔ ۲۸ دسامبر ۱۹۵۴ در ماونت ورنن، ایالت مریلند) کارگردان فیلم و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.

از دههٔ ۱۹۹۰، با حضورش در فیلم‌های مختلف و با به تصویر کشیدن زندگی واقعی بعضی از شخصیت‌ها، همچون استیو بیکو، مالکوم ایکس، رابین کارتر، میلیون بی تالسون، فرانک لوکاس و هرمن بون توجهات بسیاری به‌سوی خود برانگیخت.

تا به حال ۲ جایزهٔ آکادمی (جایزه اسکار) ۳ جایزهٔ گلدن‌گلوب و به دنزل تعلق گرفته‌است. وی بعد از سیدنی پواتیه، دومین شخصیت برجسته و قابل توجه آمریکایی-آفریقایی‌ست که توانسته جایزهٔ بهترین بازیگر آکادمی را به‌خاطر نقشش در فیلم روز تمرین (محصول ۲۰۰۱) به‌دست آورَد.

سال‌های ابتدایی زندگی[ویرایش]

وی در سال ۱۹۵۴ در ماونت ورنن، مریلند چشم به جهان گشود. مادرش، لنیس لینی، متصدی یک سالن زیبایی بود.

وی متولد جورجیا، یکی از ایالات آمریکا بود، ولی در هارلم (محله‌ای مخصوص سکونت سیاه‌پوستان در بخش منهتن شهر نیویورک) بزرگ شده‌بود. پدرش، رورند دنزل واشینگتن اول، کشیش و برگزارکنندهٔ اعیاد مذهبی بود. وی همچنین برای سازمان آب و یک فروشگاه محلی به نام اس. کلین کار می‌کرد.

دنزل در دبستان پنینگتن گرایمز در ماونت ورنن، بخش آموزش لاتین و یونانی حضور یافت و در سال ۱۹۶۸، یعنی در ۱۴سالگی وی به یک مدرسهٔ مقدماتی و خصوصی ارتش در منطقهٔ نیو ویندسر در ایالت نیویورک فرستاده شد که در ادامه از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۱ به دبیرستان مِین‌لند در دایتن بیچ فلوریدا رفت. وی علاقه داشت به دانشگاه تکنولوژی تگزاس برود:

"من در باشگاه پسران در ماونت ورنن بزرگ شدم. ما مهاجمان انقلابی بودیم؛ بنابراین، زمانی‌که در دبیرستان بودم، دوست داشتم به دانشگاه تگزاس در لابوک بروم فقط به این دلیل که آن‌ها معروف به مهاجمان انقلابی بودند و لباس‌های آن‌ها مثل ما بود".

با این وجود، وی مدرک لیسانسش را در رشتهٔ دراما و خبرنگاری از دانشگاه فوردهام در سال ۱۹۷۷ گرفت. با آغاز تحصیلاتش در این دانشگاه زیرنظر مربی‌ای به نام پی جی کار عضو تیم باشگاه بسکتبال دانشگاهیِ خود شد. بعد از افت‌وخیز کردن در رشته‌های مختلف تحصیلی، کم‌کم به مدت یک ترم کلاس‌هایش را رها کرد و به‌عنوان مشاور در یک کمپ تابستانه به نام کمپ سالونه YMCA، که شب‌ها برگزار می‌شد، کارش را آغاز کرد. بعد از اجرای چندین شو در این کمپ، یکی از همکارانش به وی پیشنهاد کرد که استعدادش را در حرفهٔ بازیگری در بوتهٔ آزمایش بگذارد؛ بنابراین، با تجدید قوا، به دانشگاه قبلی‌اش (فوردهام) بازگشت و در کمپ مرکزی لینکلن در رشتهٔ بازیگری ثبت‌نام کرد، که در آنجا موفق به بازی در نقش امپراتور جونز و اتللو در نمایش‌نامه‌های امپراتور جونز از اونیل و اتلو از شکسپیر شد که نظرات جنجال‌برانگیز زیادی دربرداشت. بعد از اتمام تحصیلاتش بورسیهٔ حضور در تئاتر وابسته به هنرستان موسیقی و هنرهای زیبای آمریکا در سان‌فرانسیسکو شد، که به مدت یک سال در آنجا اقامت گزید و بعد تصمیم گرفت به نیویورک بازگردد تا هنر بازیگری را به‌طور حرفه‌ای آغاز کند.

سال‌های ابتدایی حرفه‌[ویرایش]

واشینگتن تابستان ۱۹۷۶ را در شهر سنت مری، ایالت مریلند گذراند، که در این مدت تئاتر تابستانی به نام بال‌های صبح را اجرا می‌کردند. بعد از مدت کوتاهی که از فوردهام فارغ‌التحصیل شد، نخستین گام در بازی حرفه‌ای را با بازی در یک تله‌فیلم به نام ویلما برداشت و اولین هنرنمایی حرفه‌ای‌اش را هم در سال ۱۹۸۱ با فیلم کاغذ کاربُن در معرض دیدِ عموم قرار داد.

مهم‌ترین کار وی در این دوره وقتی بود که در یک مجموعهٔ تلویزیونی به نام خیابان جای دیگر، که از سال ۱۹۸۲ تا ۵۵ قسمت به طول انجامید، دیده شد. وی جزو نادر بازیگرانی بود که در مدت ۶ سال، در بیشتر قسمت‌های مجموعه حضور داشت. در سال ۱۹۸۷، بعد از اجرای چندین فیلم و مجموعهٔ تلویزیونی، درخششی دوچندان در فیلم آزادی را فریاد کن به کارگردانی ریچارد آتن بارو داشت. وی در نقش استیو بیکو به‌عنوان یک مرد سیاستمدار اهل آفریقای جنوبی ظاهر شد که مخالف سیاست نفاق و جدایی بین سیاه‌پوستان و سفیدپوستان جنوب آفریقا بود؛ نقشی که با آن توانست نامزدی بهترین بازیگر مکمل در جوایز اسکار را کسب کند.
وی در سال ۱۹۸۹ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر را برای فیلم افتخار در نقش برده‌ای خوددار و جسور به‌دست‌آورد. همچنین، در همان سال، اجرایی شکوهمند در فیلم به‌خاطر ملکه و میهن در نقش رابن جیمز، فردی با ذهنی درگیر که از افکار واهی فاصله گرفته‌است، به نمایش گذاشت. وی یک سرباز بریتانیایی متولد جزیرهٔ کارائیب بود که علی‌رغم حرفهٔ نظامیِ برجسته‌اش در خارج از کشور، به زندگی معمولی و عادی‌اش بازمی‌گردد که به محض بازگشتش به این زندگی مدنی تجاوز و تعدی می‌کند.

دههٔ ۱۹۹۰[ویرایش]

دنزل در فیلم می‌سی‌سی‌پی ماسلا به کارگردانی اسپایک لی در نقش بلیک جیلیام، و در فیلم تابستان ۱۹۹۲ در نقش شخصیتی به نام دمتریس ویلیامز بازی کرد. واشینگتن یکی از نقش‌های برجسته و بحث‌برانگیزش را در فیلم مالکوم ایکس، محصول ۱۹۹۲، به کارگردانی اسپایک لی برعهده گرفت. اجرای وی به‌عنوان یک رهبر وطن‌پرست سیاه‌پوست، برایش نامزدی اسکار را به ارمغان آورد و راجر ایبرت و مارتین اسکورسیزی این فیلم را یکی از ۱۰ فیلم برتر دههٔ ۱۹۹۰ نامیدند.

Denzel Washington.jpg

فیلم مالکوم ایکس مسیر زندگی واشینگتن را دگرگون ساخت، به‌طوری‌که تقریباً یک‌شبه وی را به یکی از والاترین بازیگران هالیوودی تبدیل کرد. وی نقش‌هایی را که شبیه به نقش قبلی‌اش بودند، مثل پیشنهاد بازی در نقش مارتین لوتر کینگ را رد کرد، زیرا مایل نبود به بازیگری از گونه‌ای خاص تبدیل شود. سال بعد، یعنی در سال ۱۹۹۳، با پذیرفتن خطری دیگر در این حرفه نقش جو میلر را در فیلم فیلادلفیا در کنار تام هنکس برعهده گرفت. در اوایل و اواسط دههٔ ۱۹۹۰، واشینگتن به یک مرد برجسته و نامدار هالیوودی تبدیل شد. موفقیت‌هایی در چندین فیلم با نام‌های پروندهٔ پلیکان و جزر و مد سرخ کسب کرد. همچنین، در یک فیلم کمدی با عنوان هیاهوی بسیار برای هیچ و در یک داستان نمایشیِ رمانتیک با عنوان همسر کشیش ایفای نقش کرد.

سال ۱۹۹۵، وقتی که سرِ صحنهٔ فیلم Virtuosity مشغول فیلم‌برداری بودند، واشینگتن از بازی در یک لحظهٔ رمانتیک با هم‌بازی سفیدپوستش، کِلی لینچ، خودداری کرد. لینچ در طول یک مصاحبه اظهار داشت: «با خودم گفتم ما مشکلی با ارتباط و صمیمیت و در نهایت ازدواج میان نژادها نداریم، اما دنزل بر این عقیده بود که مردان سفیدپوستی که تماشاگران اصلی این فیلم هستند، مایل نیستند که مرا با یک زن سفیدپوست ببینند». لینچ همچنین افزود که «این واقعاً شرم‌آور است و من حس بدی راجع به این مسئله دارم. دائماً در این فکر هستم که زمانه دیگر تغییر کرده‌است، اما درحقیقت به اندازهٔ کافی تغییر نکرده‌است». وضعیتی مشابه این، سرِ صحنهٔ فیلم پروندهٔ پلیکان نیز اتفاق افتاد. وقتی که جولیا رابرتز، در مصاحبه‌ای، از میل و رغبت خود برای داشتن رابطهٔ صمیمانه با واشینگتن ابراز کرد و دوباره ما شاهد چنین پیشامدی در فیلم کویین مقتدر، محصول ۱۹۸۹ بودیم، هرچند که در سال ۱۹۹۸ در فیلم اسپایک لی، برندهٔ بازی، در یک صحنهٔ عاطفی با میلا یوویچ دیده شد.

واشینگتن در فیلم هاریکان، محصول ۱۹۹۹ درخششی خیره‌کننده داشت. فیلم دربارهٔ مشت‌زنی به نام رابین کارتر، ملقب به «هاریکان» است که موضوع سه قتل بعد از ۲۰ سال ماندن پشت میله‌های زندان برملا می‌شود. نقدهایی متفاوت بر این باور بودند که مباحث و مشاجره‌های گوناگون بر روی صحَت فیلم ممکن است نامزدیِ جایزهٔ اسکار را برای واشینگتن به ارمغان بیاورد. وی جایزه گلدن گلوب سال ۲۰۰۰ و جایزه خرس نقره‌ای برلین را در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین به‌خاطر نقشش در این فیلم ازآنِ خود کرد.

وی همچنین جایزهٔ Arthur Ashe ESPY را به خانم لورتا کالیبرن به‌خاطر جرأت و شجاعتش در فیلم داستان لورتا کالیبرن اهدا کرد که خود واشینگتن هم در پایان این فیلم نقشی ایفا کرد.

۲۰۰۰ به‌بعد[ویرایش]

دنزل واشینگتن

واشینگتن در سال ۲۰۰۰ در فیلمی که بسیار مورد توجه مردم قرار گرفت به نام تایتان‌ها را به خاطر داشته باش حضور داشت که بالغ بر ۱۰۰ میلیون دلار در آمریکا فروش کرد. وی همچنین در فیلم بعدی‌اش، که فیلمی پلیسی و حادثه‌ای به نام روز تعلیم، محصول ۲۰۰۱ بود، توانست برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر شود. وی در این فیلم نقش کارآگاه آلونسو هریس را بازی می‌کند که کارآگاهی چموش و سرکش با تاکتیک‌های قانونیِ مشکوک و بحث‌انگیز است. این نقش برای وی یک تغییر حال و هوا محسوب می‌شود، زیرا تا به حال همه واشینگتن را به‌عنوان قهرمان در بسیاری از کارهایش شناخته‌بودند. وی دومین فرد آفریقایی-آمریکایی بود که توانست به‌خاطر حضورش در این فیلم برندهٔ جایزهٔ اسکار در گروه بهترین بازیگران شود. اولین نفر پیش از وی سیدنی پواتیه بود که اتفاقاً همان شب، قبل از واشینگتن، جایزهٔ افتخاری اسکار را دریافت کرد. واشینگتن با ۶ نوبت، بالاترین میزان نامزدی جایزهٔ اسکار را از میان بازیگران آفریقایی‌تبار به خود اختصاص داده‌است.

پس از موفقیت و فروش بالای جان کیو، وی اولین فیلمش را به نام آنتوان فیشِر، که در قسمت‌هایی از آن بازی هم کرده‌است، کارگردانی کرد. بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ در یک سِری فیلم تریلر همچون خارج از زمان، مردی در آتش و کاندیدای مَنچوری حضور یافت که فروش این فیلم‌ها قابل توجه بود. در سال ۲۰۰۶ در فیلم مرد نفوذی، به کارگردانی اسپایک لی، در کنار ستارگانی همچون جودی فاستر و کلایو اوون حضور یافت و پخش فیلم دژا وو در اواخر سال ۲۰۰۶ شروع شد.

وی در سال ۲۰۰۷ به‌همراه راسل کرو در گانگستر آمریکایی بازی کرد. مدتی بعد، وی درام نمایشی سخنوران بزرگ را کارگردانی کرد که خودش هم در کنار فارست ویتاکر در این اثر حضور داشت.

واشینگتن در فیلم تسخیر پالهم ۱ ۲ ۳ به‌عنوان سرنگهبان ترَن زیرزمینی شهر نیویورک حضور یافت که بازسازی مجدد فیلمی با همین عنوان از دههٔ ۱۹۷۰ به نام گرفتن پلهام ۱۲۳ است. واشینگتن در این فیلم در مقابل جان تراولتا قرار گرفت. این فیلم در ژوئیهٔ ۲۰۰۹ به کارگردانی تونی اسکات به نمایش درآمد. در سال ۲۰۱۰ از وی دو فیلم کتاب ایلای و توقف‌ناپذیر به اکران عمومی درآمد. پس از یک وقفهٔ یک‌ساله، دو فیلم دیگر به نام‌های خانهٔ امن و پرواز از وی به نمایش درآمد.

واشینگتن در بسیاری از فیلم‌هایش به تنهایی بار داستان را بر دوش کشیده‌است؛ از مالکوم ایکس گرفته تا روز کارآموزی که برای دومی بیشتر جوایز مهم بازیگری از جمله اسکار بهترین بازیگر نقش اصلی را از آن خود کرد.[۱]

بازگشت به تئاتر[ویرایش]

در سال ۲۰۰۵، پس از یک وقفهٔ ۱۵ساله (وی آخرین بار در تابستان ۱۹۹۰ در تئاتر ریچارد سوم، اثر شکسپیر، در نقش «ریچارد» ظاهر شد)، مجدداً در یکی دیگر از آثار شکسپیر به نام جولیوس سزار نقش مارکوس بروتوس را برعهده گرفت. مدت نمایش با فروش یک‌جای تمام بلیط‌ها همراه بود. علی‌رغم انتقادات شدیدی که در برابر این نمایش صورت گرفت، هر بار به‌طور میانگین بیشتر از ظرفیت صددرصدیِ سالن، تماشاگر در آن جای گرفت.

زندگی شخصی[ویرایش]

وی در سال ۱۹۸۳ با هنرپیشهٔ زن، پالتا پیرسون (اکنون پائولِتا پیِرسون (واشینگتن)) ازدواج کرد. وی پالتا را در اولین تله‌فیلمی که در آن نقش داشت، به نام ویلما، ملاقات کرد. این زوج هم‌اکنون دارای ۴ فرزند هستند: جان دیوید (زادهٔ ۲۸ ژوئیهٔ ۱۹۸۴)، که بعد از بازی‌های فوتبال دانشگاهی در مورهاوس قراردادش را با باشگاه سنت لوئیز در مهٔ ۲۰۰۶ امضا کرد. دومین فرزندشان کیشا (زادهٔ نوامبر ۱۹۸۷)، که هم‌اکنون مشغول تحصیل در دانشگاه ییل است؛ و در آخر، یک دوقلو به نام‌های الیویا و مالکوم (به افتخار فیلم مالکوم ایکس) در آوریل ۱۹۹۱ به دنیا آمدند. واشینگتن و همسرش مجدداً در سال ۱۹۹۵ یاد و خاطرهٔ مراسم عروسی‌شان را، این بار در آفریقای جنوبی، زنده کردند.

واشینگتن و خانواده‌اش از سربازان در مرکز پزشکی ارتش در سان‌آنتونیوی تگزاس دیدن کردند که بعدها هتل‌های کوچکی که دارای اتاق‌های متعددی بود، به خانواده‌های سربازانی که در بیمارستان بستری بودند اهدا کردند. در اکتبر ۲۰۰۶، کتاب پرفروش و پرتیراژی به نام دستی تا هدایت کند مرا را منتشر کرد که ترکیبی از بازیگران، سیاستمداران، ورزشکاران و عوام بود که از معلمان دوران بچگی‌شان یاد می‌کردند. درحقیقت، این کتاب به یاد سالگرد باشگاه صدسالهٔ دختران و پسران آمریکا به چاپ رسید، زیرا واشینگتن هم در این باشگاه در دوران بچگی‌اش شرکت کرده‌بود.

واشینگتن یک مسیحی تمام‌عیار است. وی همیشه به‌همراه هنرپیشهٔ زنی به نام آنجلا باسِت به کلیسای لس‌آنجلس می‌رود. نیروهای ارتش انقلابی کلمبیا، واشینگتن را یکی از سه نفری خواند (دو نفر دیگر، کارگردانان: الیور استون و مایکل مور) که مایلند با آن‌ها راجع به آزادی ۳ نفر از افرادشان که ۵ سال است اسیر هستند به بحث و گفتگو بنشیند.

واشینگتن در ۱۸ مهٔ ۱۹۹۱، جایزهٔ دکتریِ افتخاری را از دانشگاه فوردهام (دانشگاهی که در آن تحصیل کرده‌بود)، به‌خاطرِ داشتن موفقیت‌های تأثیرگذار در کشف استعدادهای چندجانبه، دریافت نمود. وی همچنین دکترای افتخاری صفات انسانی و بشردوستانه‌اش را از دانشگاه مورهاوس در ۲۰ مهٔ ۲۰۰۷ دریافت کرد.

فیلم‌شناسی[ویرایش]

عنوان سال نقش کارگردان(ان) توضیحات Ref.
رونوشت کاربنی ۱۹۸۱ Roger Porter مایکل شولتز [۲]
Soldier's Story, AA Soldier's Story ۱۹۸۴ Private First Class Melvin Peterson نورمن جویسون [۳]
قدرت ۱۹۸۶ Arnold Billings سیدنی لومت [۴]
آزادی را فریاد کن ۱۹۸۷ استیو بیکو ریچارد اتنبرا [۵]
برای ملکه و کشور ۱۹۸۸ Reuben James Martin Stellman [۶]
Mighty Quinn, TheThe Mighty Quinn ۱۹۸۹ Xavier Quinn کارل شنکل [۷]
افتخار ۱۹۸۹ Trip ادوارد زوئیک [۴]
قلب اجاره‌ای ۱۹۹۰ Napoleon Stone James D. Parriott [۸]
بهترین بلوز ۱۹۹۰ Bleek Gilliam اسپایک لی [۹]
میسیسیپی ماسالا ۱۹۹۱ Demetrius Williams میرا نایر [۱۰]
کمانه ۱۹۹۱ Nick Styles راسل مالکهی [۱۱]
مالکوم ایکس ۱۹۹۲ مالکوم ایکس اسپایک لی [۴]
Liberators: Fighting on Two Fronts in World War II ۱۹۹۲ Narrator Bill Miles [۱۲]
هیاهوی بسیار برای هیچ ۱۹۹۳ Don Pedro of Aragon کنت برانا [۱۳]
Pelican Brief, TheThe Pelican Brief ۱۹۹۳ Gray Grantham آلن جی پاکولا [۱۴]
فیلادلفیا ۱۹۹۳ Joe Miller جاناتان دمی [۱۵]
جزر و مد سرخ ۱۹۹۵ Lt. Commander Ron Hunter تونی اسکات [۱۶]
چیره‌دستی ۱۹۹۵ Lt. Parker Barnes برت لنرد [۴]
شیطان در لباس آبی ۱۹۹۵ Easy Rawlins کارل فرانکلین [۴]
شجاعت در زیر آتش ۱۹۹۶ Lt. Colonel Nathaniel Serling ادوارد زوئیک [۴]
Preacher's Wife, TheThe Preacher's Wife ۱۹۹۶ Dudley پنی مارشال [۱۷]
فروافتاده ۱۹۹۸ Detective John Hobbes گرگوری هابلیت [۱۸]
او بازی را برد ۱۹۹۸ Jake Shuttlesworth اسپایک لی [۴]
محاصره ۱۹۹۸ Anthony Hubbard ادوارد زوئیک [۴]
Bone Collector, TheThe Bone Collector ۱۹۹۹ Lincoln Rhyme فیلیپ نویس [۴]
Hurricane, TheThe Hurricane ۱۹۹۹ Rubin Carter نورمن جویسون [۱۹]
تایتنز را به یادآور ۲۰۰۰ Herman Boone بوآز یاکین [۲۰]
روز تعلیم ۲۰۰۱ Alonzo Harris آنتوان فوکوآ [۴]
جان کیو ۲۰۰۲ John Q. Archibald نیک کاساوتیس [۲۱]
آنتوان فیشر ۲۰۰۲ Dr. Jerome Davenport دنزل واشینگتن همچنین کارگردان، تهیه‌کننده [۲۲]
خارج از زمان ۲۰۰۳ Matt Lee Whitlock کارل فرانکلین [۲۳]
مردی در آتش ۲۰۰۴ John W. Creasy تونی اسکات [۲۴]
Manchurian Candidate, TheThe Manchurian Candidate ۲۰۰۴ Maj. Ben Marco جاناتان دمی [۲۵]
نفوذی ۲۰۰۶ Keith Frazier اسپایک لی [۲۶]
دژا وو ۲۰۰۶ Doug Carlin تونی اسکات [۲۷]
گانگستر آمریکایی ۲۰۰۷ فرانک لوکاس ریدلی اسکات [۴]
Great Debaters, TheThe Great Debaters ۲۰۰۷ Melvin B. Tolson دنزل واشینگتن همچنین کارگردان [۴]
گرفتن پلهام ۱۲۳ ۲۰۰۹ Walter Garber تونی اسکات [۴]
Book of Eli, TheThe Book of Eli ۲۰۱۰ Eli برادران هیوز همچنین تهیه‌کننده [۲۸]
توقف‌ناپذیر ۲۰۱۰ Frank Barnes تونی اسکات [۲۹]
خانه امن ۲۰۱۲ Tobin Frost دنیل اسپینوزا [۳۰]
پرواز ۲۰۱۲ William "Whip" Whitaker Sr. رابرت زمکیس [۳۱]
۲ اسلحه ۲۰۱۳ Robert "Bobby" Trench بالتاسار کورماکور [۴]
ایکوالایزر ۲۰۱۴ Robert McCall آنتوان فوکوآ همچنین تهیه‌کننده [۳۲]
هفت دلاور ۲۰۱۶ Sam Chisolm آنتوان فوکوآ [۳۳]
حصارها ۲۰۱۶ Troy Maxson دنزل واشینگتن همچنین کارگردان، تهیه‌کننده [۳۴]
رومن جی. ایزریل، وکیل دادگستری ۲۰۱۷ Roman J. Israel Gilroy, DanDan Gilroy همچنین تهیه‌کننده [۳۵]
[۳۶]
ایکوالایزر ۲ ۲۰۱۸ Robert McCall Fuqua, AntoineAntoine Fuqua همچنین تهیه‌کننده [۳۷]
Key
Films that have not yet been released Denotes films that have not yet been released

منابع[ویرایش]

  1. «فرهنگ و هنر - BBC فارسی - پرواز؛ بازگشت زمه‌کیس به سینمای داستانی». دریافت‌شده در ۲۰۱۶-۱۲-۱۱.
  2. Donalson, Melvin (January 1, 2010). Black Directors in Hollywood. University of Texas Press. p. 87. ISBN 978-0-292-78224-2. Retrieved May 12, 2015.
  3. "A Soldier's Story (1984)". تی‌سی‌ام. Retrieved May 15, 2015.
  4. ۴٫۰۰ ۴٫۰۱ ۴٫۰۲ ۴٫۰۳ ۴٫۰۴ ۴٫۰۵ ۴٫۰۶ ۴٫۰۷ ۴٫۰۸ ۴٫۰۹ ۴٫۱۰ ۴٫۱۱ ۴٫۱۲ ۴٫۱۳ "Denzel Washington Movie Reviews & Film Summaries". Roger Ebert. Retrieved May 13, 2015.
  5. Trucco, Terry (December 26, 1987). "Re-creating Steve Biko's Life". نیویورک تایمز. Retrieved May 15, 2015.
  6. C. DiMare, Philip (June 17, 2011). Movies in American History: An Encyclopedia: An Encyclopedia. ABC-CLIO. p. 842. ISBN 978-1-59884-297-5. Retrieved May 15, 2015.
  7. Canby, Vincent (February 17, 1989). "The Mighty Quinn". نیویورک تایمز. Retrieved May 15, 2015.
  8. Canby, Vincent (February 2, 1990). "Heart Condition (1990) Review/Film; Case of a Haunted Cop With a Second-Hand Heart". نیویورک تایمز. Retrieved May 15, 2015.
  9. Gleiberman, Owen (August 3, 1990). "Mo' Better Blues". انترتینمنت ویکلی. Retrieved May 15, 2015.
  10. Nickson, Chris (December 15, 1996). Denzel Washington. St. Martin's Press. p. 96. ISBN 978-1-4299-3816-7.
  11. Maslin, Janet (October 7, 1991). "'Ricochet': flashy thriller". The Baltimore Sun. Retrieved May 15, 2015.
  12. "Liberators: Fighting on Two Fronts in World War II (1992)". پی‌بی‌اس. Retrieved Dec 7, 2015.
  13. Gleiberman, Owen (May 14, 1993). "Much Ado About Nothing". انترتینمنت ویکلی. Retrieved May 7, 2015.
  14. Ebert, Roger (December 17, 1993). "The Pelican Brief Movie Review (1993)". Roger Ebert. Retrieved May 17, 2015.
  15. Gleiberman, Owen (December 24, 1993). "Philadelphia". انترتینمنت ویکلی. Retrieved May 17, 2015.
  16. Nickson, Chris (December 15, 1996). Denzel Washington. St. Martin's Press. p. 140. ISBN 978-1-4299-3816-7.
  17. Campbell, Caren Weiner (April 25, 1997). "The Preacher's Wife". انترتینمنت ویکلی. Retrieved May 17, 2015.
  18. Maslin, Janet (January 16, 1998). "Fallen (1998) Film Review; Hard to Beat the Devil, a Detective Finds". نیویورک تایمز. Retrieved May 15, 2015.
  19. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام rubin وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  20. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام boone وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  21. Ebert, Roger (February 15, 2002). "John Q. Movie Review & Film Summary (2002)". Roger Ebert. Retrieved May 15, 2015.
  22. "Antwone Fisher (2002)". نیویورک تایمز. Retrieved May 15, 2015.
  23. Mitchell, Elvis (October 3, 2003). "Out of Time (2003) Film Review; Everyone's on His Case (Especially His Wife)". نیویورک تایمز. Retrieved May 15, 2015.
  24. Stratton, David. "At the Movies: Man on Fire". بنگاه خبررسانی استرالیا. Retrieved May 17, 2015.
  25. Scott, A. O. (July 30, 2004). "The Manchurian Candidate (2004) Film Review; Remembrance of Things Planted". نیویورک تایمز. Retrieved May 16, 2015.
  26. Travers, Peter (March 24, 2006). "Inside Man". رولینگ استون. Retrieved May 17, 2015.
  27. Bradshaw, Peter (December 15, 2006). "Deja Vu". گاردین. Retrieved May 15, 2015.
  28. "The Book of Eli (2010)". نیویورک تایمز. Retrieved May 15, 2015.
  29. Turan, Kenneth (November 12, 2010). "Movie review: 'Unstoppable'". لس آنجلس تایمز. Retrieved May 15, 2015.
  30. Corliss, Richard (February 9, 2012). "Safe House: Can Denzel Washington Ever Be a Bad Guy?". تایم. Retrieved May 15, 2015.
  31. Puig, Claudia (November 1, 2012). "'Flight': Washington's flawless as a flawed hero". یواس‌ای تودی. Retrieved May 13, 2015.
  32. Foundas, Scott (September 7, 2014). "Toronto Film Review: 'The Equalizer'". ورایتی. Retrieved May 13, 2015.
  33. Chilton, Martin (May 3, 2016). "Denzel Washington as the lead makes The Magnificent Seven 'more diverse' and true, says director". دیلی تلگراف. Retrieved May 3, 2016.
  34. Viagas, Robert (April 22, 2016). "Denzel Washington's Fences Film Begins Shooting Today". Playbill. Retrieved April 25, 2016.
  35. Hans, Simran (February 4, 2018). "Roman J Israel, Esq review – strange but compelling". آبزرور. Retrieved May 18, 2019.
  36. Roeper, Richard (November 21, 2017). "'Roman J. Israel, Esq.' waylays a winning Denzel Washington character". شیکاگو سان-تایمز. Retrieved May 18, 2019.
  37. Debruge, Peter (July 17, 2018). "Film Review: Denzel Washington in 'The Equalizer 2'". Variety. Retrieved May 18, 2019.

پیوند به بیرون[ویرایش]

Denzel Washington (2000)
Washington bei den 62. jährlichen Academy Awards im März 1990
Washington beim Toronto Film Festival 2014

Denzel Hayes Washington, Jr. [ˈwɒʃɪŋtən] (* 28. Dezember 1954 in Mount Vernon, New York) ist ein US-amerikanischer Schauspieler, Regisseur und Filmproduzent. Er ist zweifacher Oscarpreisträger und ist der zweite afroamerikanische Schauspieler nach Sidney Poitier, der für eine Hauptrolle mit diesem Filmpreis ausgezeichnet wurde.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Frühe Jahre[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Washington wurde in der Nähe von New York als Sohn von Lennis Washington und Denzel Hayes Washington Sr. geboren. Seine Mutter arbeitete in einem Schönheitssalon, sein Vater war Prediger.[1][2][3]

Denzel Washington besuchte bis 1968 zunächst die Pennington-Grimes Elementary School in Mount Vernon. Dann wurde er von seiner Mutter auf die Oakland Military Academy in New Windsor geschickt. Nach einem Journalismusstudium an der Fordham University begann er Theater zu spielen.[4]

Er tat dies zunächst am American Conservatory Theatre in San Francisco und ging dann nach New York zurück, um Schauspieler zu werden.[5]

Karriere[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Er drehte seinen ersten Kinofilm 1981 im Alter von 27 Jahren. Weitere kleinere Rollen folgten. Einem breiteren Publikum wurde er durch die Krankenhausserie Chefarzt Dr. Westphall bekannt, in der er ab 1982 sechs Jahre lang die Rolle des Dr. Phillip Chandler spielte. Seine erste bedeutende Filmhauptrolle war die des Steve Biko, des Gründers des Black Consciousness Movement (BCM), in dem Apartheidsdrama Schrei nach Freiheit. Für sie erhielt er 1988 eine Oscar-Nominierung als bester Neben- sowie eine Golden-Globe-Nominierung als bester Hauptdarsteller. Seinen Durchbruch hatte Washington 1989 mit dem Bürgerkriegsdrama Glory; für seine Darstellung des Soldaten Private Trip wurde er mit dem Oscar ausgezeichnet, erhielt einen Golden Globe als bester Nebendarsteller und weitere Auszeichnungen und Filmpreis-Nominierungen. 1990 spielte er eine Hauptrolle in Spike Lees Film Mo better Blues.

Mit Spike Lees Malcolm X festigte er seinen Status als einer der wichtigsten afro-amerikanischen Stars in Hollywood. Für die Rolle dort wurde er erneut für einen Oscar nominiert; daneben erhielt er zahlreiche Auszeichnungen und weitere Nominierungen für renommierte Filmpreise. In den folgenden Jahren wirkte er in vielen großen Hollywoodproduktionen mit, so neben Julia Roberts in Die Akte und in der Shakespeare-Verfilmung Viel Lärm um nichts neben Kenneth Branagh, der auch Regie führte. In dem AIDS-Drama Philadelphia spielte er neben Tom Hanks die zweite Hauptrolle als dessen Rechtsanwalt. Anschließend drehte er den Cyberspace-Thriller Virtuosity an der Seite von Russell Crowe und mit Gene Hackman das U-Boot-Drama Crimson Tide um einen möglichen Atomkrieg.

1996 spielte er mit Whitney Houston in der romantischen Komödie Rendezvous mit einem Engel. Nach Glory war er in dem Film Mut zur Wahrheit von Edward Zwick ein militärischer Ermittler und in dem Blockbuster Ausnahmezustand als Gegenspieler von Bruce Willis ein aufrechter Polizist. 1998 wirkte er in Spike Lees Drama um einen Generationenkonflikt zwischen Vater und Sohn, Spiel des Lebens, mit. 1999 spielte er in der Jeffery Deaver-Verfilmung Der Knochenjäger mit Angelina Jolie den querschnittsgelähmten Ermittler Lincoln Rhyme und überzeugte als Boxer Rubin „Hurricane“ Carter in dem Film Hurricane von Norman Jewison, der ihm seinen zweiten Golden Globe einbrachte.

Die folgenden Projekte waren Training Day und Gegen jede Regel. Die Rolle des korrupten Polizisten in Training Day brachte ihm den zweiten Oscar ein. Washington war nach Sidney Poitier der zweite afro-amerikanische Schauspieler, der in der Kategorie Bester Hauptdarsteller einen Oscar gewinnen konnte (später folgten Jamie Foxx, 2005, und Forest Whitaker, 2007). Zuletzt war er in den Filmen Déjà Vu – Wettlauf gegen die Zeit und American Gangster sowie in dem Endzeit-Thriller The Book of Eli zu sehen.

Inzwischen betätigt sich Washington auch als Regisseur ambitionierter Stoffe. So drehte er 2002 den Film Antwone Fisher und 2007 The Great Debaters, in denen er selbst auch jeweils eine Rolle übernahm. In Antwone Fisher war Washington in der Rolle eines Militärpsychologen zu sehen, der in therapeutischen Sitzungen die Kindheitsgeschichte eines gewalttätigen Soldaten aufdeckt. In The Great Debaters spielte er nach einem realen Vorbild die Hauptrolle des Rhetorikprofessors Mel Tolson, der aus Studenten einer afrikanisch-amerikanischen Südstaaten-Universität ein wortstarkes Debattier-Team formt.

Eine weitere Oscarnominierung erhielt er 2013 für die Rolle des William Whitaker als bester Hauptdarsteller in dem Drama Flight.

Im Jahr 2014 spielte Washington in der Adaption der Fernsehserie The Equalizer den ehemaligen CIA-Agent Robert McCall. 2016 kam mit Die glorreichen Sieben eine Neuverfilmung des gleichnamigen Western aus dem Jahr 1960 in die Kinos. Hier übernahm er die Rolle des Sam Chisolm.

Privates[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Während der Dreharbeiten des Films Wilma im Jahr 1977 lernte Washington Pauletta Pearson kennen. Sie heirateten am 25. Juni 1983. Pearson nahm den Nachnamen ihres Mannes an. Am 28. Juli 1984 wurde ihr erster Sohn John David Washington geboren. Dieser ist nach einer kurzen Karriere als Footballer mittlerweile ebenfalls als Schauspieler tätig. Am 27. November 1987 kam ihre Tochter Katia Washington zur Welt. Am 10. April 1991 wurde Washington Vater von Zwillingen, einem Sohn und einer Tochter. Im Jahr 1995 heiratete das Paar erneut.[6] Washington ist gläubiger Christ und hatte in früheren Jahren darüber nachgedacht, Pastor zu werden.[7]

Filmografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Als Darsteller

Als Regisseur

Als Produzent

Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Academy Award (Oscar)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1990: Bester Nebendarsteller (Glory)
  • 2002: Bester Hauptdarsteller (Training Day)

Nominierungen:

  • 1987: Bester Nebendarsteller (Schrei nach Freiheit)
  • 1993: Bester Hauptdarsteller (Malcolm X)
  • 1999: Bester Hauptdarsteller (Hurricane)
  • 2013: Bester Hauptdarsteller (Flight)
  • 2017: Bester Hauptdarsteller (Fences)
  • 2017: Bester Film (Fences)
  • 2018: Bester Hauptdarsteller (Roman J. Israel, Esq.)

Critics’ Choice Movie Award[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Nominierungen:

Golden Globe Awards[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Nominierungen:

  • 1987: Bester Hauptdarsteller Film Drama (Schrei nach Freiheit)
  • 1993: Bester Hauptdarsteller Film Drama (Malcolm X)
  • 2002: Bester Hauptdarsteller Film Drama (Training Day)
  • 2007: Bester Hauptdarsteller Film Drama (American Gangster)
  • 2013: Bester Hauptdarsteller Film Drama (Flight)
  • 2017: Bester Hauptdarsteller Film Drama (Fences)[9]
  • 2018: Bester Hauptdarsteller Film Drama (Roman J. Israel, Esq.)

Black Reel Award[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1999: Bester Nebendarsteller (The Hurricane)
  • 2001: Bester Hauptdarsteller[10] (Training Day)
  • 2002: Bester Nebendarsteller (Remember The Titans)
  • 2013: Bester Nebendarsteller (Flight)

Nominierungen:

  • 2002: Bester Nebendarsteller (Antwone Fisher)
  • 2003: Bester Hauptdarsteller (John Q)
  • 2004: Bester Hauptdarsteller (Out of Time)
  • 2007: Bester Hauptdarsteller (Inside Man)
  • 2010: Bester Hauptdarsteller (The Taking of Pelham 123)
  • 2011: Bester Hauptdarsteller (The Book of Eli)
  • 2011: Bester Hauptdarsteller (Unstoppable)

Goldene Kamera[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 2012: Bester Schauspieler International

NAACP Image Award[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1990: Bester Nebendarsteller (Glory)

Image Award[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Berlinale[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

MTV-Award[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1993: Bester Hauptdarsteller (Malcolm X)
  • 2002: Bester Bösewicht (Training Day)

New York Film Critics Circle Award[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1992: Bester Hauptdarsteller (Malcolm X)

Nominierungen:

  • 1989: Bester Nebendarsteller (Glory)

Screen Actors Guild Awards[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 2017: Bester Hauptdarsteller (Fences)

Weitere Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

weitere Nominierungen:

Deutsche Synchronisation[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Washingtons deutscher Synchronsprecher ist Leon Boden.[12] In Malcolm X wurde er von Randolf Kronberg synchronisiert.

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Denzel Washington – Album mit Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Chris Nickson: Denzel Washington. St. Martin’s Paperbacks, New York 1996, ISBN 0-312-96043-3, S. 9–11.
  2. Denzel Washington Biography (1954–). Filmreference.com. Abgerufen am 14. August 2011.
  3. E. Renée Ingram: Buckingham County. Arcadia Publishing, 2005, ISBN 0-7385-1842-5, S. 55.
  4. Denzel Washington Returns to Acting Roots. Fordham.edu. 28. Oktober 2003. Abgerufen am 14. August 2011.
  5. Denzel Washington Biography, AllMovie.com. Abgerufen am 13. Februar 2008
  6. http://www.lovetripper.com/bridalstars/2009/06/denzel-washington-and-wife-celebrate.html
  7. http://www.livenet.ch/content/denzel-washington-%E2%80%9Eich-spielte-mit-dem-gedanken-pastor-zu-werden%E2%80%9C
  8. Gregg Kilday: 'La La Land,' 'Arrival,' 'Moonlight' Top Critics' Choice Nominations In: The Hollywood Reporter, 1. Dezember 2016.
  9. Luca Celada: The 74th Golden Globe Nominations: La La Land, Moonlight And Emerging TV Talent In: goldenglobes.com, 12. Dezember 2016.
  10. Black Reel Awards (2001). Abgerufen am 23. April 2016.
  11. 'Fences' Denzel Washington Named Publicist Awards Man of the Year In: broadwayworld.com, 12. Januar 2017.
  12. Leon Boden. In: synchronkartei.de. Deutsche Synchronkartei, abgerufen am 3. Juli 2013.