دنباله‌دار هایاکوتاکه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
C/1996 B2 (دنباله‌دار هایاکوتاکه)
Hyakutake Color.jpg
دنباله‌دار هایاکوتاکه در نزدیک‌ترین حالت خود به کره زمین در ۲۵ مارس ۱۹۹۶
اکتشاف
کشف‌کننده: یوجی هایاکوتاکه
تاریخ کشف: ۳۱ ژانویه ۱۹۹۶
مشخصات مداریالف
اوج: ۳۴۱۰ واحد نجومی
نزدین: ۰٫۲۳۰۱۹۸۷ واحد نجومی
نیم‌قطر بزرگ: ۳۴۱۰
برون‌مرکزی: ۰٫۹۹۹۸۹۴۶
دوره تناوب: ۷۰٬۰۰۰ سال ژولینی
تمایل مداری: ۱۲۴٫۹۲۲۴۶°

دنباله دار هایاکوتاکه در ۳۱ ژانویه ۱۹۹۶ کشف شد. این دنباله دار همچنان که در مسیر خود به دور خورشید، به نزدیک‌ترین فاصله خود از زمین نزدیک می‌شد، به سرعت پرنورتر می‌شد، تا جایی در ۲۵ ماه مارس همان سال به نزدیک‌ترین فاصله‌اش از زمین رسید. در این حالت در آسمان شب از قدر صفر می‌درخشید و به راحتی با چشم غیرمسلح قابل رویت بود. پهنای گیسوی آن حدود ۲ درجه و طول دم آن حدود ۸۰ درجه بود. در تاریخ ۱ مه ۱۹۹۶، فضاپیمای اولیس به صورت غیرمنتظره‌ای از داخل دنبالهٔ یونی این دنباله‌دار گذشت. (با فاصله‌ای بیشتر از ۵۰۰ میلیون کیلومتر از هسته آن) اولیس نشان داد که هایاکوتاکه بلندترین دنباله‌ای را که تا به حال برای یک دنباله‌دار شناخته شده دارا می‌باشد. هایاکوتاکه یک دنباله‌دار بلندمدت است. قبل از آخرین عبورش از داخل منظومهٔ شمسی، دوره تناوب مداری آن حدود ۱۷۰۰۰ سال بود، اما در اثر گرانش سیارات بزرگ منظومهٔ شمسی دچار انحراف شد و دوره تناوب آن به ۷۰۰۰۰ سال افزایش یافت.

منابع[ویرایش]