دنباله‌دار مسیر خورشیدی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
طراحی از مدار یک دنباله‌دار خورشیدگذر

یک دنباله‌دار مسیر خورشیدی یا خورشیدگذر، و یا دنباله‌دار سانگریزینگ (به انگلیسی: Sungrazing Comet) وابسته به گروه ویژه‌ای از دنباله‌دارهاست که هنگام حضیض خود، فاصلهٔ بسیار کمی با خورشید دارند. حتی بسیاری از آن‌ها به فاصلهٔ چند هزار مایلی خورشید نیز می‌رسند. گذر از این فاصلهٔ کوتاه از خورشید برای ماندگاری دنباله‌دارها بسیار خطرناک است. آن‌ها در معرض تابش شدید خورشیدی قرار می‌گیرند؛ البته فشار فیزیکی تابش خورشیدی است که به شکل‌گیری دُم دنباله‌دارها کمک می‌کند. علاوه بر این، دنباله‌دارها در نزدیکی خورشید، نیروهای جزر و مدی بسیار قوی یا فشار گرانشی را تجربه می‌کنند. در این محیط خصمانه و ناسازگار، بسیاری از دنباله‌دارها با این سفر به پیرامون خورشید از میان می‌روند. حتی اگر آن‌ها به سطح خورشید سقوط نکنند، هنوز خورشید می‌تواند آن‌ها را نابود سازد.

بسیاری از دنباله‌دارها که دارای مدارهای مشابه هستند، «کروز پاس» نامیده می‌شوند و جمعی دیگر متعلق به گروهی به نام «گروه کروز» هستند. نزدیک به ۸۵ درصد دنباله‌دارهایی که توسط رصدگری‌های سوهو شناخته شده‌اند در این بزرگراه مداری دیده شده‌اند.

دانشمندان بر این باورند که صدها یا هزاران سال پیش، یک دنباله‌دار مسیر خورشیدی وجود داشته که فروپاشیده و دنباله‌دارهای کروز پاس باقی‌ماندهٔ آن هستند. در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۳، سی/۲۰۱۲ اس۱ که در آن زمان آیسون نام گرفت به حضیض خود (۷۳۰٬۰۰۰ مایل فاصله از خورشید) رسید. مدار این دنباله‌دار نشان می‌داد که در این دیدار می‌تواند تکانهٔ کافی برای گریز از منظومهٔ خورشیدی به دست آورَد.[۱] گمانه‌زنی‌های زیادی در بارهٔ این دنباله‌دار منتشر شده بود. برخلاف پیش‌بینی‌ها، آیسون با چشم غیر مسلح دیده نشد. در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۳ (روز حضیض خورشیدی) اعلام شد که آیسون ممکن است به طور کامل و یا پارهٔ بزرگی از آن متلاشی شده باشد.[۲]

در ۸ مه ۲۰۱۴، پس از بررسی دقیق تصاویر فروپاشی، اعلام شد که ساعتی پیش از حضیض خورشیدی دنباله‌دار آیسون به طور کامل از هم پاشیده شده‌است.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. Marc Boucher. “What is a Sungrazing Comet?”. Space Ref, 16 July 2013. Retrieved 7 September 2013. 
  2. http://www.isoncampaign.org/karl/schroedingers-comet ^ Jump up to: a b Battams, Karl (28 November 2013). "Schrödinger's Comet". CIOC. Retrieved 28 November 2013.
  3. ^ Zdenek, Sekanina; Kracht, Rainer (2014). "Disintegration of Comet C/2012 S1 (ISON) Shortly Before Perihelion: Evidence from Independent Data Sets". arXiv:1404.5968v4 [astro-ph.EP].

پیوند به بیرون[ویرایش]