دم را دریابیم (رباعی ۱۴۰ خیام)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


رباعی شماره ۱۴۰ خیام نیشابوری با مضمون دریافتن زمان حال است. وزن این رباعی «مفعول مفاعیل مفاعیل فعل» می‌باشد.[۱]

رباعی[ویرایش]

خیام، اگر ز باده مستی، خوش باش
با لاله‌رخی اگر نشستی، خوش باش
چون عاقبتِ کار جهان نیستی است
انگار که نیستی، چو هستی خوش باش

پانویس[ویرایش]

  1. رباعی ۱۴۰ وب‌گاه گنجور

پیوند به بیرون[ویرایش]