پرش به محتوا

در کمال خونسردی (فیلم ۱۹۶۷)

این یک مقالهٔ خوب است. برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید.
بررسی‌شده
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

در کمال خونسردی
In Cold Blood
پوستر اصلی فیلم در آمریکا
کارگردانریچارد بروکس
تهیه‌کنندهریچارد بروکس
نویسندهریچارد بروکس
بر پایهدر کمال خونسردی
رمانی اثر ترومن کاپوتی
بازیگرانرابرت بلیک
اسکات ویلسون
پال استوارت
جان فورسایث
موسیقیکوئینسی جونز
فیلم‌بردارکنراد هال
تدوین‌گرپیتر زینر
توزیع‌کنندهکلمبیا پیکچرز
تاریخ‌های انتشار
  • ۱۴ دسامبر ۱۹۶۷ (۱۹۶۷-۱۲-۱۴)
مدت زمان
۱۳۵ دقیقه
کشورایالات متحده آمریکا
زبانانگلیسی
هزینهٔ فیلم۳٫۵ میلیون دلار
فروش گیشه۱۳٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار[۱]

در کمال خونسردی (به انگلیسی: In Cold Blood) فیلمی سیاه‌وسفید در سبک نئو-نوآر و جنایی به کارگردانی، تهیه‌کنندگی و نویسندگی ریچارد بروکس بر اساس رمانی به همین نام از ترومن کاپوتی نویسنده آمریکایی محصول سال ۱۹۶۷ است.

در این فیلم، رابرت بلیک در نقش پری اسمیت و اسکات ویلسون در نقش ریچارد «دیک» هیکاک، دو مردی که یک خانواده چهار نفره را در هولکامب، کانزاس به قتل می‌رسانند، بازی می‌کنند. اگرچه فیلم در بخش‌هایی به کتاب وفادار است اما بروکس تغییراتی جزئی، از جمله گنجاندن یک شخصیت خیالی به نام «خبرنگار»[پانویس ۱] (با بازی پال استوارت) را در آن اعمال کرده است. این فیلم در مکان‌هایی که جنایات اسمیت و هیکاک در آنجا رخ داده، از جمله خانه واقعی کلاتر[پانویس ۲] که در آن از چهار عضو خانواده دزدی کرده و ایشان را به قتل رسانده‌اند، فیلمبرداری شده است.

این فیلم نامزد چهار جایزه اسکار شد: بهترین کارگردانی، بهترین موسیقی متن اصلی، بهترین فیلمبرداری و بهترین فیلمنامه اقتباسی. این کار برای تعبیر بروکس از کتاب کاپوتی و نیز بازی هنرپیشگان از جمله اسکات ویلسون و رابرت بلیک که نقش‌های اصلی را بر عهده داشتند، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. بنیاد فیلم آمریکا در فهرست ۱۰ فیلم برتر در ۱۰ ژانر به انتخاب بفا این فیلم را در میان ۱۰ فیلم بزرگ ژانر درام دادگاهی قرار داد. فیلم در کمال خونسردی در سال ۲۰۰۸ توسط کتابخانه کنگره برای نگهداری در فهرست ملی ثبت فیلم ایالات متحده برگزیده شد.

داستان

[ویرایش]

داستان فیلم از طریق فلش‌بک روایت می‌شود. محکومان سابق، پری اسمیت و «دیک» هیکاک، در اواخر سال ۱۹۵۹ در مناطق روستایی کانزاس با هم ملاقات می‌کنند. آن‌ها در این ملاقات که دیک قرار آن را گذاشته، با هم نقشه‌ای برای حمله به خانه مزرعه‌ای خانواده ثروتمند کلاتر می‌کشند؛ زیرا طبق گفته‌های یکی از هم‌زندانی‌های دیک ظاهراً هربرت کلاتر، پدرسالار خانواده، ۱۰٬۰۰۰ دلار پول نقد را در گاوصندوقی دیواری نگهداری می‌کند.

این دو نفر بسیاری از شرایط آزادی مشروطشان را زیر پا می‌گذارند و در نیمه‌شبی به خانه خانواده‌ی کلاتر دستبرد می‌زنند اما نمی‌توانند گاوصندوقی پیدا کنند؛ زیرا هربرت هم برای معاملات شخصی و هم برای معاملات کشاورزی از چک استفاده می‌کند. اسمیت و هیکاک برای اینکه هیچ شاهدی برای سرقت ناموفق خود باقی نگذارند، تمام خانواده کلاتر را به قتل می‌رسانند؛ گلوی هربرت را بریده و همسرش بانی و فرزندانش نانسی (۱۶ ساله) و کنیون (۱۴ ساله) را با اسلحه به قتل می‌رسانند. اجساد آن‌ها روز بعد کشف می‌شود و تحقیقات توسط کلانتر شهرستان فینی و اداره تحقیقات کانزاس بلافاصله آغاز می‌شود.

بر اساس سرنخی از هم‌سلولی سابق هیکاک، این دو مرد به مظنونان اصلی این جنایت تبدیل می‌شوند. این دو نفر با رفتن به فلوریدا، سفر به جنوب غربی کشور و در نهایت عبور از مرز مکزیک، از چنگ قانون می‌گریزند. پس از دو هفته در مکزیک، آن‌ها در حالی که بی‌پول هستند، به ایالات متحده بازمی‌گردند و به امید برنده شدن پول در قمار، راهی لاس وگاس می‌شوند. اندکی پس از ورودشان، اسمیت و هیکاک به جرم رانندگی با ماشین دزدی، نقض شرایط آزادی مشروط و صدور چک‌های برگشتی دستگیر می‌شوند.

اداره پلیس لاس وگاس و کی‌بی‌آی بعداً به‌طور جداگانه از این دو مرد در مورد پرونده کلاتر بازجویی می‌کنند. اسمیت و هیکاک هر دو به صدور چک‌های برگشتی اعتراف می‌کنند اما منکر دانستن هر چیزی در مورد قتل‌ها می‌شوند. کی‌بی‌آی تلاش می‌کند تا این دو مرد را بترساند و آن‌ها را به اعتراف وادارد و ادعا می‌کند که آنها شاهدی را پشت سر گذاشته‌اند که می‌تواند علیه آنها شهادت دهد اما این تلاش شکست می‌خورد. سپس، کی‌بی‌آی آن‌ها را با مدارکی مانند عکس‌هایی از ردپاهای خونین که با هر یک از کفش‌های آن‌ها مطابقت دارد، روبرو می‌کند. در نهایت، هیکاک تسلیم می‌شود و اعتراف می‌کند که او در صحنه حضور داشته اما اسمیت قتل‌ها را انجام داده است. او التماس می‌کند که از مجازات اعدام مصون بماند. پس از اینکه اسمیت متوجه می‌شود هیکاک تسلیم شده، اعتراف می‌کند که هر چهار قتل جنون‌آمیز را مرتکب شده اما همچنان ادعا می‌کند که هیکاک به‌عنوان همدستی فعال در صحنه حضور داشته است.

اسمیت و هیکاک هر دو به قتل درجه یک متهم می‌شوند. در تمام موارد اتهامی مجرم شناخته شده و به اعدام با طناب دار محکوم می‌گردند. پس از رد درخواست‌های تجدیدنظر متعدد در طول پنج سال که دو مورد از آن‌ها به دیوان عالی ایالات متحده رسیده، هر دو مرد طبق قانون در مقابل شاهدان اعدام می‌شوند.

بازیگران

[ویرایش]
# بازیگر شخصیت # بازیگر شخصیت
۱ رابرت بلیک پری اسمیت ۷ جیم لانتس افسر رولیدار
۲ اسکات ویلسون دیک هیکاک ۸ جیمز فلاوین کلارنس دانتس
۳ جان فورسایث الوین دیوی ۹ چارلز مک‌گرا پدر پری
۴ پال استوارت خبرنگار ۱۰ جان مک‌لیام هربرت کلاتر
۵ جراررد اس.الاکلین هارولد نای ۱۱ پال هاف کنیون کلاتر
۶ جف کوری پدر دیک ۱۲ دونالد سالرز فروشنده لباس

تولید

[ویرایش]

شکل‌گیری

[ویرایش]
نویسنده رمان، ترومن کاپوتی (چپ) و کارگردان فیلم، ریچارد بروکس، در سال ۱۹۶۸

بروکس، از آشنایان ترومن کاپوتی، پیش‌نویس‌های اولیه کتاب در کمال خونسردی کاپوتی را قبل از تکمیل آن دریافت کرد؛ زیرا کاپوتی در حال بررسی گزینه ساخت نسخه سینمایی آن بود.[۲] اتو پرمینگر در ابتدا به کارگردانی اقتباسی از آن علاقه نشان داده بود ولی بروکس با این پروژه موافقت کرد و حقوق آن را از کاپوتی[۳] به قیمت تخمینی ۴۰۰٬۰۰۰ دلار خریداری کرد.[۴]

فیلمنامه بروکس از ساختار کتاب به‌طور نزدیکی پیروی می‌کرد و بین اسمیت و هیکاک و خانواده کلاتر جابجا می‌شد. اگرچه جزئیات کوچکی در آن گنجانده شده بود که در منبع اصلی وجود نداشت. بروکس در اقتباس خود قصد داشت «اهانت‌بار» بودن مجازات اعدام را از طریق گفتگویی بین اسمیت و یک نگهبان زندان که در پایان فیلم اتفاق می‌افتد، نشان دهد. در این گفتگو اسمیت از ترس اینکه جلوی تماشاگران «خودش را کثیف» کند، درخواست می‌کند قبل از اعدام به دستشویی برود. بروکس عقاید شخصی خود را علیه مجازات اعدام داشت و در مورد جنایات اظهار داشت: «من فکر می‌کنم جنایتِ بدون انگیزه، واقعاً همان چیزی است که این هست. خود جنایت بی‌معنی بود؛ زندگی پسران قبل از آن بی‌معنی بود و پایان آن بی‌معنی است؛ زیرا چیزی را حل نمی‌کند.»[۵]

بروکس همچنین بحث مربوط به دو دختر کلاتر را که در طول حملات واقعی حضور نداشتند و زنده مانده بودند، حذف کرد؛ گزارش شده بود که آن‌ها از کتاب «پریشان» و از احتمال ساخت فیلم ناراحت بودند؛ بنابراین بروکس تصمیم گرفت آن‌ها را به عنوان شخصیت حذف کند.[۶]

انتخاب بازیگران

[ویرایش]

بروکس که مشتاق بود فیلم را از لحاظ زیبایی‌شناسی مستندگونه بازسازی کند، عمداً بازیگرانی را انتخاب کرد که نسبتاً ناشناخته بودند.[۴] در ابتدا، کلمبیا پیکچرز می‌خواست پل نیومن و استیو مک‌کوئین به‌ترتیب نقش ریچارد هیکاک و پری اسمیت را بازی کنند اما بروکس امتناع کرد؛ زیرا احساس می‌کرد ستاره بودن آن‌ها باعث می‌شود بازیشان برای مخاطبان باورپذیر نباشد. حدود ۵۰۰ نامزد برای این نقش‌ها در نظر گرفته شدند. در نهایت رابرت بلیک در نوامبر ۱۹۶۶ برای نقش اسمیت و اسکات ویلسون در ژانویه ۱۹۶۷ برای نقش هیکاک انتخاب شدند.[۴] بلیک پیش از این بازیگر کودک بود و در فیلم‌های متعددی ظاهر شده بود اما در بزرگسالی چندان شناخته‌شده نبود. این فیلم دومین فیلم بلند و اولین نقش برجسته ویلسون بود.[۷] ویلسون شخصاً توسط سیدنی پوآتیه و کوئینسی جونز (که با ویلسون در فیلم در گرمای شب با آهنگسازی جونز همبازی بود) برای این نقش توصیه شد.[۷]

فیلمبرداری

[ویرایش]

تصویربرداری اصلی فیلم در طول ۱۲۹ رو در بهار ۱۹۶۷ انجام شد.[۸] مطابق با تمایل بروکس برای دستیابی به واقع‌گرایی هرچه بیشتر، برخی از صحنه‌ها در گاردن سیتی و هولکامب، کانزاس در مکان‌های وقایع اصلی، از جمله مزرعه خانواده کلاتر که قتل‌ها در آن رخ داده بود، فیلمبرداری شدند.[۹] به خانواده‌ای که صاحب خانه کلاتر بودند، برای چهار هفته فیلمبرداری دست‌اندرکاران، ۱۵۰۰۰ دلار غرامت پرداخت شد.[۱۰] صحنه ایستگاه اتوبوس در ترمینال اتوبوس یونیون واقع در ۹۱۷ مک‌گی در کانزاس سیتی، میسوری فیلمبرداری شد. صحنه‌هایی نیز در مرکز شهر کانزاس سیتی، کانزاس، در خیابان مینه‌سوتا فیلمبرداری شد. فیلمبرداری در کانزاس به‌طور گسترده توسط روزنامه‌نگارانی از لس آنجلس و نیویورک که از محل فیلمبرداری بازدید کردند، پوشش داده شد.[۶] اجازه فیلمبرداری در زندان ایالتی کانزاس داده نشد؛ بنابراین فضای داخلی اتاق‌های اعدام در هالیوود بازسازی شد.[۴] تسمه‌های چرمی برای صحنه اعدام از اداره زندان و همچنین لباس فرم مأموران خریداری شد.[۱۰] از آنجا که کارگردان به «اصالت» فیلم اهمیت می‌داد، صحنه خرید طناب که قاتلان برای بستن کلاترها استفاده می‌کردند را در همان فروشگاهی که در واقعیت در آن فروخته شده بود، فیلمبرداری کرد. شش نفر از اعضای واقعی هیئت منصفه را به عنوان اعضای هیئت منصفه فیلم انتخاب کرد و از جلاد واقعی به عنوان جلاد فیلم استفاده کرد.[۱۱] توالت‌های واقعی سلول‌های اسمیت و هیکاک نیز توسط گروه تولید خریداری و در صحنه فیلمبرداری به‌کار گرفته شدند.[۱۲]

رفتار بروکس در صحنه فیلمبرداری توسط بازیگران و اعضای تیم فیلمبرداری، تند و آتشین توصیف شد[۱۳] و ویلسون به یاد می‌آورد که او «متمرکز [و] الهام‌گرفته» اما «غیرقابل پیش‌بینی... آتشفشانی که قرار بود در مقطعی فوران کند» بود. ویلسون اظهار داشت که مرتباً سرش فریاد زده می‌شد و در یک مقطع نزدیک بود صحنه فیلمبرداری را ترک کند.[۱۰] بلیک حضور بروکس را به یاد می‌آورد: «گاهی ریچارد عصبانی می‌شد و دیوانه و مجنون می‌شد و شروع به داد و فریاد سر مردم می‌کرد و مردم فکر می‌کردند که این به خاطر این است که او یک عوضی است. اینطور نبود؛ او فقط کلافه بود. او نمی‌دانست چگونه به خواسته‌اش برسد. اما وقتی تنها پشت ماشین تحریر می‌نشست، این بهترین بخش برایش بود.»[۶]

در صحنه‌ای که شخصیت بلیک در شب اعدام درباره پدرش صحبت می‌کند، باران به پنجره سلول زندان او می‌بارد. در تمرینات، کنراد هال، فیلمبردار، متوجه شد که بارانی که از شیشه پایین می‌ریزد، سایه‌هایی روی صورت بلیک می‌اندازد و جلوه‌ای بصری ایجاد می‌کند که به نظر می‌رسد بلیک گریه می‌کند. هال این موضوع را به بروکس گوشزد کرد و صحنه‌بندی شخصیت بلیک تغییر کرد تا «اشک‌ها» در تمام صحنه روی صورتش باقی بمانند. هال که برای کارش در این فیلم نامزد جایزه اسکار شد، این جلوه را «صرفاً یک تصادف بصری» نامید.[۱۴]

موسیقی متن

[ویرایش]

موسیقی متن این فیلم توسط کوئینسی جونز ساخته شد که در آن زمان تجربه کمی در زمینه موسیقی فیلم داشت. در طول این دوره، تعداد کمی از نوازندگان سیاه‌پوست برای ساخت موسیقی متن فیلم‌های بلند استخدام شدند و کلمبیا پیکچرز در ابتدا برای ساخت موسیقی متن فیلم به لئونارد برنستاین فشار آورد اما بروکس روی جونز اصرار داشت.[۱۵]

جونز در تهیه موسیقی متن، بروکس را در بازدیدی از زندان محل نگهداری اسمیت و هیکاک همراهی کرد و اینطور الهام گرفت که از دو گیتار بیس آکوستیک در سراسر موسیقی متن برای نمایش «ذهن‌های دیوانه» دو قاتل استفاده کند. موسیقی متن در طول فیلمبرداری تکمیل شد و جونز موسیقی جدید برای همراهی با راش‌ها می‌نوشت.[۱۵]

تفاوت‌ها با رمان

[ویرایش]

با اینکه بروکس تا حدی ساختار اثر کاپوتی را که بین خانواده و قاتلان در نوسان است، حفظ می‌کند اما اطلاعات بسیار کمتری در مورد خانواده ارائه می‌دهد و فیلم تا حد زیادی تحت سلطه این زوج است. محاکمه‌ای که بخش بزرگی از اثر کاپوتی را به خود اختصاص می‌دهد نیز، در اینجا به یک صحنه واحد تقلیل یافته است.[۱۶] بروکس همچنین یک شخصیت خبرنگار (پال استوارت) را در فیلم گنجانده بود که به عنوان «همسرایی یونانی» در روند داستان عمل می‌کند که در کتاب کاپوتی وجود نداشت. کاپوتی بعداً اقرار کرد که احساس می‌کند گنجاندن این شخصیت «منطقی» نبوده است.[۵]

بازخورد

[ویرایش]

باکس آفیس

[ویرایش]

نمایش نخست فیلم در کمال خونسردی با مدت زمان ۱۳۵ دقیقه، در ۱۴ دسامبر ۱۹۶۷ در ایالات متحده بود و تقریباً ۱۳ میلیون دلار در داخل کشور فروش داشت. این فیلم در طول نمایش مجدد محدود خود در بریتانیا در سال ۲۰۱۵، ۷۵۵۱ دلار دیگر نیز فروش داشت.[۱]

فیلم در کمال خونسردی درجه آر (R) برای دیدن گرفته است.[۱۷]

واکنش منتقدان

[ویرایش]

بازلی کرادر از نیویورک تایمز فیلم را «یک شبه‌مستند عالی که لرزه بر ستون فقرات بیننده می‌اندازد و در عین حال بیننده را به تعمق وا می‌دارد» توصیف نمود.[۱۸] راجر ایبرت به فیلم ۴ ستاره از ۴ داد و نوشت: «گاهی وقت‌ها آدم احساس می‌کند این یک فیلم نیست، بلکه یک مستند است که وقایع آن اکنون در حال رخ دادن است.»[۱۹] چارلز چمپلین از لس آنجلس تایمز این فیلم را در فهرست ده فیلم برتر سال ۱۹۶۷ خود قرار داد و آن را اینگونه توصیف کرد: «فیلمی صادق، هشیارکننده، افشاگر، جدی و اصیل با تنها اندکی انحراف به‌سمت سینمایی بودن. اسکات ویلسون و رابرت بلیک در نقش قاتلان، به‌شکلی پرجذبه باورپذیر بودند.»[۲۰] ورایتی آن را «یک مستند-درام کاوشگر، پراحساس، خوش‌قریحه، متعادل و پرتعلیق» نامید.[۲۱] برندن جیل از نیویورکر نوشت: «نگرشی که در فیلم دیده می‌شود، هالیوودی نیست؛ بلکه متعلق به مستندی موشکافانه است. این جلوه مستندگونه با حضور دو مرد جوانی که نقش قاتلان را بازی می‌کنند — رابرت بلیک در نقش پری اسمیت و اسکات ویلسون در نقش دیک هیکاک — به‌شدت تقویت می‌شود. هر کدام به شیوه خود فوق‌العاده بی‌فکر و تهدیدآمیز هستند.»[۲۲] مانثلی فیلم بولتین کمتر مثبت بود و نوشت: «از آنجایی که بروکس تأکید خود را خیلی منحصر بر قاتلان می‌گذارد و صحنه قتل‌های واقعی را حذف می‌کند و در عین حال با نگاهی عیب‌جویانه اعدام‌ها را طول می‌دهد، نمی‌توان گواژه واقعی — یعنی کاملاً بی‌حساب‌وکتاب بودن — مرگ کلاترها را تصدیق کرد: آن‌ها بیش از حد خام ترسیم شده‌اند تا همدردی زیادی را برانگیزند و در نتیجه، همدردی‌ای که بروکس برای قاتلان ایجاد می‌کند، نامتعادل و نابجا به‌نظر می‌رسد.»[۲۳]

در راتن تومیتوز، فیلم در کمال خونسردی از ۴۶ نقد، امتیاز ۷۶٪ و میانگین امتیاز ۸٫۲ از ۱۰ را کسب کرده است. اجماع این وبسایت اینگونه است: «در کمال خونسردی یک مستند درام کلاسیک با حال‌وهوای یک تریلر خیالی است — و دو بازی فوق‌العاده از رابرت بلیک و اسکات ویلسون در نقش‌های اصلی».[۱۷]

منتقدانی مانند کریس فوجیوارا از فیلم در کمال خونسردی به عنوان نمونه‌ای از رئالیسم نوی هالیوود یاد کرده‌اند.[۲۴] تیسون پیو، زندگینامه‌نویس کاپوتی، این فیلم را به عنوان تمرینی در «جستجوی بی‌وقفه اصالت» توصیف می‌کند و می‌افزاید: «بروکس با قرار دادن شخصیت‌هایش در موقعیت‌های واقعی همتایان واقعی‌شان، فیلمش را با واقعیتی هم عادی و هم غیرقابل تحمل آغشته کرده است.»[۲۵] جوئل بلک، دانشور آمریکایی، این فیلم و بازنمایی آن از حوادث خشونت‌آمیز واقعی را «شکلی از مستند روان‌شناختی یا اجتماعی» می‌داند.[۲۶]

جوایز و نامزدی‌ها

[ویرایش]
جایزه رشته نامزد(ها) نتیجه منبع
چهلمین دوره جوایز اسکار جایزه اسکار بهترین کارگردانی ریچارد بروکس نامزدشده [۲۷]
جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی نامزدشده
جایزه اسکار بهترین فیلم‌برداری کنراد هال نامزدشده
جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم کوئینسی جونز نامزدشده
داوید دی دوناتلو بهترین کارگردان خارجی ریچارد بروکس برنده
جوایز انجمن کارگردانان آمریکا دستاورد برجسته کارگردانی در فیلم سینمایی نامزدشده [۲۸]
جایزه ادگار بهترین فیلمنامه فیلم سینمایی نامزدشده [۲۹]
بیست و پنجمین مراسم گلدن گلوب جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم – درام نامزدشده [۳۰]
جشنواره بین‌المللی فیلم کارلووی واری گوی بلورین ریچارد بروکس نامزدشده
جوایز هیئت ملی بازبینی ۱۰ فیلم برتر هیئت ملی بازبینی فیلم جایگاه چهارم [۳۱]
بهترین کارگردان ریچارد بروکس برنده
هیئت ملی حفاظت از فیلم فهرست ملی ثبت فیلم راه یافته [۳۲]
جوایز انجمن ملی منتقدان فیلم جایزه انجمن ملی منتقدان فیلم برای بهترین فیلمبرداری کنراد هال (همینطور برای لوک خوش‌دست) جایگاه دوم [۳۳]
جوایز انجمن نویسندگان آمریکا بهترین درام آمریکایی نوشته‌شده ریچارد بروکس نامزدشده [۳۴]

مینی‌سریال

[ویرایش]

در سال ۱۹۹۶ مینی‌سریال در کمال خونسردی به کارگردانی جاناتان کاپلان بر اساس رمان کاپوتی منتشر شد که در آن اریک رابرتس در نقش پری اسمیت و آنتونی ادواردز در نقش دیک هیکاک بازی می‌کردند.[۳۵] این مینی‌سریال دو قسمتی در تاریخ‌های ۲۴ و ۲۶ نوامبر ۱۹۹۶ از شبکه سی‌بی‌اس پخش شد.[۳۶][۳۷][۳۸][۳۹]

میراث

[ویرایش]

بنیاد فیلم آمریکا در فهرست ۱۰ فیلم برتر در ۱۰ ژانر به انتخاب بفا این اثر را جزو ۱۰ فیلم بزرگ ژانر درام دادگاهی قرار داد. در ۱۰۰ سال… ۱۰۰ قهرمان و شرور به انتخاب بفا پری اسمیت و دیک هیکاک نامزد شخصیت‌های شرور شدند. در سال ۲۰۰۸، در کمال خونسردی توسط کتابخانه کنگره به عنوان اثری «دارای اهمیت از لحاظ فرهنگی، تاریخی یا زیبایی‌شناختی» برای نگهداری در فهرست ملی ثبت فیلم ایالات متحده انتخاب شد.[۴۰][۴۱]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

برابرها

[ویرایش]
  1. ↑ "The Reporter"
  2. ↑ Clutter

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ "In Cold Blood, Box Office Information". The Numbers. Retrieved November 30, 2018.
  2. ↑ Daniel 2011, p. 171.
  3. ↑ Daniel 2011, pp. 171–172.
  4. ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ "In Cold Blood". AFI Catalog of Feature Films. Los Angeles, California: American Film Institute. Archived from the original on November 30, 2018. Retrieved November 19, 2018.
  5. ↑ ۵٫۰ ۵٫۱ Daniel 2011, p. 172.
  6. ↑ ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ Daniel 2011, p. 178.
  7. ↑ ۷٫۰ ۷٫۱ Bushman, David (October 27, 2014). "He Was There: Scott Wilson Remembers In Cold Blood". Paley Matters. Paley Center for Media. Archived from the original on November 30, 2018. Retrieved November 30, 2018.
  8. ↑ Daniel 2011, pp. 172–173, 178.
  9. ↑ Daniel 2011, pp. 173–174.
  10. ↑ ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ ۱۰٫۲ Daniel 2011, p. 177.
  11. ↑ McNulty, Ed. "In Cold Blood (1967)". Read the Spirit. Retrieved September 9, 2025.
  12. ↑ Pugh 2014, p. 115.
  13. ↑ Daniel 2011, pp. 177–179.
  14. ↑ "Conrad Hall interview". YouTube. December 15, 2009. Archived from the original on December 21, 2021. Retrieved January 15, 2019.
  15. ↑ ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ Daniel 2011, p. 181.
  16. ↑ Page, Barnaby (April 5, 2022). "IN COLD BLOOD (1967)". Frame Rated. Retrieved September 9, 2025.
  17. ↑ ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ "In Cold Blood". Rotten Tomatoes. Retrieved September 8, 2025.
  18. ↑ Crowther, Bosley (December 15, 1967). "Screen: Graphic Quadruple Murder". The New York Times. p. 59.
  19. ↑ Ebert, Roger (2007). Roger Ebert's Four Star Reviews--1967-2007. Kansas City: Andrews McMeel Publishing. p. 352. ISBN 9780740792175.
  20. ↑ Champlin, Charles (January 7, 1968). "The Year's Best Movies". Los Angeles Times. Calendar, p. 14.
  21. ↑ "In Cold Blood". Variety. December 13, 1967. p. 6.
  22. ↑ Gill, Brendan (December 23, 1967). "The Current Cinema". The New Yorker. p. 47.
  23. ↑ "In Cold Blood". The Monthly Film Bulletin. 35 (412): 74. May 1968.
  24. ↑ Fujiwara, Chris (November 18, 2015). "In Cold Blood: Structuring the Real". The Current. The Criterion Collection. Archived from the original on November 30, 2018. Retrieved November 30, 2018.
  25. ↑ Pugh 2014, pp. 115–116.
  26. ↑ Black 2013, p. 113.
  27. ↑ "The 40th Academy Awards (1968) Nominees and Winners". oscars.org. Archived from the original on November 3, 2014. Retrieved October 11, 2011.
  28. ↑ "20th DGA Awards". Directors Guild of America Awards. Archived from the original on July 11, 2021. Retrieved July 5, 2021.
  29. ↑ "Category List – Best Motion Picture". Edgar Awards. Retrieved August 15, 2021.
  30. ↑ "In Cold Blood – Golden Globes". HFPA. Archived from the original on August 14, 2021. Retrieved July 5, 2021.
  31. ↑ "1967 Award Winners". National Board of Review. Archived from the original on June 23, 2021. Retrieved July 5, 2021.
  32. ↑ "Complete National Film Registry Listing". Library of Congress. Retrieved December 16, 2015.
  33. ↑ "Past Awards". National Society of Film Critics. December 19, 2009. Retrieved July 5, 2021.
  34. ↑ "Awards Winners". wga.org. Writers Guild of America. Archived from the original on December 5, 2012. Retrieved June 6, 2010.
  35. ↑ "In Cold Blood (1996)". TMDB. Retrieved September 9, 2025.
  36. ↑ Gerard, Jeremy (November 17, 1996). "In Cold Blood". Variety. Retrieved August 20, 2021.
  37. ↑ Phillips, Barbara D. (November 18, 1996). "'In Cold Blood,' the Miniseries". The Wall Street Journal. Retrieved August 20, 2021.
  38. ↑ Rosenberg, Howard (November 22, 1996). "A Chilling Retelling of 'Cold Blood'". Los Angeles Times. Retrieved August 20, 2021.
  39. ↑ Appelo, Tim (November 22, 1996). "Remaking 'In Cold Blood'". Entertainment Weekly. Retrieved August 20, 2021.
  40. ↑ "Cinematic Classics, Legendary Stars, Comedic Legends and Novice Filmmakers Showcase the 2008 Film Registry". Library of Congress. Retrieved November 16, 2020.
  41. ↑ "Complete National Film Registry Listing". Library of Congress. Retrieved November 16, 2020.

کتابشناسی

[ویرایش]

پیوند به بیرون

[ویرایش]
مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به در کمال خونسردی (فیلم) در ویکی‌گفتاورد موجود است.
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=در_کمال_خونسردی_(فیلم_۱۹۶۷)&oldid=43274689»