دره می

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ذخیره‌گاه طبیعی دره می
میراث جهانی یونسکو
Valleé de mai2.jpg
موقعیتپراسلین, سیشل
نوعNatural: (vii), (viii), (ix), (x)
منابع۲۶۱
ثبت۱۹۸۳ (هفتمین نشست)
مساحت۱۹٫۵ هکتار (۴۸ acre)
وبگاهseychelles.travel/en/explore/attractions/1906
مختصات۴°۱۹′۴۵″ جنوبی ۵۵°۴۴′۱۵″ شرقی / ۴٫۳۲۹۱۷°جنوبی ۵۵٫۷۳۷۵۰°شرقی / -4.32917; 55.73750مختصات: ۴°۱۹′۴۵″ جنوبی ۵۵°۴۴′۱۵″ شرقی / ۴٫۳۲۹۱۷°جنوبی ۵۵٫۷۳۷۵۰°شرقی / -4.32917; 55.73750
دره می در سیشل قرار گرفته‌است
دره می
موقعیت دره می در Seychelles.

ذخیره‌گاه طبیعی دره می ("Vallée de Mai") یک پارک و از آثار میراث جهانی یونسکو در جزیره پرزلین سیشل است.[۱][۲] این ذخیره‌گاه شامل یک جنگل نخل است که به خوبی حفظ شده، نارگیل دریایی، و همچنین پنج نخل بومی دیگر است.

همچنین حیات وحش این پارک بی نظیر است، از جمله پرندگانی چون طوطی سیاه نادر سیشل، پستانداران، سخت پوستان، حلزونها و خزندگان در این پارک وجود دارند.[۳] تلاش مشخصی برای از بین بردن همه گونه‌های عجیب و غریب گیاهان معرفی شده از منطقه انجام شده‌است اما تاکنون در از بین بردن قهوه، آناناس و نخل‌های زینتی موفقیت‌آمیز نبوده‌است. [۴] این جنگل، با گیاهان و گونه‌های خاص حیوانات، مرجعی از زمانی است که ابر قاره گوندوانا به قسمت‌های کوچکتر تقسیم می‌شود و جزایر سیشل را بین ماداگاسکار امروزی و هند نقسیم می‌کند.

جغرافیا[ویرایش]

این ذخیره در وسط جزیره پراسین قرار دارد که دومین جزیره بزرگ سیشل است، [۵] مساحتی به وسعت ۱۹٫۵ هکتار را دربر گرفته و در به صورت بکر است و قدمت ان به دوران پیش از تاریخ بر می‌گردد.[۲][۶] تشکیل زمین‌شناسی همانند کل جزیره گرانیتی است. به عنوان «میکروکنترلین» نامیده می‌شود، مانند سایر جزایر موجود در اقیانوس هند تکامل آن منشأ آتشفشانی یا مرجان نیست.[۷]

دو عدد مهره کوکو دو مرک

تاریخ[ویرایش]

این پارک تا دهه ۱۹۳۰ یک جنگل دست نخورده بود.

منابع[ویرایش]

  1. "World Heritage List". UNESCO organization. Retrieved 22 March 2013.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ "Vallée de Mai Nature Reserve". UNESCO organization. Retrieved 22 March 2013.
  3. "Lodoicea maldivica Coco-de-mer". Encyclopedia of Life. Retrieved 22 March 2013.
  4. Coe 1998.
  5. Mair & Beckley 2012.
  6. Evans, Jeremy; Heikell, Rod (16 April 2007). Sailing. Penguin. pp. 296–. ISBN 978-0-7566-4217-4. Retrieved 22 March 2013.
  7. "World Heritage Nomination:IUCN Technical Review" (pdf). UNESCO organization. Retrieved 22 March 2013.

کتابشناسی[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]