درماتیت سبوره‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Seborrheic dermatitis
Seborrhoeic dermatitis highres.jpg
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصص درماتولوژی
آی‌سی‌دی-۱۰ L21
آی‌سی‌دی-9-CM 690.10
دادگان بیماری‌ها 11911
مدلاین پلاس 000963
ئی‌مدیسین derm/۳۹۶
سمپ D012628

درماتیت سبوره‎ای یا (به انگلیسی: Seborrhoeic dermatitis) نوعی التهاب پوست است که اغلب مزمن و عودکننده است و بیشتر در پوست سر و صورت دیده می‌شود. درماتیت سبورئیک معمولاً با شوره سر همراه است. درماتیت سبورئیک دردو دورهٔ شیرخوارگی و بزرگسالی بروز می‌کند. بیماری به صورت قرمزی منتشر و پوسته‌ریزی پوست سر وجود دارد. معمولاً ونه همیشه پوسته در ابرو، شیار خط خنده، شیارهای پشت گوش وجوددارد. گرفتاری کشاله ران بخصوص در نواحی مودار نیز وجود دارد و درسایر نواحی نیز دیده می‌شود. در مبتلایان به ایدز و پارکینسون این درماتیت از شدت بیشتری برخورداراست. عفونت ثانویه با استافیلوکوک اورئوس یا استرپتوکوک متداول است و به صورت دلمه، تشکیل پوستول و سلولیت بروز می‌کند.

شواهدی نشان می‌دهد مالاسزیا که یک مخمر لیپوفیلیک است و به‌طور طبیعی درپوست زندگی می‌کند، در بیماری نقش دارد. این بیماری آزار دهنده است، زیرا می‌تواند فرد را ازحضور در جمع دور کند. درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد، وبا وجود درمان‌های پر عوارض و هزینه احتمال بازگشت دوباره آن بسیار زیاد است.

بیماری‌زایی[ویرایش]

حدود ۲٪ تا ۵٪ جمعیت (از نوزادی تا بزرگسالی) با درماتیت سبوره‌ای مواجه هستند. شیوع این ضایعات در مردان بیشتر از زنان است.

درماتیت سبورئیک اغلب با پوست قرمز، خارش‌دار و پوسته‌ریزی بروز می‌کند. در مناطقی از پوست که غدد سباسه بیشتری دارند و چربتر هستند درگیری بیشتر است. احتمالاً مخمرها مانند گونه‌های مالاسزیا در بیماری نقش دارند. اسیدهای چرب نیز به عنوان ماده آسیب‌رسان پوست عمل کرده و موجب تکثیر بیش از حد سلول‌های اپیدرم می‌شوند. این بیماری ممکن است در نوزادان پوست سر و بخش بالایی صورت را گرفتار کند که اصطلاحاً به آن «کلاه گهواره» می‌گویند.

درمان[ویرایش]

گاه ضایعات خودبخود فروکش می‌کنند. درمان با آنتی هیستامینها، کورتیکواستروئید موضعی و داروهای ضد قارچ مفید است. مصرف ویتامینهای گروه ب مخصوصاً ب‎۶ بسیار مفید است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]