درختان زیتون (نقاشی ون گوگ)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
درختان زیتون
Van Gogh The Olive Trees..jpg
هنرمند وَنسان وَن گوگ
سال ۱۸۸۹
گونه رنگ روغن بر روی بوم
ابعاد
۹۲ سانتی‌متر × ۷۲٫۵ سانتی‌متر (۳۶٫۲ in × ۲۸٫۵ in)
مکان موزه هنر مدرن (F712، JH1740)[۱][۲]، نیویورک

درختان زیتون (انگلیسی: Olive Trees) یک نقاشی از نقاش مشهور هلندی پسا دریافتگرا، وَنسان وَن گوگ می‌باشد، ون گوگ حداقل ۱۸ نقاشی از درختان زیتون، عمدتاً در منطقهٔ سن رمی که بنا بر درخواست خودش در آسایشگاه آنجا حضور داشت طرح کرده است، از ماه می ۱۸۸۹ تا می ۱۸۹۰ نقاشی‌هایی از باغ‌های محل آسایشگاه کشید و فراتر از دیوارهای آسایشگاه با چشم‌اندازی از درختان زیتون، درختان سرو و مزرعه‌های گندم مواجه شد. این نقاشی ون گوگ، درختان زیتون، در یک چشم‌انداز کوهستانی را به نمایش می‌گذارد که به تعبیری مکمل اثر دیگر نقاش به نام شب پر ستاره است. ابعاد این اثر ون گوگ (۹۲ × ۷۲٫۵) سانتیمتر می‌باشد.

سن رمی[ویرایش]

در ماه می سال ۱۸۸۹، ون گوگ به شکل داوطلبانه وارد آسایشگاه سنت پل نزدیک سن رمی گردید،[۳][۴] او در آنجا به سلول‌های دیگر نیز دسترسی داشت و از آنها به عنوان استودیو استفاده می‌کرد، در ابتدا به دلیل پناهندگی فوری، برای نقاشی بدون میله‌های پنجره اندکی محدود بود، او دنیا را از پنجره اتاقش می‌دید، عناصری همچون پیچک‌ها تحت پوشش و گستردگی درختها، یاس‌ها و زنبق‌ها و سوسن‌ها، در باغ.[۵]

چشم‌اندازی از آسایشگاه و کلیسای سن رمی، از مجموعهٔ الیزابت تیلور

وقتی در خارج از دیوارهای آسایشگاه قرار گرفت، اقدام به طراحی و کشیدن نقاشی‌هایی با زمینهٔ مزارع گندم، باغ‌های زیتون و درختان سرو در حومه و اطراف آسایشگاه نمود که از ویژگی‌های بارز پروونس بودند، در طول یک دورهٔ یک ساله ون گوگ در حدود ۱۵۰ بوم را نقاشی کرد.[۶]

رژیم غذایی و تحمیل زندگی آمیخته با پناهندگی در آسایشگاه باعث عدم ثبات و پایداری ون گوگ گردیده بود، خود ون گوگ در این باره گفته: «من در اینجا احساس شادی می‌کنم وقتی کار می‌کنم آن‌هم در بیرون و فضای باز، وقتی که اینجا می‌ایستم برای مدت‌های طولانی خوب، عادت‌ها و چیزهای خوب بسیار زیادی آموخته‌ام و برای بلند مدت این تنها درخواست من از زندگی است»، وقتی که روزگار او در سن رمی سپری می‌گردید مجبور شده بود تا بعضی از عادت‌ها و علایق خود را تغییر دهد، همانند نوشیدن قهوه، الکل، عادت غذا خوردن در ساعت‌های بد و غیرمناسب و تلاش‌های دوره‌ای در جهت استفاده از تربانتین و رنگ

در آن شرایط حتی نحوهٔ ایستادن او ایدئال و طبیعی نبود، در جهت ترک محوطهٔ آسایشگاه نیاز به یک سری از مجوزهای لازم داشت، غذای او کاملاً مختصر بود و تقریباً همیشه تنها کمی نان و سوپ میل می‌کرد، از دیدگاه رسیدگی به وضع ظاهری در تمام آن سالی که در آنجا حضور داشت تنها دو ساعت در هفته برای استحمام وقت داشت، ون گوگ به دلیل بیماری‌اش دچار حملات دوره‌ای می‌گردید که احتمالاً ناشی از یک گونه از بیماری صرع بود،[۷] در اوایل سال ۱۸۹۰ یعنی همان زمانی که حملات بیماری‌اش شدت پیدا کرد به این نتیجه رسید که اقامت و پناهندگی‌اش در آسایشگاه کمکی به بهبود وضعیتش نخواهد کرد، به همین دلیل در ماه می سال ۱۸۹۰ به جانب اور سور آواز در شمال پاریس عزیمت کرد.[۸]

درختان زیتون، عنوان یک موضوع[ویرایش]

نقاشی‌هایی با زمینهٔ حومهٔ شهر، زمینهٔ اطراف، درختان سرو و درختان زیتون ترمیم اتصال ون گوگ به طبیعت از طریق هنر است،[۹] او حداقل ۱۸ نقاشی در سال ۱۸۸۹ خلق کرد که عمدهٔ مضامین آن در رابطه با درخت مقدس زیتون می‌باشد که به شکل فراگیر در سراسر جنوب فرانسه وجود دارند و پراکنده هستند.[۱۰]

پانویس[ویرایش]

  1. "The Olive Trees". The Collection. Museum of Modern Art. Retrieved 20 February 2012. 
  2. Brooks, D. "Olive Trees with the Alpilles in the Background". The Vincent van Gogh Gallery, endorsed by Van Gogh Museum, Amsterdam. David Brooks (self-published). 
  3. "Olive Trees, 1889, van Gogh". Collection. Minneapolis Institute of Arts. Retrieved March 25, 2011. 
  4. "Olive Trees, 1889, van Gogh". Collection. The Metropolitan Museum of Art. Retrieved March 25, 2011. 
  5. "The Therapy of Painting". Van Gogh Museum. Retrieved March 25, 2011. 
  6. "Heilbrunn Timeline of Art History". Thematic Essay, Vincent van Gogh. The Metropolitan Museum of Art. Retrieved March 25, 2011. 
  7. Wallace (1969). Editors of Time-Life Books, ed. The World of Van Gogh (1853-1890). Alexandria, VA: Time-Life Books. pp. 139–146. 
  8. Edwards, C (1989). Van Gogh and God: A Creative Spiritual Quest. Chicago: Loyola University Press. p. 113. ISBN 0-8294-0621-2. 
  9. Mancoff, D (1999). Van Gogh's Flowers. London: Frances Lincoln Limited. p. 20. ISBN 978-0-7112-2908-2. 
  10. "Vincent van Gogh Teaching Program". Education. National Gallery of Art, Washington, D.C. Retrieved March 26, 2011. 

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]