دانشگاه هاروارد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
دانشگاه هاروارد
Harvard shield wreath.svg
لاتین: Universitas Harvardiana
نام پیشین
کالج هاروارد
شعاروریتاس
شعار به انگلیسی
حقیقت
Truth
نوعدانشگاه خصوصی سازمان غیرانتفاعی دانشگاه
تأسیس‌شده۱۶۳۶ (۱۶۳۶)
موقوفه مالیدلار آمریکا۳۹٫۲ بیلیون (FY 2018)
رئیسLawrence S. Bacow
اعضای هیئت علمی۴٬۶۷۱
دانشجویان۲۲٬۰۰۰
کارشناسی۶٬۷۰۰
تحصیلات تکمیلی۱۵٬۲۵۰
موقعیتکمبریج، ماساچوست، ماساچوست، ایالات متحده آمریکا
پردیسمنطقه شهری
۲۱۰ acre (۸۵ هکتار)
NewspaperThe Harvard Crimson
رنگ آموزشگاهزرشکی     
ورزشکارانان‌سی‌ای‌ای بخش یکمآیوی لیگ
نام ورزشیHarvard Crimson
تعلق ورزشی بهNAICU
AICUM
انجمن دانشگاه‌های آمریکایی
URA
وبگاهharvard.edu
Harvard University logo.svg

مختصات: ۴۲°۲۲′۲۸″ شمالی ۷۱°۰۷′۰۱″ غربی / ۴۲٫۳۷۴۴۴°شمالی ۷۱٫۱۱۶۹۴°غربی / 42.37444; -71.11694

دانشگاه هاروارد (به انگلیسی: Harvard University)برترین دانشگاه آمریکا و جهان است و به عنوان دانشگاه خصوصی در شهر کمبریج ایالت ماساچوست در ایالات متحدهٔ آمریکا است. قسمت‌هایی از دانشگاه هاروارد مثل دانشکدهٔ پزشکی و دانشکدهٔ بازرگانی در شهر مجاور کمبریج یعنی بوستون قرار دارد. هاروارد در سال ۱۶۳۶ میلادی (۱۰۱۵ خورشیدی) توسط هیئت قانون‌گذاران «مهاجرنشین (کولونی) خلیج ماساچوست» ساخته شد. این دانشگاه نخستین مؤسسهٔ آموزش عالی در کشور آمریکا و همچنین اولین بنیاد در آمریکای شمالی به‌شمار می‌رود. نام آن در ابتدا «دانشکدهٔ نو» یا «دانشکده در شهرک نو» بود که بعدها در ۱۳ مارس ۱۶۳۹ کشیشی به نام جان هاروارد ۴۰۰ جلد کتاب به کتابخانهٔ این دانشگاه و همچنین مبلغ ۷۷۹ پوند به این دانشگاه کمک نمود.[۱] قدیمی‌ترین مؤسسه آموزش عالی در آمریکا به تَبَع نام اولین فردی که زمین و کتاب‌های خود را وقف ساختن آن کرد، هاروارد نام گرفت.[۲]

در طول ۴۰ سال ریاست چارلز ویلیام الیوت، وی اصلاحات بزرگی را در این دانشگاه پدیدآورد که از کارهای او می‌توان به: دوره‌های انتخابی، کلاس‌های کوچک و امتحانات ورودی اشاره کرد. این اصلاحات بر روی آموزش و پرورش آمریکا تأثیر گذاشته و هم آموزش متوسطه و هم آموزش عالی آمریکا به این شیوه تغییر یافت.[۳][۴][۵]

دانشگاه هاروارد همیشه یکی از بالاترین رتبه‌های دانشگاه‌ها را در سطح جهان داشته و یکی از قدرتمندترین مؤسسه‌های مالی غیرانتفاعی است. این دانشگاه به اتفاق دانشگاه ییل، همیشه دو رقیب اصلی در مسابقات علمی، فوتبال و قایق‌رانی بوده‌اند.

تاریخچه تأسیس دانشگاه هاروارد[ویرایش]

در سال ۱۶۳۸ آن ناحیه و دانشگاه تازه تأسیس را به نام کمبریج نام‌گذاری کردند. در همان سال جان هاروارد یکی از وزیران پیوریتن و وزیر امور داخلی آمریکا که استاد یکی از شعبه‌های دانشگاه کمبریج بود در هنگام مرگ، نیمی از سرمایه و املاک خود را که ۷۸۰ پوند بود با چهارصد جلد کتاب به کالج بخشید و کالج مزبور در سال ۱۶۳۹ به‌افتخار این مرد، هاروارد نامیده شد. تاریخچهٔ هاروارد در حقیقت از سال ۱۶۴۰ آغاز می‌شود. نخستین جشن دانش‌آموختگان دانشگاه هاروارد در سال ۱۶۴۲ برگزار شد. بر سردر این دانشگاه لوحه‌ای نصب شده که متن آن چنین است:

«چون خداوند به‌سلامت ما را به سرزمین نیوانگلند رسانید، به یاری او خانه‌های خود را ساختیم و برای ادامهٔ زندگانی خود وسایلی برانگیختیم و مکان‌های مناسبی برای پرستش پروردگار پی‌افکندیم و به تشکیل یک دولت غیرنظامی همت گماشتیم. اما آرزوی بزرگی را که در قلب خود می‌پروراندیم و در پی تحقق آن روزشماری می‌کردیم، آموزش و پرورش بود که سعادت جاودانه در پی داشت. ما نمی‌خواستیم که دیو بی‌سوادی در کلیساها به جای ماند و کشیشان ما در تاریکی نادانی به‌سر برند.»

امور تشکیلاتی و اداری[ویرایش]

بر اساس منشور مورخ ۱۶۵۰ دانشگاه برای پیشرفت علم، هنر و ادبیات به آموزش جوانان انگلیسی و بومی اختصاص یافت. دومین ساختمان دانشگاه، «کالج بومیان»، در سال ۱۶۵۴ تأسیس شد و مؤسسهٔ انتشارات و مطبوعات دانشگاه که از سال ۱۶۳۸ تا آن زمان در ساختمان رئیس دانشگاه بود، به‌آن محل انتقال یافت. به‌احتمال قوی در سال‌های ۱۶۶۱ و ۱۶۶۳، ترجمه کتاب مقدس به زبان بومیان آن سرزمین، توسط جان الیوت در همین کالج به چاپ رسید. با توجه به حمایت‌های مالی که دانشگاه برای پیشرفت اهداف خود از خارج دریافت نمود، از همان آغاز تأسیس به اهمیت شایانی دست یافت. منشور مصوبه دانشگاه هاروارد تا سال ۱۷۰۷، مرجع اساسی و تغییرناپذیر ادارهٔ دانشگاه به‌شمار می‌رفت. بر مبنای این منشور، سازمانی مرکب از یک رئیس و یک خزانه‌دار و پنج استاد به‌طور رسمی مقررات اداری دانشگاه را وضع نموده و به امور مالی و هزینه کردن وجوه دریافتی، نظارت مستقیم داشتند. این سازمان به وسیله هیئت ناظرانی که در سال ۱۶۴۲ تعیین شده بود، کنترل می‌شد. کم‌کم اوضاع و احوال ایجاب کرد که هیئت اداره‌کنندهٔ دانشگاه، از استادان مقیم آن تشکیل شود. امروزه دانشکده‌های گوناگون، دارای هیئت‌های قانون‌گذاری هستند که مستقیماً عهده‌دار نظم و برقراری آرامش در محیط دانشکده هستند. در اوان تأسیس این دانشگاه، هیئت ناظران از بین نمایندگان مشترک ایالت (دولت) و کلیسا تشکیل شده و دولت که مؤسس و مدیر کالج بود سازمان هاروارد را یک بنگاه دولتی تلقی کرده که در این راستا اختلافات تنگ‌نظرانه و متعصبانه نیز نمایان بود و سرانجام این کشمکش‌ها به سود دانشگاه هاروارد پایان یافت. در سال ۱۷۸۰ کالج هاروارد به دانشگاه هاروارد تغییر یافت. نخستین مدیران و رهبران کالج طبعاً کلیسا بود، اما در پی تغییراتی که در ترکیب هیئت ناظران پدیدار شد، دانشگاه هاروارد از زیر کنترل روحانیت و سرانجام از قید سیاست‌مداران دولتی رهایی یافت. از سال ۱۸۶۵ هیئت مدیرهٔ دانشگاه از بین دانش‌آموختگان پیشین آن برگزیده شد و کنترل دانشگاه را به‌طور کامل به‌عهده گرفت.

دوران پرآشوب[ویرایش]

در نیمه دوم قرن هفدهم میلادی هنگامی که اتحاد میان پیوریتن‌ها از نظر سیاست و مذهب عملی شد، بار دیگر عقاید روحانیون انجیلی در عقاید مذهبی دانشگاه مشکلات متعددی پدیدآورد. افراد محافظه‌کار بار دیگر در هیئت ناظران رخنه کردند. تاریخ این کالج از سال ۱۶۷۳ تا ۱۷۲۸ بسیار پرآشوب بود، یکی از عوامل مهم این ناآرامی‌ها، تأسیس دانشگاه ییل به وسیله محافظه کاران نیوانگلند بود که به‌دنبال ناکامی‌های خود در ادارهٔ دانشگاه هاروارد، اقدام به بنای این دانشگاه نمودند.

دوران نوین[ویرایش]

نخستین رئیس هیئت مدیره دانشگاه هاروارد در سال ۱۷۹۲ انتخاب و در سال ۱۸۰۵ کرسی دانشکده الهیات این دانشگاه، به استادی مؤمن و موحد واگذار شد. سرانجام در سال ۱۸۴۳، هیئت ناظران دانشگاه، به ریاست یک روحانی و مرکب از اشخاص شایسته آغاز به‌کار کرد. عبادت و نمازگذاری که تا آن زمان در دانشگاه هاروارد اجباری بود، در سال ۱۸۸۶ از صحنه دانشگاه برچیده شد. پیرو این تغییر و تحول، روند تشکیلاتی و اداری دانشگاه هاروارد از مسیر عقیدتی و سیاسی بنیان‌گذارانش خارج شد. امروزه دانشگاه هاروارد و دانش‌آموختگان آن در ارتباط و همبستگی کامل با پیشرفت‌های فکری مردم ایالات متحده آمریکا قرار دارد.

موزه‌ها و کتابخانه دانشگاه[ویرایش]

مرکز علم در کالج هاروارد

در محوطه این دانشگاه موزه‌های متعددی، ازجمله موزهٔ هنر فوگ وجود دارد که در آن تابلوهای نقاشی و مجسمه‌ها و آثار چاپ شده قرن هیجده و نوزده اروپا و آمریکا، به تماشا گذاشته‌شده‌است. کتابخانه دانشگاه هاروارد نه تنها قدیمی‌ترین مجموعه فرهنگی در آمریکا بلکه با شعبات خود، بزرگ‌ترین کتابخانه دنیاست و در حال حاضر دارای ۱۴٬۵۰۰٬۰۰۰ جلد کتاب، رساله و میکروفیلم است. بنیاد دانشگاه هاروارد با سرمایه‌ای معادل ۲۵٬۹ میلیارد دلار، ثروتمندترین دانشگاه جهان است. این دانشگاه دارای رشته‌های علوم انسانی، طبیعی، مهندسی، دندان پزشکی، الهیات، آموزش و پرورش، حقوق و پزشکی است. علاوه‌براین در مؤسسات وابسته به‌آن، دوره‌های ویژه خاورشناسی و روسیه‌شناسی، تدریس می‌شود. پروژهٔ تاریخ شفاهی ایران در مرکز ایران‌شناسی این دانشگاه به مدیریت حبیب لاجوردی انجام می‌شود. مجله مروری بر کسب و کار هاروارد که توسط این دانشگاه منتشر می‌گردد یکی از معتبرترین مجلات در زمینه مدیریت است.

پیشگامان دانش و فرهنگ در هاروارد[ویرایش]

تالار ماساچوست: محل کار رئیس دانشگاه و خوابگاه تعدادی از دانشجویان سال اول کالج
تالار یادبود در کالج هاروارد

در زمینه علوم و ادبیات و فلسفه چهره‌های شناخته شده‌ای از این دانشگاه دانش‌آموخته شده‌اند که امروزه از مشاهیر جهان محسوب می‌شوند.

  • استادان بزرگ ریاضی فیزیک

مریم میرزاخانی

هشت تن از رؤسای جمهور تاریخ آمریکا دانش‌آموختهٔ هاروارد بوده‌اند، که عبارتند از:[۶]

دانشکده‌ها[ویرایش]

هاروارد دارای نُه دانشکده با صدوشصت رشتهٔ تحصیلی است.

رنکینگ[ویرایش]

در رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان QS در سال ۲۰۲۰ این دانشگاه در رتبه سوم دانشگاه‌های جهان و آمریکا قرار گرفته‌است.[۷] همچنین براساس رتبه‌بندی مؤسسه تایمز در سال ۲۰۲۰ این دانشگاه در رده هفتم دانشگاه‌های دنیا قرار دارد.[۸]

منابع[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «Microsoft PowerPoint - ۱۰_00_Cover_Text_Added-.ppt» (PDF). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۰۹.
  2. «دانشگاه هاروارد». صدای آمریکا. ۲۰۱۵-۰۶-۱۵. دریافت‌شده در ۲۰۱۵-۰۶-۱۵.
  3. «QS Top Universities - Official home of the THE - QS World University Rankings». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۰۹.
  4. «arwu». بایگانی‌شده از اصلی در ۴ دسامبر ۲۰۰۵. دریافت‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۰۹.
  5. «The Top 100 Global Universities - Newsweek: International Editions - MSNBC.com». بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۲۰ اوت ۲۰۰۶. دریافت‌شده در ۲۰ اوت ۲۰۰۶.
  6. "Obama joins list of seven presidents with Harvard degrees". Harvard Gazette. 2008-11-06. Retrieved 2019-04-07.
  7. "QS World University Rankings 2020". Top Universities. 2019-06-05. Retrieved 2019-12-21.
  8. "World University Rankings". Times Higher Education (THE). 2019-08-20. Retrieved 2019-12-21.

پیوند به بیرون[ویرایش]

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

Harvard University
Logo
Motto Veritas
(„Wahrheit“)
Gründung 1636
Trägerschaft privat
Ort Cambridge, Massachusetts,
Vereinigte StaatenVereinigte Staaten Vereinigte Staaten
Präsident Vereinigte StaatenVereinigte Staaten Lawrence S. Bacow
Studierende 21.000 (2014)[1]
Mitarbeiter ca. 10.000
Stiftungsvermögen 37,6 Milliarden US-Dollar (2015)[2]
Hochschulsport Crimson (Ivy League)
Netzwerke Association of American Universities
Website www.harvard.edu

Die Harvard University [ˈhɑː(r)və(r)d juːniˈvɜː(r)sɪtɪ] (kurz Harvard) ist eine private Universität in Cambridge (Massachusetts) im Großraum Boston an der Ostküste der Vereinigten Staaten. Sie wurde nach dem Geistlichen John Harvard benannt. Die Gründung geht auf das Jahr 1636 zurück, als fromme englische Kolonisten im damaligen Newetowne den Beschluss fassten, eine Ausbildungsstätte für Geistliche zu errichten. Aus dieser Schule ging die Harvard-Universität hervor, die damit die älteste Universität der Vereinigten Staaten ist.

Obwohl die Universität überkonfessionell ausgerichtet ist, bestanden besonders zu Beginn enge Beziehungen zu den Kongregationalisten und Unitariern.[3] Harvard erreicht in internationalen Vergleichen stets einen hohen Platz unter den Spitzenuniversitäten und ist Gründungsmitglied der Association of American Universities. Seit einigen Jahren errichtet die Universität ein globales Netzwerk für Alumni, Gäste und Freunde.[4]

Geschichte[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Die John-Harvard-Statue von 1884 auf dem Campus
Harvard Square mit Zeitungskiosk
Blick auf den Campus: Massachusetts Hall, Sitz des Universitätspräsidenten
Annenberg Hall
Science Center

Den ersten hundert puritanischen Flüchtlingen aus England, den sogenannten Pilgervätern, die 1620 mit der Mayflower an der Ostküste Nordamerikas landeten und dort die Kolonie Plymouth aufbauten, folgten in den nächsten Jahren Tausende weiterer Emigranten. Eine größere Auswanderergruppe unter Führung von John Winthrop, die 1630 mit elf Schiffen Neuengland erreichte, gründete die Kolonie Massachusetts Bay mit der Stadt Boston.[5] Als Nachbarort entstand 1631 Newtown, das einige Jahre später den Namen Cambridge erhielt.

Die oberste Legislative der Kolonie, der Massachusetts General Court, beschloss am 28. Oktober 1636, trotz knapper Kassen ein College zu errichten, das den Bedarf an Geistlichen im gesamten besiedelten Gebiet decken sollte. Die Männer um John Winthrop bewilligten 400 Pfund in zwei Teilbeträgen. Das Projekt erfuhr eine großzügige Förderung durch den puritanischen Geistlichen John Harvard, der 1638 starb und dem College seine Bibliothek und die Hälfte seines Vermögens hinterließ. John Harvard zu Ehren erhielt das College seinen Namen.[6] Ein zweites Vermächtnis fiel dem Harvard College 1661 mit dem Tod von Lady Mowlson Radcliffe (Testament von 1643) zu. Der damit eingerichtete Stipendienfonds für bedürftige Studenten ist der älteste seiner Art in Amerika. Das später gegründete Radcliffe College für Frauen bewahrt ihr ehrendes Andenken.

Es dauerte noch mehr als hundert Jahre, bis sich das streng religiös ausgerichtete Harvard College zur Hochschule mit breiterem Lehrangebot entwickelte. 1811 wurde mit dem Massachusetts General Hospital das noch heute bestehende Lehrkrankenhaus gegründet. In der Folgezeit, vor allem während der Amtszeit von Charles William Eliot von 1869 bis 1909, entwickelte sich Harvard zur modernen Universität. In dieser Zeit stiegen die Einschreibungen von 1000 auf 3000 pro Jahr, die Schulen für Medizin und Rechtswissenschaften wurden erneuert und weitere neu geschaffen. Zu letzteren zählten unter anderem die Schulen für Wirtschaftswissenschaften, Zahnmedizin und Kunst. Außerdem entstand unter Eliot 1879 das Radcliffe College.

Während der Amtszeit von Abbott Lawrence Lowell als Präsident der Universität von 1909 bis 1933 wurde insbesondere die College-Ausbildung an der Harvard University umgestaltet. Diese stand insbesondere im Zeichen der Konzentration des Lehrplans auf einige Kernlehrgebiete für jeden Studiengang. Ergänzt wurde dies durch Neuerungen in der Unterbringung der sogenannten „undergraduates“. Diese sah vor, dass die Studienanfänger ein Jahr lang in den Gebäuden auf oder in der Nähe des Harvard Yards untergebracht waren und im Anschluss auf zwölf weitere Gebäude verteilt wurden. Dies sollte dem Zweck dienen, den sogenannten „Freshmen“ im ersten Studienjahr die Atmosphäre eines kleinen Colleges innerhalb der großen Universität zu bieten. Dieses System hat sich bis heute bewährt und erhalten.

Die Präsidenten der nachfolgenden 70 Jahre führten zahlreiche Erneuerungen durch, die insbesondere im Zeichen der Qualitätsverbesserung der Bildung und der Festigung der Forschungsaktivitäten standen. Zu nennen sind vor allem das General Education Program von Präsident James Bryant Conant in den 1930er Jahren, Innovationen im Bereich der Akquisition externer Forschungsmittel während der Amtszeit von Universitätspräsident Pusey und die Integration des Radcliffe Colleges in die Harvard University.

Universitätsaufbau[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Die Harvard-Universität wird verwaltungstechnisch und politisch durch zwei Einrichtungen geführt.

Die Harvard Corporation ist die Exekutive der Universität und verantwortlich für das Management der Universitätsfinanzen und Entscheidungen über die politische und verwaltungstechnische Ausrichtung der Universität. Sie besteht aus sieben Personen, unter anderem dem Universitätspräsidenten. Das Aufsichtsorgan ist das „Board of Overseers“, das aus 30 Mitgliedern besteht, die größtenteils durch die Graduates der Universität gewählt werden. Durch regelmäßige Sitzungen ist das Board of Overseers über die geschäftlichen und politischen Angelegenheiten der Universität gut informiert. Neben der Überwachung obliegt dem Board ebenfalls die Beratung der Corporation vor allem in wirtschaftlichen Angelegenheiten.

Wie im amerikanischen Universitätssystem üblich, ist die Harvard University das Dach für mehrere wirtschaftlich eigenständige Institutionen. Neun Fakultäten obliegt die Verwaltung der zwölf Schulen und Colleges. Hinzu kommt eine Fakultät für die Verwaltung des Radcliffe Institute for Advanced Study. Jede Einheit wird von einem Dekan geleitet, der vom Universitätspräsidenten ernannt wird.

Verwaltungsgebäude der Harvard Medical School auf dem Longwood Medical Area in Boston

Die akademischen Einheiten („Schools“) der Harvard University sind:

Weitere Einrichtungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Harvards Bibliothekssystem, die Harvard University Library, ist das älteste in den Vereinigten Staaten. Zusammengeschlossen sind neben einem Zentrum für Bestandserhaltung, dem Weissman Preservation Center, für die große Zahl an besonders wertvollen Sammlungsbeständen, rund 80 Einzelbibliotheken, die selbst teils Weltruf genießen und die den größten universitären Bibliothekskomplex der Welt bilden. Zurzeit (Stand: 2013) umfassen die Universitätsbibliotheken der Harvard University mehr als 16,8 Millionen Bände, Manuskripte und Mikrofilme, die über die OPACs HOLLIS und HOLLIS Classic erschlossen werden. Das Hauptgebäude ist die 1915 eröffnete Widener Library.

Die Harvard University verfügt über eigene Studentenwohnheime und ein Wahlsystem, durch das die Studenten ihre Kurse teilweise selbst bestimmen können. Daneben existiert ein Pflichtprogramm zur Begabtenförderung.

Am Harvard College, der ältesten Abteilung der Universität, kann man den Abschluss des Bachelor of Arts (B. A.) und den Bachelor of Science (B. S.) erlangen. Traditionell werden in Harvard für die Abschlüsse noch die lateinischen Bezeichnungen verwendet, also A. B. (Artium Baccalaureus) und S. B. (Scientiae Baccalaureus).[7] Obwohl die Studentenschaft in Harvard heute aus Studierenden beider Geschlechter besteht, existierte ursprünglich eine Studieneinrichtung nur für Frauen, das Radcliffe College. Erst 1975 schaffte Harvard die Zulassungsbeschränkung für weibliche Studenten ab. Die Zulassungskriterien zählen zu den härtesten der USA: Für die Abschlussklasse 2017 wurden 5,8 % der Bewerber angenommen, die niedrigste Quote aller Ivy-League-Universitäten.[8]

Zu den ausländischen Harvard-Institutionen gehört etwa der ehemalige Wohnsitz des Kunstkritikers Bernard Berenson, die Villa I Tatti[9] in Settignano (Italien), heute ein Universitätszentrum für Studien der Renaissance. Auch das internationale Salzburg Seminar mit Sitz in Schloss Leopoldskron, Salzburg, wurde 1947 von Harvard-Studenten ins Leben gerufen. Das Arnold-Arboretum ist ein zur Universität gehöriges Arboretum, also ein Botanischer Garten mit Schwerpunkt auf verholzende Bäume und Sträucher. Das Harvard-College-Observatorium ist heute Bestandteil des Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics. Zu den weiteren Einrichtungen der Universität gehört das Harvard Radcliffe Institute[10], das eine Fortführung des Radcliffe College ist.

Finanzierung, Vermögensverwaltung[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Als typische private Stiftungsuniversität bestand für die Harvard-Universität schon immer die Notwendigkeit, den beständig steigenden Mittelbedarf selbst aufzubringen. Die Regelstudiengebühren von rund 52.000 US-Dollar pro Jahr und Studienplatz[11] decken nur einen kleineren Teil der Kosten, denn etwa 70 % aller Studenten erhalten Stipendien und/oder erhebliche Teile der Studiengebühren erlassen.[12] Bei einem geringen Familieneinkommen müssen keinerlei Studiengebühren gezahlt werden.[13] Studiengebühren, abzüglich aller Stipendien, stellten im Jahr 2010 nur 19 Prozent der Gesamteinnahmen dar. Ein größerer Teil der Einnahmen stammt aus den zahlreichen Patenschaften und Kooperationen mit Firmen, gesellschaftlichen Gruppen, aus Vermächtnissen reicher Freunde, oft ehemalige Studierende, und vor allem aus Erträgen des Stiftungsvermögens. Die Gesamteinnahmen zum Ende des Geschäftsjahres 2010 betrugen rund 3,7 Milliarden US-Dollar. Sie setzten sich wie folgt zusammen:

Einnahmequellen[14]
Stand: 30. Juni 2010 (Ende des Geschäftsjahres) 
Anteil (in %)
Gewinne aus dem Stiftungsvermögen
35
Studiengebühren abzüglich Stipendien
19
andere Einkünfte
18
staatliche Zuwendungen
17
Schenkungen
7
private Zuwendungen
4

Schon früh war die Universitätsleitung dazu übergegangen, sich den Schwankungen dieser Einnahmequellen durch Anlegen eines Finanzpolsters möglichst zu entziehen. In den letzten Jahrzehnten hat sich Harvard einen Vermögensstock zugelegt, der mit der Börsenentwicklung zum 30. Juni 2008 auf rund 37 Milliarden US-Dollar aufgelaufen war.[15] Von anfangs fünf Bankfachleuten war die Finanzverwaltung schließlich auf 200 Fachleute angewachsen, die einen regen Personalaustausch mit den Investmentspezialisten der Banken betrieben. Schon lange hatten Spötter anzumerken, dass Harvard sich zu einer Bank mit angeschlossener Universität entwickelt habe.

Den Vermögensfonds Harvards hat es in der Finanzkrise hart getroffen: der Gesamtwert des Fonds ist im Jahr 2009 um mehr als ein Viertel eingebrochen.[16] Viele Fakultäten mussten in diesem Jahr mit erheblichen Budgetkürzungen zurechtkommen.[17] Trotz der damaligen Verluste blieb Harvard mit einem Vermögen von rund 26 Milliarden US-Dollar (Stand: Juni 2009) weiterhin die vermögendste Hochschule der Welt. Bis 2011 ist der Vermögenswert wieder stark angestiegen und betrug 32 Milliarden US-Dollar.[18]

Studenten[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Die Zulassung der Studenten erfolgt nach den Kriterien „akademische Fähigkeiten“ (academic prowess), „außerschulische Aktivitäten“ (extracurricular activities) sowie „persönliche Beurteilung“ (personal rating). Im Gegensatz zu den anderen beiden Kriterien ist die persönlichen Beurteilung nach Ansicht einiger Autoren rein subjektiv und wird von Beamten entschieden, die die Studenten nicht einmal kennengelernt hätten.[19]

Bis zu einem Familieneinkommen von 65.000 US-Dollar pro Jahr (Januar 2012) müssen keine Studiengebühren gezahlt werden.[20] Harvard vergibt keine Stipendien an Austauschstudenten.[21]

Dieser Artikel oder Abschnitt besteht hauptsächlich aus Listen, an deren Stelle besser Fließtext stehen sollte. Bitte hilf Wikipedia, das zu verbessern. Mehr zum Thema ist hier zu finden.

Statistik[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Von den 20.042 Studenten im akademischen Jahr 2005/2006 waren ca. 52 % Männer und 48 % Frauen.[22]

Nach ethnischer Zugehörigkeit gegliedert:[22]

  • 44,6 % US-Amerikaner europäischer Herkunft
  • 13,1 % Asiatische US-Amerikaner/Pazifik
  • 06,5 % Afroamerikaner
  • 05,3 % US-Amerikaner lateinamerikanischer Herkunft
  • 00,6 % Amerikanische Ureinwohner
  • 18,9 % Internationale Studierende
  • 10,9 % Keine Angabe

Von den 3669 internationalen Studenten im akademischen Jahr 2005/2006 kamen aus[22]

  • Asien: 1357 (37 %) – China 378, Südkorea 244, Indien 189, Japan 135, Taiwan 113, Türkei 73, Andere 298
  • Europa: 1022 (28 %) – Großbritannien 177, Deutschland 173, Frankreich 76, Italien 53, Bulgarien und Russland je 51, Zypern 18, Andere 455
  • Nordamerika: 559 (15 %) – Kanada 481, Mexiko 78
  • Mittel- und Südamerika: 249 (6,8 %) – Brasilien 64, Kolumbien 40, Argentinien 35, Chile 32, Peru 20, Andere 58
  • Naher und Mittlerer Osten: 215 (5,9 %) – Israel 71, Libanon 13, Saudi-Arabien 10, Andere 32
  • Afrika: 162 (4,4 %) – Nigeria 25, Südafrika 22, Kenia 18, Ghana 17, Simbabwe 16, Andere 64
  • Ozeanien: 103 (2,8 %) – Australien 82, Neuseeland 20, Fidschi 1
  • Staatenlos: 2

Kritik am Zulassungsprozess[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Es wird kritisiert, dass subjektive Kriterien dazu dienen, einzelne Gruppen von Bewerbern (insbesondere Amerikaner mit asiatischen Vorfahren) zu Gunsten anderer Bewerber (insbesondere Afroamerikaner) zu benachteiligen. Auch eine interne Untersuchung der Universität selber aus dem Jahr 2013 bestätigte, dass es eine systemische Benachteiligung von asiatisch-amerikanischen Bewerbern im Bewerbungsprozess gibt.[23] Eine Analyse durch Professor Peter Arcidiacono von der Duke Universität fand heraus, dass ein Amerikaner mit asiatischen Wurzeln, der aufgrund seiner Fähigkeiten eine 25%ige Chance auf Zulassung aufweist, als Hispanic mit einer Wahrscheinlichkeit von 77 % und als Afroamerikaner gar mit einer Wahrscheinlichkeit von 95 % aufgenommen würde.[24] Der Economist vergleicht diese Art der Benachteiligung mit der Politik des früheren Präsidenten Harvards Abbott Lawrence Lowell, der durch die Bewertung des Charakters von Bewerbern die Reduktion des Anteils an jüdischen Studenten erreichen wollte (und damit Erfolg hatte).[25]

Seit 2014 läuft in dieser Angelegenheit ein Prozess gegen Harvard, der durch Students for Fair Admissions[26] eingebracht worden war.[27]

Sport[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Die Sportteams der Universität werden Harvard Crimson genannt. Die Hochschule ist Mitglied in der Ivy League. Im Harvard-Stadion mit 30.898 Zuschauer-Sitzplätzen finden Spiele in American Football statt. Harvard gehört zu den leistungsstärksten Universitäten im Wettkampfsport. Mit 43 Mannschaften hat sie mehr College-Mannschaften als irgendeine andere Universität der NCAA Division I. Da die anderen großen Universitäten Leistungssportstipendien vergeben, Harvard aber nicht, ist die Universität in der Lage, mehr Mannschaften mit Trainern, Fahrtkosten, Material, Physiotherapeuten etc. auszustatten.[28]

Sehenswürdigkeiten in Nähe des Campus[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Auf dem Harvard-Gelände befinden sich verschiedene Museen und Sammlungen, unter ihnen das Fogg Art Museum, das europäische und amerikanische Gemälde, Skulpturen und Drucke des 18. und 19. Jahrhunderts enthält. Hinzu kommen das Busch-Reisinger Museum, welches Werke deutscher und nordeuropäischer Meister beheimatet und das Arthur M. Sackler Museum vor allem mit Kunst aus Asien und dem islamischen Raum.

Weitere Sehenswürdigkeiten sind die Memorial Church zu Ehren der seit dem Ersten Weltkrieg gefallenen Harvard-Absolventen, die Widener Library und der kirchenähnliche Monumentalbau der Sanders Theater Memorial Hall. Architektonisch interessant ist ebenfalls die Anlage des Radcliffe Colleges im Carré zwischen Appian Way, Brattle, Mason und Garden Street.

Bekannte Studenten/Absolventen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Lehrkörper[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Zu den Professoren, die in Harvard lehren, gehören der Biologe Edward O. Wilson, der Kognitionswissenschaftler Steven Pinker, die Physikerin Lisa Randall, die Physiker Markus Greiner und Roy Glauber, die Chemiker Elias Corey, Dudley R. Herschbach und George M. Whitesides, der Shakespeare-Experte Stephen Greenblatt, Autor Louis Menand, Kritikerin Helen Vendler, die Historiker Henry Louis Gates und Niall Ferguson, die Wirtschaftswissenschaftler Amartya Sen, N. Gregory Mankiw, Robert Barro, Stephen A. Marglin und Martin Feldstein, die politischen Philosophen Harvey Mansfield, Shirley Williams und Michael Sandel, die Politikwissenschaftler Guido Goldman, Robert Putnam, Joseph Nye, Stanley Hoffmann und Adam Bruno Ulam, der Kunsthistoriker Jeffrey F. Hamburger, die Musikwissenschaftler Robert D. Levin und Bernard Rands, sowie die Rechtswissenschaftler Lawrence Lessig und Alan Dershowitz.

Auch deutsche Professoren, wie beispielsweise Klaus M. Schmidt, Josef Sudbrack und Henrik Enderlein lehrten als Gastprofessoren an der Universität. Ehemalige Universitätsangehörige sind u. a. Robert Nozick, Joseph Schumpeter, Stephen Thernstrom und Michael Walzer.

Austauschprogramm[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Seit 2006 betreibt die Harvard University ein Austauschprogramm an der Universität von Havanna. Dadurch erhalten jedes Jahr dutzende Harvard-Studenten sowie kubanische Dozenten die Möglichkeit eines Auslandsaufenthalts. 2017 wurde ein neuer Vertrag unterzeichnet, der die wissenschaftliche Kooperation und den Bildungsaustausch zwischen Kuba und den Vereinigten Staaten weiter ausbauen soll.[29]

Literatur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • John T. Bethell: Harvard Observed. An Illustrated History of the University in the Twentieth Century. Harvard University Press, Cambridge, MA 1998, ISBN 0-674-37733-8.
  • Arthur Stanwood Pier: The story of Harvard. Litte, Brown & Co., Boston 1913 (Digitalisat)
  • Andrew Schlesinger: Veritas. Harvard College and the American experience. Dee, Chicago 2005, ISBN 1-56663-636-1.
  • John Trumpbour (Hrsg.): How Harvard Rules. Reason in the service of empire. South End Press, Boston 1989, ISBN 0-89608-284-9.

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Commons: Harvard University – Album mit Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. http://www.harvard.edu/about-harvard/harvard-glance
  2. Harvard at a Glance.
  3. Mark W. Harris: The A to Z of Unitarian Universalism. The Scarecrow Press, 2009, ISBN 978-0-8108-6817-5, S. 237.
  4. Global Networking Night. (Nicht mehr online verfügbar.) Archiviert vom Original am 19. September 2016; abgerufen am 19. September 2016. i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/alumni.harvard.edu
  5. Brockhaus Enzyklopädie. Mannheim 1987, Bd. 3, S. 567.
  6. Josuah Quincy: The History of Harvard University. Bd. I, Crosby, Boston 1860, S. 8 ff.
  7. FAQ auf der Seite der Universität
  8. The Crimson Artikel
  9. Villa I Tatti
  10. The Harvard Radcliffe Institute. Abgerufen am 17. Oktober 2016.
  11. Harvard in Zahlen
  12. Stipendien an der Harvard University
  13. Studiengebühren der Harvard University
  14. Einnahmen und Ausgaben der Harvard University (Memento des Originals vom 10. März 2012 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/www.provost.harvard.edu (PDF; 68 kB)
  15. The Crimson
  16. The Crimson
  17. Der Spiegel: Harvard verliert gigantische Vermögenswerte, 16. Dezember 2008
  18. The Crimson
  19. Affirmative Dissatisfaction. The Economist, 23. Juni 2018, S. 38.
  20. Studiengebühren der Harvard University
  21. Marion Schmidt: Out of Gröpelingen. zeit.de, 2. Oktober 2014, abgerufen am 2. Oktober 2014
  22. a b c Harvard University: 2006 Factbook (PDF, englisch; 8,5 MB)
  23. Harvard Rated Asian-American Applicants Lower on Personality Traits, Suit Says. 15. Juni 2018 (nytimes.com [abgerufen am 17. Juli 2018]).
  24. Harvard’s Ongoing Anti-Asian-American Micro-Aggression | National Review. In: National Review. 19. Juni 2018 (nationalreview.com [abgerufen am 17. Juli 2018]).
  25. A lawsuit reveals how peculiar Harvard’s definition of merit is. In: The Economist. 23. Juni 2018 (economist.com [abgerufen am 17. Juli 2018]).
  26. Students for Fair Admissions. Abgerufen am 17. Juli 2018 (englisch).
  27. STUDENTS FOR FAIR ADMISSIONS, INC. v. PRESIDENT AND FELLOWS OF HARVARD COLLEGE (HARVARD CORPORATION); and THE HONORABLE AND REVEREND THE BOARD OF OVERSEERS. Abgerufen am 17. Juli 2018 (englisch).
  28. Arnd Krüger: U23, in: Leistungssport 44(2014)1, S. 34–36
  29. Hochschulministerium unterzeichnet Abkommen mit Harvard, Cuba heute, 18. Dezember 2017

Koordinaten: 42° 22′ 34″ N, 71° 6′ 59″ W