دالیای سیاه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
الیزابت شرت
"دالیای سیاه"
Black Dahlia.jpg
الیزابت شرت، ۲۳ سپتامبر، ۱۹۴۳
زاده ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۲۴(1924-07-29)
هاید پارک، بوستون، ماساچوست، ایالات متحده
مرگ ۱۵ ژانویه ۱۹۴۷ میلادی (۲۲ سال)
لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده
آرامگاه
گورستان مانتن ویو، اوکلند، کالیفرنیا
شغل پیشخدمت
والدین کلئو شرت (پدر)
فوئبو مائه سایر (مادر)

دالیای سیاه (به انگلیسی: Black Dahlia) نام مستعاری است که به الیزابت شرت[۱][۲][۳] (به انگلیسی: Elizabeth Short) (۲۹ ژوئیه ۱۹۲۴–۱۵ ژانویه ۱۹۴۷)، یک زن آمریکایی که قربانی یک قتل بسیار علنی در سال ۱۹۴۷ بود، داده شد. دوستانش او را به دلیل چهره رنگ پریده و لباس‌های مشکی که می‌پوشید، «دالیای سیاه» می‌خواندند. نام مستعار او ممکن است از یک رمز و راز قتل فیلم نوآربه نام دالیا آبی که در آوریل سال ۱۹۴۶ منتشر شد گرفته شده باشد. در تاریخ ۱۵ ژانویه سال ۱۹۴۷ جسد او در حالی که از کمر قطعه شده بود، در پارک لیمرت، لس آنجلس، کالیفرنیا پیدا شد. قتل حل نشده شرت، منبع گمانه زنی‌های گسترده بوده است و منجر به دستگیری مظنونان بسیاری، و تولید کتاب‌ها و فیلم‌هایی بر اساس داستان قتل او شده است. قتل شرت را یکی از قدیمی‌ترین مورد قتل حل نشده در تاریخ لس آنجلس می‌توان دانست.

اوایل زندگی[ویرایش]

شرت در هاید پارک، بوستون، سومین از پنج دختر کلئو و فوئبو مائه سایر شرت زاده شد. او در مدفورد، ماساچوست، در حومه بوستون بزرگ شد. پدر او زمین گلف مینیاتوری تا سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹، درست در زمانی که او بیشترین پول خود را از دست داده بود ساخت. یک روز در سال ۱۹۳۰، او ماشین خود بر روی یک پل پارک کرده و برای سال‌ها ناپدید می‌شود.[۴] این موجب شد بسیاری فرض را بر این گذاشتند که او خودکشی کرده است. فوئبو مائه شرت همراه با خانواده اش به یک آپارتمان کوچک در مدفورد نقل مکان کند و به عنوان یک حسابدار برای حمایت از خانواده اش کار می‌کند. این روند ادامه داشت تا اینکه نامه عذرخواهی از طرف کلئو شرت دریافت می‌کند که وی هنوز زنده است و در کالیفرنیا زندگی نمی‌کند.

سرگرد متی مایکل گوردون.
عکس بازداشت در سال ۱۹۴۳ برای نوشیدن نوشیدنی الکی در زیر سن قانونی

وی با ناراحتی از آسم و برونشیت، در شانزده سالگی برای گذراندن زمستان به میامی فرستاده شد. در طی سه سال، او در فلوریدا در طول ماه‌های سرد زندگی کرد و بقیه سال‌ها را در مدفور به سر برد. در نوزده سالگی، او به والهو، کالیفرنیا برای زندگی با پدرش، که در کشتی سازی نزدیک جزیره ماره در نیروی دریایی در خلیج سانفرانسیسکو مشغول به کار بود سفر کرد. در اوایل سال ۱۹۴۳، شرت و پدرش به لس آنجلس نقل مکان کردند، اما او را به دنبال تعلیم و تربیت ترک می‌کند، و مشغول به یک کار در رابطه با پستی در کمپ کوک (در حال حاضر پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ)، در نزدیکی لامپوک، کالیفرنیا می‌شود. او به سنتا باربارا، جایی که او در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۳ به دلیل نوشیدن نوشیدنی الکی زیر سن قانونی دستگیر شد، نقل مکان کرد. مقامات او را به مدفورد می‌فرستند، اما او به فلوریدا بر می‌گردد.

در زمانی که در فلوریدا به سر می‌برد، سرگرد متی مایکل گوردون، یک افسر نیروی هوایی ارتش ایالات متحده را در گروه ۲ تکاوران هوایی، جایی که این افسر برای اعزام به برمه هند تعلیم می‌دید، را ملاقات می‌کند. او به دوستانش می‌گوید که به او پیشنهاد ازدواجی از طرف گوردون داده شد و او این پیشنهاد را پذیرفته، اما گوردون در ۱۰ آگوست سال ۱۹۴۵ در یک حادثه، کمتر از یک هفته قبل از تسلیم ژاپن و پایان جنگ جهانی دوم درگذشت. شرت در ژوئیه ۱۹۴۶ برای دیدن ستوان نیروی هوایی جوزف گوردون فیکلینگ، که او را از فلوریدا می‌شناخت به لس آنجلس بازگشت. فیکلینگ در نیروی دریایی هوایی، لانگ بیچ مستقر شد. شرت شش ماه گذشته از زندگی خود را در جنوب کالیفرنیا، بیشتر در منطقه لس آنجلس به سر برد.

قتل و پس از آن[ویرایش]

در صبح روز ۱۵ ژانویه ۱۹۴۷، جسد برهنه الیزابت شرت که دو قطعه شده بود، در جایی خالی در سمت جنوب غرب خیابان نورتون، در نیمه راهی بین خیابان کالسیوم و خیابان ۳۹ غربی (در ۳۴°۰۰′۵۹″شمالی ۱۱۸°۱۹′۵۹″غربی / ۳۴.۰۱۶۴°شمالی ۱۱۸.۳۳۳°غربی / 34.0164; -118.333) واقع در پارک لیمرت، لس آنجلس یافت شد. بتی برسینگر از ساکنان در حالی که همراه با دختر سه ساله اش درحال قدم زدم بود، جسد را در حدود ساعت ۱۰:۰۰ پیدا کرد.[۵][۶] بتی برسینگر در ابتدا فکر می‌کرده که آن یک مانکن فروشگاه دور انداخته شده بوده است، و هنگامی که پی برد که آن یک جسد است، او به یکی از خانه‌ها در آن نزدیکی رفته با عجله با پلیس تماس می‌گیرد.[۵] جسد به طور کامل از ناحیه کمر به دو تکه قطع شده و به طور کامل از خون خشک شده بود. جسد به وضوح توسط قاتل شسته شده بود.[۷][۸] همچنین صورت شرت در هر دو طرف از ناحیه دهان تا گوش‌ها بریده شده بودند و یک اثر به نام لبخند جوکر را ایجاد کرده بود. شرت چند برش بر روی ران و سینه اش داشت، که در آن کل یا بخشی از گوشت قطعه قطعه شده بودند.[۵] نیم تنهٔ پایین بدن او به دور از نیم تنهٔ بالا قرار داشت، و روده او به صورت منظم در زیر باسن او جمع شده بود.[۸] جسد به این صورت «قرار گرفته» شده بود که دست او کنار سرش، آرنجش خم و در زاویه‌ای به سمت راست، و پاهایش دور از هم قرار داشت. کارآگاهان یک کیسه سیمان حاوی خون آبه در نزدیکی صحنه جرم پیدا کردند.[۵]

کالبد شکافی اعلام کرد که شرت ۵ فوت و ۵ اینچ (۱٫۶۵ متر) قد، ۱۱۵ پوند (۵۲ کیلوگرم) جرم، و چشمانی آبی روشن، موهای قهوه‌ای، و دندان‌هایی در حال فرسایش داشته است. همچنین علائم شریان بند در مچ پا او، مچ دست، و گردن او وجود دارد. جمجمه شکسته شده بود و کبودی‌هایی در جلو و سمت راست پوست سر او همراه با مقدار کمی خونریزی در سمت راست سرش، گویا از ضرباتی به سر، وجود داشت.[۵] علت مرگ پارگی صورت و شوک او از خونریزی ناشی از ضربات بر روی سر و صورت او اعلام شد. به دنبال تعیین هویت شرت، خبرنگاران لس آنجلس هرالد با مادرش، فوئبو شرت تماس گرفته و به او می‌گویند که دخترش در یک مسابقه زیبایی جایزه‌ای را برنده شده است، و اگر او اطلاعاتی درمورد خود، دختر و پدر خانواده در اختیار آنان قرار دهد، جایزه‌ای معادل هزار دلار به او تعلق خواهد گرفت.

در ۲۳ ژانویه سال ۱۹۴۷، یک فرد ادعا می‌کند که قاتل است با سردبیر لس آنجلس تماس گرفته، و ابراز نگرانی خود را از اینکه اخبار قتل دروغی بیش نیست اعلام می‌کند. روز بعد، یک بسته به روزنامه لس آنجلس، که شامل گواهینامه، کارت‌های کسب و کار، عکس، شرت را همراه با نام نوشته شده بر روی تکه‌های کاغذ و کتاب آدرس با نام مارک هانسن فرستاده می‌شود. هانسن، که یکی از آشنایان شرت بود، بلافاصله مظنون شد و بلافاصله دستگیر شد ولی به دلیل نبود شواهد و مدارک کافی آزاد شد. با توجه به بدنامی این مورد، در طول سال‌ها بیش از پنجاه مرد و زن به قتل شرت اعتراف کردند اما هیچ‌کدام از آنها ثابت نشد که قاتل وی بوده‌اند و فقط قصد جلب توجه را داشته‌اند. گروهبان جان پی سنت جان، یک کارآگاه که مورد تا زمان بازنشستگی اش کار می‌کرد، اظهار داشت: «این تعجب آور است که چگونه بسیاری از مردم خود را قاتل وی معرفی می‌کنند.» شرت در گورستان مانتن ویو در اوکلند، کالیفرنیا به خاک سپرده شد. پس از او خواهرش رشد یزرگ شد و ازدواج کرد، فوئبو به اوکلند نقل مکان کرد به نزد قبر دخترش رفت. او در نهایت به سواحل شرقی که در سال ۱۹۷۰ زندگی می‌کرد، بازگشت.

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Investigation: Birth Certificate". Blackdahlia.info. Archived from the original on October 14, 2007. Retrieved 2010-02-02. Copy of Short's registered birth certificate showing that no middle name was included 
  2. Coroner's Inquest Transcript Inquest Held on the Body of Elizabeth Short, Phoebe Short testimony (Hall of Justice, Los Angeles, California 1947-01-22).
  3. "Common Myths About the Black Dahlia and Their Origins". Larry Harnisch. Retrieved February 2, 2010. 
  4. Harnisch, Larry. "A Slaying Cloaked in Mystery and Myths". Los Angeles Times. January 6, 1997.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ ۵٫۴ Gilmore, John (2001). Severed: The True Story of the Black Dahlia Murder. Amok. ISBN 978-1-878923-17-2. 
  6. "Black Dahlia (Notorious Murders, Most Famous)". trutv.com. Retrieved 2010-07-22. 
  7. McLellan, Dennis (January 9, 2003). "Obituaries: Ralph Asdel, 82; Detective in the Black Dahlia Case". Los Angeles Times. Retrieved 2010-02-25. 
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ Scheeres, Julia. "Macabre Discovery". The Black Dahlia. Retrieved 2013-10-08.