داستین هافمن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
داستین هافمن
Dustin Hoffman Cannes.jpg
داستین هافمن در سال ۲۰۰۸
نام اصلی داستین لی هافمن
زمینه فعالیت هنرپیشه
تولد ۸ اوت ۱۹۳۷ ‏(۸۲ سال)
لس آنجلس، کالیفرنیا
والدین لیلین و هری
ملیت آمریکایی
همسر(ها) آنا بیرن (۱۹۸۰–۱۹۶۹)
لیزا هافمن (۱۹۸۰–اکنون)
فرزندان کارینا، جنا (از همسر اول) در مجموع ۶ فرزند از جمله جیک هافمن
تأثیرات جاکوب ادوارد، ربکا، مکسول جفری، الکساندرا لیدیا (از همسر دوم)
صفحه در وبگاه IMDb

داستین لی هافمن (به انگلیسی: Dustin Lee Hoffman) (زادهٔ ۸ اوت ۱۹۳۷) هنرپیشه آمریکایی برندهٔ جایزه اسکار است.

زندگی‌نامه[ویرایش]

هافمن در لس آنجلس به دنیا آمد.[۱] وی پسر دوم لیلیان و هری هافمن است. پدرش یهودی روسی الاصل بود که علاوه بر طراحی مبلمان به عنوان خیاط در کمپانی کلمبیا کار می‌کرد و مادرش هنرپیشه آماتور تئاتر بود. برادر بزرگترش رونالد وکیل و اقتصاددان است.[۲] خانواده هافمن نام داستین را از روی نام داستین فارنام بازیگر فیلم مرد زن صفت ساخته سیسیل ب دمیل برای فرزند خود برگزیدند. هافمن در ابتدا برای پزشکی درس خواند اما پس از مدتی تحصیل را رها کرد و به شغل‌های مختلفی مثل دستیاری روان‌پزشکی، پیش‌خدمتی، ظرف‌شوری، تایپیستی و روزنامه‌فروشی پرداخت تا اینکه به هنرستان موسیقی و هنر لس‌آنجلس آمریکا راه یافت.

ژانر هنری در بازیگری[ویرایش]

او بیش‌تر به خاطر ایفای نقش‌های ناقهرمان و شخصیت‌های آسیب‌پذیر در دنیای سینما شناخته می‌شود.[۳]

دههٔ ۶۰ میلادی[ویرایش]

هافمن در سال ۱۹۶۷ به لطف بازی در فیلم «فارغ‌التحصیل» به کارگردانی مایک نیکولز که از آن به عنوان یکی از فیلم‌های نمادین سینمای آمریکا یاد می‌شود، یک شبه به مقام یک ستاره رسید و برای اولین بار نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد شد. فارغ‌التحصیل به کارگردانی مایک نیکولز عنوان فیلمی پیش رو و تأثیرگذار بود که داستین هافمن ۳۰ ساله در آن نقش جوانی احساساتی و سر به هوا به نام بن برادوک را بازی می‌کرد که پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، به اصرار خانواده متمول و اعیانش مجبور به ازدواج می‌شود. تصمیمی که در نهایت به اتفاقی مضحک و خنده دار اما جسورانه و موفقیت‌آمیز ختم می‌شود. فارغ‌التحصیل در آن سال، عنوان پرفروش‌ترین فیلم سال را از آن خود کرد و امروزه به عنوان بیست و یکمین فیلم پرفروش تاریخ سینما بر حسب نرخ تورم شناخته می‌شود. سال ۱۹۶۹ هافمن در فیلم «کابوی نیمه شب» ساخته تحسین‌برانگیز جان شلزینگر ایفای نقش کرد. این فیلم داستان زندگی دو جوان دست از پا درازتر را روایت می‌کند که یکی از شهرستان به شهر آمده و دیگری مفلسی است که در همان شهر زندگی می‌کند. نقشی که هافمن در این فیلم بازی کرد همین مفلس کارتن خواب به نام راتسو ریتسو بود. او در این فیلم نیز بسیار خوش درخشید و بار دیگر کاندیدای دریافت اسکار بهترین بازیگر مرد شد. پس از دو فیلم موفق فارغ‌التحصیل و کابوی نیمه شب، هافمن در فیلم جان و ماری ساخته پیتر یاتس حضور یافت.

دههٔ ۷۰ میلادی[ویرایش]

شروع دهه هفتاد برای هافمن بسیار طلایی بود و او این روند را در تمام این دهه با موفقیت ادامه داد. او که با سه سال سابقه حضور در سینما به تمامی خواسته‌هایش غیر از جایزه اسکار رسیده بود. در سال ۱۹۷۰ در فیلم «بزرگ‌مرد کوچک» ساختهٔ آرتور پن، نقش جک کراب را با مهارت ایفا نمود. فیلم عنوان هفتمین فیلم پرفروش سال را از آن خود نمود.

سال ۱۹۷۱ هافمن در فیلم سگ‌های پوشالی ساختهٔ کارگردان برجسته سینمای آمریکا سام پکین‌پا به ایفای نقش پرداخت که موفقیت چندانی برای وی به همراه نیاورد. دو فیلم بعدی وی با نام‌های «هری کلرمن کیست» و آلفردو، آلفردو کارهای ناموفقی در پرونده کاری هافمن محسوب می‌شوند. پس از این دو کار، هافمن در سال ۱۹۷۳ در فیلم محبوب و پرفروش پاپیون در کنار استیو مک کوئین به ایفای نقش پرداخت. او نقش لویی دگا زندانی بینوایی را بازی می‌کند که برخلاف دوست خود پاپیون که به فکر فرار از زندان و تغییر وضعیت فعلی است، وی بسیار محافظه کار و خطرناپذیر است؛ و در پایان نیز با نگاهی پر معنا، آزادی دوست و یار دیرین خود را نظاره می‌کند.

در سال ۱۹۷۴ برای سومین بار در فیلم «لنی» ساختهٔ باب فاسی نامزد اسکار نقش اول مرد شد. سال ۱۹۷۶ وی با حضور در دو فیلم موفق «همه مردان رئیس جمهور» و «ماراتن من»توانست موفقیت‌های سینمایی خود را تداوم بخشد. هافمن در فیلم همه مردان رئیس جمهور، نقش کارل برنشتاین گزارشگر جوان روزنامه واشینگتن پست را ایفا نمود. این فیلم که بعدها به یکی از مهم‌ترین فیلم‌های سیاسی تاریخ سینما بدل گردید، داستان تقلب انتخاباتی در زمان ریچارد نیکسون که به رسوایی واترگیت مشهور شد، را روایت می‌کند. کارل برنشتاین با بازی هافمن در کنار شخصیت باب وودوارد با بازی رابرت ردفورد در این فیلم از محبوب‌ترین قهرمان‌های تاریخ سینما به‌شمار می‌آیند. سال ۱۹۷۹ داستین هافمن با حضور در فیلم کرامر علیه کرامر توانست اولین جایزه اسکار بازیگری خود را بدست آورد. فیلم نیز جوایز مهمی چون جایزه اسکار بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را تصاحب کرد.

دههٔ ۸۰ میلادی[ویرایش]

دههٔ ۸۰ برای هافمن سرشار از موفقیت‌های سینمایی بود. وی در سال ۱۹۸۲ در فیلم بسیار پرفروش «توتسی» حضوری خاطره انگیز داشت و توانست در کنار نامزدی نقش اول جایزه اسکار، دو جایزه معتبر گلدن گلاب و بفتا را از آن خود کند. فروش فوق‌العاده توتسی در کنار نقدهای مثبت فیلم، هافمن را به عنوان یکی از معدود فاتحان گیشه که محبوب منتقدان سینما نیز بود تثبیت کرد. «مرد بارانی» ساختهٔ بری لوینسون دیگر فیلم مطرح داستین هافمن در این دهه است که اکثر جوایز معتبر سینمایی از جمله اسکار نقش اول مرد را برای وی به ارمغان آورد. این فیلم نیز همچون فارغ‌التحصیل و کرامر علیه کرامر لقب پرفروش‌ترین فیلم سال را از آن خود کرد.

دههٔ ۹۰ میلادی[ویرایش]

دهه ۹۰ آغاز میان‌سالی او و به هرحال کمتر شدن حضور وی در فیلم‌های شاخص هم بود. با این همه حضور او در فیلم «سگ را بجنبان» محصول ۱۹۹۷ در کنار رابرت دنیرو چشم‌گیر بود؛ و توانست برای هفتمین بار نامزد جایزه اسکار نقش اول مرد شود. فیلم‌های دیک تریسی، هوک، قهرمان، شیوع، خفتگان، شهر دیوانه، بوفالوی آمریکایی و پیام‌آور: داستان ژاندارک دیگر کارهای وی در دههٔ ۹۰ می‌باشند.

هافمن در سال ۱۹۹۷ جایزه افتخاری گلدن گلاب و در سال ۱۹۹۹ جایزه یک عمر دستاورد بنیاد فیلم آمریکا را از آن خود کرد.[۴]

دههٔ ۲۰۰۰ میلادی[ویرایش]

هافمن در اکران فیلم کوارتت (۲۰۱۳)

او در دههٔ جدید بر خلاف دهه‌های پیشین در کارهای‌های شاخصی حضور نیافت؛ و فیلم‌های هیئت منصفه فراری، در جستجوی ناکجاآباد، سرگذشت ناگوار، ملاقات با فوکرها، شهر گمشده، آخرین شانس هاروی ،فوکرهای کوچک و صداپیشگی در فیلم‌های پاندای کونگ فو کار مهم‌ترین کارهای وی در هزاره جدید میلادی می‌باشند.

وی در مقام کارگردانی نیز اولین فیلم خود را با نام کوارتت در سال ۲۰۱۲ ساخت؛ که توانست به فروش قابل توجه ۵۹$ دست یابد.[۵] هافمن در سال ۲۰۱۳ به دلیل ابتلا به بیماری سرطان تحت عمل جراحی قرار گرفت؛ که حال جسمانی وی، پس از عمل خوب و مساعد توصیف شد.[۶]

امروزه داستین هافمن، در کنار رابرت دنیرو، جک نیکلسون و آل پاچینو به عنوان بزرگان بازیگری در سینمای مدرن شناخته می‌شوند.

جوایز اسکار[ویرایش]

  • نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر به خاطر بازی در «فارغ‌التحصیل» (۱۹۶۷)
  • نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر به خاطر بازی در «کابوی نیمه شب» (۱۹۶۹)
  • نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر به خاطر بازی در «لنی» (۱۹۷۴)
  • نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر به خاطر بازی در «توتسی» (۱۹۸۲)
  • برنده اسکار بهترین بازیگر مرد به خاطر بازی در «کرامر علیه کرامر» (۱۹۷۹)
  • برنده اسکار بهترین بازیگر مرد به خاطر بازی در «مرد بارانی» (۱۹۸۸)

فیلم‌ها[ویرایش]

آخرین شانس هاروی (۲۰۰۸)
from the BBC programme Desert Island Discs, December 2, 2012.[۷]

پانویس[ویرایش]

  1. در ایران: گراجوئت
  2. در ایران: جان و مری

منابع[ویرایش]

  1. "Monitor". Entertainment Weekly (1219). Time Inc. August 10, 2012. p. 27.
  2. "Yahoo movies biography". Yahoo!. Retrieved March 2, 2010.
  3. زندگینامه داستین هافمن، سایت (Britannica)
  4. جوایز افتخاری بنیاد فیلم آمریکا، سایت (wikipedia)
  5. میزان فروش فیلم کوارتت، سایت (Boxofficemojo)
  6. سرطان داستین هافمن درمان شد، وبگاه (hamshahrionline)
  7. "Dustin Hoffman". Desert Island Discs. December 2, 2012. BBC Radio 4. http://bbc.co.uk/programmes/b01p314n. Retrieved January 18, 2014.

پیوند به بیرون[ویرایش]

Dustin Hoffman (2013)

Dustin Lee Hoffman (* 8. August 1937 in Los Angeles) ist ein US-amerikanischer Schauspieler und unter anderem mehrfacher Golden-Globe-Preisträger. Für seine Rollen in den Dramen Kramer gegen Kramer und Rain Man gewann er je einen Oscar als bester Hauptdarsteller. Er zählt seit Mitte der 1970er Jahre zu den führenden Charakterdarstellern des US-amerikanischen Films.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Hoffmans Vater arbeitete als Ausstatter für verschiedene Hollywood-Studios. Hoffmans Bruder spielte 1939 eine kleine Rolle in Frank Capras Filmklassiker Mr. Smith geht nach Washington.

Dustin Hoffman, der von seiner Mutter nach dem Stummfilmschauspieler Dustin Farnum benannt wurde, wollte ursprünglich Pianist werden und studierte am Santa Monica City College Musik. 1956 brach er seine Ausbildung ab und nahm Schauspielunterricht am Pasadena Playhouse. „Ich begann mit der Schauspielerei, weil ich dabei Mädchen kennenlernen konnte“, bekannte der Schauspieler später. Am Pasadena Playhouse traf Hoffman auf Gene Hackman, mit dem er seit dieser Zeit gut befreundet ist. 1958 zog er nach New York City und setzte sein Schauspielstudium am renommierten Actors Studio fort. Zeitweilig teilte er sich mit Gene Hackman und Robert Duvall ein Apartment. Die drei Schauspieler hatten während dieser Zeit große Schwierigkeiten, an Rollen zu kommen. „Bis ich 31 war, lebte ich unterhalb der offiziellen amerikanischen Armutsgrenze“, sagte Hoffman hierzu später.

Seine erste Bühnenrolle erhielt Dustin Hoffman in dem Stück Yes Is For a Very Young Man von Gertrude Stein. 1961 gab er mit A Cook for Mr. General von Steven Gethers sein Broadway-Debüt. Für seine Darstellung in The Journey of the Fifth Horse von Ronald Ribman erhielt er 1964 einen Obie Award, für Farce, Eh? einen Theatre World Award und den Drama Desk Award. Hoffman spielte danach kleinere Fernsehrollen und debütierte 1967 in Hollywood. Im selben Jahr gelang ihm mit seinem zweiten Film, Die Reifeprüfung, der internationale Durchbruch.

Dustin Hoffman war von 1969 bis 1980 mit Anne Byrne, einer Tänzerin, verheiratet, mit der er eine Tochter hat und die eine weitere Tochter in die Ehe brachte. Zwei Wochen nach seiner Scheidung heiratete er die 17 Jahre jüngere Anwältin Lisa Gottsegen. Das Ehepaar hat zwei Söhne und zwei Töchter. Vier seiner sechs Kinder sind ebenfalls Schauspieler.

Werk[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

1967 erhielt der bis dahin unbekannte Dustin Hoffman die Hauptrolle in Mike Nichols’ Film Die Reifeprüfung (The Graduate), der zu einem weltweiten Erfolg und einem Klassiker des New-Hollywood-Kinos wurde. In der Rolle des College-Absolventen Benjamin Braddock wird er von der doppelt so alten Mrs. Robinson (Anne Bancroft) verführt, verliebt sich aber in deren Tochter. Als sympathischer Antiheld traf Hoffman das Lebensgefühl junger Kinogänger und wurde zum Star einer neuen, unglamourösen Schauspielergeneration, deren Protagonisten nicht mehr dem klassischen Idealbild des Hollywoodstars entsprachen, sondern Wert auf realitätsbezogene Darstellungen legten. Für die Rolle erhielt Hoffman eine Oscarnominierung.

Nach Die Reifeprüfung war Hoffman in unterschiedlichen Rollen und Filmen zu sehen. Er erwarb sich den Ruf eines wandlungsfähigen Perfektionisten, der keine Herausforderung scheute und sich akribisch auf seine Darstellungen vorbereitete. Bei den Dreharbeiten zu Die Reifeprüfung war Hoffman schon 30 Jahre alt, verkörperte aber sehr glaubwürdig einen Zwanzigjährigen. In dem Sozialdrama Asphalt-Cowboy spielte er 1969 neben Jon Voight den todkranken Straßenganoven Ratso Rizzo und erhielt dafür seine zweite Oscar-Nominierung. In dem komödiantischen Anti-Western Little Big Man (1970) war er als Veteran der Indianerkriege zu sehen und stellte den Protagonisten Jack Crabb in der Lebensspanne von 17 bis 120 Jahren dar. Für die Rolle des Sträflings Louis Dega in dem Gefangenendrama Papillon magerte sich Hoffman 1973 bis fast auf die Knochen ab.

1974 verkörperte Hoffman den Entertainer Lenny Bruce, der für seine provokanten Auftritte bekannt war, in der Filmbiografie Lenny von Bob Fosse und 1976 den Journalisten Carl Bernstein neben Robert Redford als Bob Woodward in dem Watergate-Drama Die Unbestechlichen. Im selben Jahr spielte er in dem Thriller Der Marathon-Mann von John Schlesinger einen jüdischen Studenten und Marathonläufer in New York, der in Geheimdienstintrigen um einen NS-Verbrecher verwickelt wird. In der bekanntesten Szene dieses Films wird Hoffman von dem ehemaligen KZ-Arzt Szell (Laurence Olivier) brutal mit einem Zahnbohrer gefoltert. 1978 spielte er in Stunde der Bewährung einen auf Bewährung entlassenen Kriminellen, der rückfällig wird. Dieser Film lag ihm so am Herzen, dass er dafür sowohl Produktions- und wie auch Regieaufgaben übernahm. 1980 erhielt Hoffman für seine Rolle als alleinerziehender Vater in dem Scheidungsdrama Kramer gegen Kramer seinen ersten Oscar. Der Film löste eine gesellschaftliche Debatte um das Sorgerecht aus.

1982 konnte Hoffman bei Kritik und Publikum mit der Travestie-Komödie Tootsie einen großen Erfolg verbuchen: In Sydney Pollacks Film spielte er einen arbeitslosen Schauspieler, der sich als Frau verkleidet, um ein Engagement zu bekommen. Hoffman war dafür für einen Oscar nominiert, unterlag aber gegen Ben Kingsley für dessen Verkörperung von Gandhi in Richard Attenboroughs gleichnamiger Verfilmung. Mitte der 1980er Jahre war Hoffman in Arthur Millers Drama Tod eines Handlungsreisenden am Broadway zu sehen. Volker Schlöndorff adaptierte danach das Stück für seinen gleichnamigen Fernsehfilm, der in Deutschland im Kino gezeigt wurde. Für seine Darstellung eines hochbegabten Autisten in Rain Man erhielt Hoffman 1989 seinen zweiten Oscar. In den 1980er Jahren drehte der Schauspieler nur fünf Filme, darunter auch 1987 neben Warren Beatty die hochbudgetierte Komödie Ishtar von Elaine May, die zu einem der größten Kassenflops des Jahrzehnts wurde.

Dustin Hoffman während der Dreharbeiten zu Liebe auf den zweiten Blick in London (2008)

Ab den späten 1980er Jahren trat Dustin Hoffman häufig in eher kommerziell ausgerichteten Genre-Filmen wie Family Business (1989), Hook (1991), Outbreak – Lautlose Killer (1995) oder Sphere (1998) auf. 1996 gründete er seine eigene Produktionsfirma Punch Productions, mit der er Independent-Projekte unterstützt und fördert. Eines seiner ersten Projekte war die Satire Wag the Dog – Wenn der Schwanz mit dem Hund wedelt (1997) mit Robert De Niro frei nach der gleichnamigen Satire von Larry Beinhart, in der der amerikanische Präsident medial einen Krieg vortäuscht, um von einer Liebesaffäre abzulenken. Hoffman, der über einen Mangel an guten Drehbüchern klagte, drehte zwischen 1999 und 2002 keinen weiteren Film.

2003 trat er erstmals mit seinem langjährigen Freund Gene Hackman in der John-Grisham-Verfilmung Das Urteil vor die Kamera. Zwei Jahre später konnte er an der Seite von Robert de Niro und Barbra Streisand mit der Komödie Meine Frau, ihre Schwiegereltern und ich einen großen Erfolg verbuchen. 2006 übernahm er in der Verfilmung des deutschen Bestsellers von Patrick Süskind Das Parfum – Die Geschichte eines Mörders die Rolle des Parfümiers Giuseppe Baldini. 2011 wirkte er erstmals in einer Fernsehserienproduktion mit, in dem HBO-Drama Luck. Darin verkörperte er einen hochintelligenten Glücksspieler, der nach seinem Gefängnisaufenthalt mit Pferdewetten das große Geld machen will.[1] Die Serie wurde 2012 vorzeitig nach der ersten Staffel eingestellt, nachdem zuvor am Set drei Pferde zu Tode gekommen waren.

Kung Fu Panda, der am 23. Juni 2008 im Shaolin Tempel Deutschland in Berlin der deutschen Presse vorgestellt wurde, ist bislang der einzige Animationsfilm, bei dem Hoffman mitwirkte.[2]

Dustin Hoffman war zwischen 1968 und 1998 sieben Mal für einen Oscar nominiert und erhielt den Preis 1980 und 1989. 1999 ehrte ihn das American Film Institute für sein herausragendes Lebenswerk mit dem AFI Life Achievement Award. Im Verlauf seiner Karriere wurden dem Charakterdarsteller viele internationale Preise zugesprochen. Ende Februar 2009 wurde Hoffman zum Commandeur des Arts et Lettres ernannt, der höchsten Stufe des französischen Kulturordens.[3] Im gleichen Jahr wurde er in die American Academy of Arts and Sciences gewählt.

Kontroversen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

In einem Interview im Jahre 1979 mit dem Time Magazine beschuldigte die Schauspielerin Meryl Streep Dustin Hoffman, ihre Brust während des Vorsprechens für eine Rolle in einem Stück betatscht zu haben.[4][5]

Im Jahre 2017 unterstellte ihm die Schriftstellerin Anna Graham Hunter, sie sexuell belästigt zu haben und in unangemessener Weise über Sex vor ihr gesprochen zu haben. Dies geschah während der Dreharbeiten von Tod eines Handlungsreisenden, wo Hunter als Praktikantin beschäftigt war. Hunter war zu diesem Zeitpunkt erst 17 Jahre alt, Hoffman bereits 47. Hunter schrieb im Hollywood Reporter:

„Als ich ihn fragte, was er zum Frühstück haben wolle, meinte er: ‚Hartgekochte Eier und weichgekochte Klitoris‘. So etwas Ekliges hat noch nie jemand zu mir gesagt. Ich habe mich nur umgedreht und bin ins Bad gelaufen, um zu weinen.“[6]

Im November 2017 warf die Fernsehproduzentin Wendy Riss Gatsiounis Hoffman ebenfalls sexuelle Belästigung vor.[7]

Trivia[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

1997 gehörte Hoffman, jüdischen Glaubens (er stammt aus einer aschkenasischen rumänisch-ukrainischen Familie)[8], zu den Unterzeichnern eines offenen Briefes an Bundeskanzler Helmut Kohl, in dem das Verhalten des deutschen Staates gegenüber der Scientology-Sekte mit der Judenverfolgung im Dritten Reich verglichen wurde. Der Brief wurde in der International Herald Tribune abgedruckt und sorgte in Deutschland für große Empörung.[9]

Filmografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Schauspieler[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Regisseur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Produzent[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Preise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Oscars

als Bester Hauptdarsteller

Golden Globes

als Bester Nachwuchsdarsteller

als Bester Hauptdarsteller – Drama

als Bester Hauptdarsteller – Komödie oder Musical

als Bester Hauptdarsteller – Mini-Serie oder TV-Film

BAFTA Awards

als Bester Newcomer

als Bester Hauptdarsteller

Goldene Kameras

  • 2003: Lifetime Achievement Film
  • 2005: Bester Testimonial-Werbespot für Audi

Weitere

Nominierungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Oscars

als Bester Hauptdarsteller

Golden Globes

als Bester Hauptdarsteller – Drama

als Bester Hauptdarsteller – Komödie oder Musical

BAFTA Awards

als Bester Hauptdarsteller

Synchronisation[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

In den 1960er und 1970er Jahren wurde er von Manfred Schott synchronisiert. Dieser verstarb jedoch 1982 bei einem Verkehrsunfall. Zwischen 1982 und 1991 wurde Hoffman von Michael Brennicke (Tootsie, Ishtar, Family Business, Billy Bathgate), Otto Sander (Tod eines Handlungsreisenden), Joachim Tennstedt (Rain Man), Arne Elsholtz (Dick Tracy) sowie Jan Odle (Terror im Parkett) synchronisiert. Seit Hook (1991) ist Joachim Kerzel seine Standardstimme.

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Dustin Hoffman – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. "Luck": HBO bestellt Serie mit Dustin Hoffman, Serienjunkies.de News vom 14. Juli 2010
  2. "Kung Fu Panda" Dustin Hoffman in Berlin, gmx news, 24. Juni 2008
  3. Dustin feted in Paris as he drops in to promote new flick. hellomagazine, 27. Februar 2009, abgerufen am 31. Juli 2010 (englisch).
  4. A Father Finds his Son. In: Time Incorporated, 1979. Abgerufen am 5. November 2017. 
  5. Ruth Graham: Meryl Streep Once Said Dustin Hoffman Groped Her Breast the First Time They Met. In: Slate. 2. November 2017, abgerufen am 11. Dezember 2017 (englisch).
  6. Anna Graham Hunter: Dustin Hoffman Sexually Harassed Me When I Was 17. In: The Hollywood Reporter, 1. November 2017. Abgerufen am 5. November 2017. 
  7. Stolworthy, Jacob. "Dustin Hoffman: New sexual harassment allegation made by TV producer from incident in 1991". The Independent. 2 November 2017.
  8. Hoffman's Jewish return. In: Ynetnews. (ynetnews.com [abgerufen am 14. August 2017]).
  9. Die Logik der Eskalation (Memento des Originals vom 30. Dezember 2009 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/www.sueddeutsche.de in: Süddeutsche Zeitung vom 20. Januar 2008