خوددگربینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

خوددگربینی، در روان‌شناسی، به حالتی گفته می‌شود که در آن شخص خود را غیر واقعی یا دچار تغییرات شگفت‌آور احساس می‌کند.

شخص خوددگربین حس می‌کند که او تغییر کرده و دنیای پیرامون او دیگر آنچنان واقعی نیست بلکه مبهم، رؤیاوار یا بی‌اهمیت شده. مبتلایان به این معضل روحی حالتی ناراحت دارند زیرا می‌پندارند که همواره درون یک رؤیا به‌سر می‌برند. این بیماری روانی را «دگرسان‌بینی محیط» نیز می‌نامند. خوددگربینی یکی از اشکال اختلالات گسستی به شمار می‌آید.

نشانه ها[ویرایش]

نشانه های خوددگربینی اغلب از اواسط جوانی یا اوایل بزرگسالی شروع می شوند.

  • احساس فرد در این که از خارج، افکار، احساسات و یا جسم خود را مشاهده می کند.
  • احساس این که گفتار و حرکات فرد در اختیار او نیستند.
  • فرد حس می کند که اعضای بدنش تغییر شکل می دهند و یا این که سر او پوشیده شده است.
  • حس نکردن وجود حواس و واکنش ها به دنیای اطراف.
  • احساس این که خاطرات فاقد احساس هستند و یا خاطرات خود شخص نیستند.[۱]
  • بعضی نیز حس می کنند که ممکن است دیوانه گردند.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. https://www.mayoclinic.org
  2. https://www.webmd.com