خواستگاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
خواستگاری به روش زانو زدن در های لاین در نیویورک

خواستگاری یا پیشنهاد ازدواج به معنای پیشنهاد ازدواج است.

دیگر نام‌ها[ویرایش]

در برخی گویش‌های فارسی مانند لهجه همدانی و گویش لکی خوازمنی هم گفته می‌شود.

روش خواستگاری[ویرایش]

پس از آشنایی کافی پسر و دختر (یا دو انسان) زمانی برای انجام این کار توسط آنها تعیین می‌شود؛ در ایران معمولاً خواستگاری توسط پسر و در حضور والدین یا سرپرست دختر انجام می‌شود؛ در روش مرسوم در ایران، معمولاً خانواده‌های پسر و دختر در خواستگاری حضور دارند و به‌صورت جمعی انجام می‌شود.

آداب خاص[ویرایش]

معمولاً هنگام خواستگاری‌های رسمی در ایران، تهیه گل و شیرینی توسط پسر انجام می‌شود؛ همچنین زمانی که خانواده پسر، برای مراسم به خانهٔ دختر می‌روند، خانواده دختر باید جلوی در حاضر شده و میهمانان را به داخل راهنمایی کنند. اصولاً خانواده پسر در بالای مجلس و خانواده دختر در پایین مجلس می‌نشینند و مشغول صحبت می‌گردند. معمولاً همه سعی می‌کنند زیباترین لباس خود را در این مراسم بپوشند.[۱]

پذیرایی[ویرایش]

یکی از آداب پذیرایی قدیمی و سنتی در این مورد، مراسم چای گرداندن است. در قدیم از طریق این رسم، دختر برای نخستین بار اجازه می‌یافت که در جمع خانواده داماد حضور یابد؛ همچنین حسن سلیقهٔ دختر نیز به شکل کلی در نحوه پذیرایی کردن او با چای سنجیده می‌شد. امروزه این سنت و رسم دگرگون شده‌است.[۲]

بدرقه خانواده پسر[ویرایش]

همانند دیگر مجالس و میهمانی‌ها، میزبان باید تا نزدیک در ورودی میهمانان خود را بدرقه کند.

دیگر روش‌ها در ایران[ویرایش]

غیر جمعی[ویرایش]

خواستگاری غیر جمعی و خصوصی نیز در ایران انجام می‌شود و منع قانونی ندارد؛ اما تعداد آن بسیار کمتر از خواستگاری جمعی‌است.

خواستگاری دختر از پسر[ویرایش]

دختران نیز از پسران خواستگاری می‌کنند، هرچند کمتر اما این موضوع از قدیم در ایران (همانند سایر نقاط دنیا) وجود داشته‌است و مشکل قانونی ندارد.

روش‌های غربی[ویرایش]

آداب و مراسم‌های این مراسم هم‌اکنون در جامعه زنده‌است اما روش‌ها و رسم‌های غربی نیز گاهی در خیابان‌ها و شبکه‌های اجتماعی ایرانیان دیده‌شده‌است.[۳]

فریاد بالای کوه (درخواست عمومی)[ویرایش]

این روش عجیب که ممکن است غیراخلاقی باشد، به‌شکل‌های مختلف نظیر نوشتن بنر و … همچنان در ایران مرسوم است.[۴]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • صفائی، حسین و امامی، اسدالله. مختصر حقوق خانواده، تهران: نشر میزان، چاپ هشتم، بهار ۸۴. ISBN 964-7896-27-1