خلسه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish
The Ecstasy of سانتا ترسا اثر جیان لورنزو برنینی (۱۶۵۲). Left transept of Santa Maria della Vittoria (سده ۱۷ام میلادی) در رم.

خلسه در لغت به معنی ربودن

، حالت خاصی از آگاهی که بدن در وضعیت آرامش یا تن‌آرامی (ریلکسیشن) بوده و ذهن کاملاً آگاه و بیدار باشد. در این حالت امواج ذهنی در شرایط آلفا قرار می‌گیرند و تلقین پذیری انسان افزایش می‌یابد.

این حالت توأم با احساس وانهادگی، رهایی و آرامش خاصی است که با فعال شدن اعصاب پاراسمپاتیک و نرمال کردن کنش‌های بیولوژیکی که دارای یک آستانه است و با تمرکز و تلقین ناخودآگاه هم می‌تواند همراه باشد. خلسه در حالت‌های تن‌آرامی، هیپنوتیزمی، مراقبه، مدیتیشن و ورزش‌هایی با تمرکز ذهن و تجارب روحی متعالی عرفانی و… همراه هست. این خلسه متعارف را خلسه مثبت می‌گویند که همراه با آرامش، نفس‌های عمیق و شمرده و ضربان قلب آرام است.

حالت ترانس خلسه منفی می‌باشد که با تحریک شدید اعصاب بخصوص اعصاب سمپاتیک و انقباض عضلانی و اضطراب همراه هست. مواردی چون حالت‌های افیونی و رقص‌های تند دراویش و دانس‌های مدرن ترانس وجود دارد. ترانس همراه با اضطراب، تنفس سطحی و تند، ضربان قلب تند و سریع، خشک شدن دهان، بعضاً سیخ شدن موهای پوست و انقباض مثانه همراه می‌باشد.[نیازمند منبع]

در هر دو حالت خلسه فاصله از -آگاهی- وجود دارد. در خلسه فراهوشیاری و در ترانس اختلال در خودآگاهی است. خلسه مثبت بسیار مفید بوده، با تکنیک‌های متافیزیک نیز قابل حصول است و استفاده‌های فراوان دارد. خلسه منفی بسیار مضر بوده به‌صورت ارادی توسط شخص یا در بیشتر موارد به‌صورت ناخواسته توسط دیگران برای شخص ایجاد می‌شود و آسیب‌های فراوان به‌دنبال دارد.

شبها وقتی انسان می‌خوابد حالت انتقالی که از بیداری به خواب دارد و صبح‌ها که از خواب به بیداری دارد حالت نیمه‌خودآگاهی از خلسه یا نیمه خلسه طبیعی است.

حالتهای نیمه خلسه[ویرایش]

تجارب و حالتهای نیمه خلسه:

  1. در حال استراحت
  2. حالات خیلی خوشحال یا خیلی ناراحت
  3. لحظاتی قبل از این که به خواب بروید.
  4. بلافاصله بعد از بیدار شدن.
  5. تفریح و قرار گرفتن در مکانهایی قابل توجه
  6. در موقع بیماری، حوادث
  7. در حال عبادت یا فعالیت هنری یا مواجه شدن با آثار هنری (خصوصا گوش دادن به موسیقی آرام بخش مورد علاقه)

خلسه عرفانی[ویرایش]

خلسه عرفانی و ملکوتی، حالتی ناب است که حاصل رهایی انسان از من محدود و پر از عذاب، و رسیدن به من حقیقی و اتحاد با آن است. در واقع کیفیتی است عرفانی که در آن خود انسان با خودِخود او به اتحاد می‌رسد.[۱]

حسن‌زاده آملی: در اصطلاح عرفان عملی، خلسه لطیفه‌ای است که بر اثر انصراف از نشأت طبیعت به سالک الی‎الله سبحانه روی می‌آورد آن را (غیبت) گویند. وجه تسمیه آن ظاهر است که غیبت از این نشأت طبیعت است. در این حالت تمثیلات روحانی آنسوئی و محاورات شریف و شیرین و دلنشین با آن أشباح نورانی برای نفس مستعد حاصل می‌گردد.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. http://www.islamquest.net/fa/archive/question/fa12776
  2. کلمه 79 - هزار و یک کلمه
The Ecstasy of St. Theresa by Gianlorenzo Bernini (1652). Left transept of Santa Maria della Vittoria (17th century) in Rome.

Ecstasy (from Ancient Greek ἔκστασις ékstasis, meaning 'outside of oneself') is a subjective experience of total involvement of the subject, with an object of their awareness. In classical Greek literature it refers to removal of the mind or body "from its normal place of function."[1]

Total involvement with an object of interest is not an ordinary experience because of being aware of other objects, thus ecstasy is an example of an altered state of consciousness characterized by diminished awareness of other objects or the total lack of the awareness of surroundings and everything around the object. The word is also used to refer to any heightened state of consciousness or intensely pleasant experience. It is also used more specifically to denote states of awareness of non-ordinary mental spaces, which may be perceived as spiritual (the latter type of ecstasy often takes the form of religious ecstasy).

Description

St Filippo Neri in Ecstasy by Guido Reni

From a psychological perspective, ecstasy is a loss of self-control and sometimes a temporary loss of consciousness, which is often associated with religious mysticism, sexual intercourse and the use of certain drugs.[2] For the duration of the ecstasy the ecstatic is out of touch with ordinary life and is capable neither of communication with other people nor of undertaking normal actions. The experience can be brief in physical time, or it can go on for hours. Subjective perception of time, space or self may strongly change or disappear during ecstasy. For instance, if one is concentrating on a physical task, then any intellectual thoughts may cease. On the other hand, making a spirit journey in an ecstatic trance involves the cessation of voluntary bodily movement.

Types

Ecstasy can be deliberately induced using religious or creative activities, meditation, music, dancing, breathing exercises, physical exercise, sexual intercourse or consumption of psychotropic drugs. The particular technique that an individual uses to induce ecstasy is usually also associated with that individual's particular religious and cultural traditions. Sometimes an ecstatic experience takes place due to occasional contact with something or somebody perceived as extremely beautiful or holy, or without any known reason. "In some cases, a person might obtain an ecstatic experience 'by mistake'. Maybe the person unintentionally triggers one of the, probably many, physiological mechanisms through which such an experience can be reached. In such cases, it is not rare to find that the person later, by reading, looks for an interpretation and maybe finds it within a tradition."[3]

People interpret the experience afterward according to their culture and beliefs (as a revelation from God, a trip to the world of spirits or a psychotic episode). "When a person is using an ecstasy technique, he usually does so within a tradition. When he reaches an experience, a traditional interpretation of it already exists."[3] The experience together with its subsequent interpretation may strongly and permanently change the value system and the worldview of the subject (e.g. to cause religious conversion).

In 1925, James Leuba wrote: "Among most uncivilized populations, as among civilized peoples, certain ecstatic conditions are regarded as divine possession or as union with the Divine. These states are induced by means of drugs, by physical excitement, or by psychical means. But, however produced and at whatever level of culture they may be found, they possess certain common features which suggest even to the superficial observer some profound connection. Always described as delightful beyond expression, these awesome ecstatic experiences end commonly in mental quiescence or even in total unconsciousness." He prepares his readers "... to recognize a continuity of impulse, of purpose, of form and of result between the ecstatic intoxication of the savage and the absorption in God of the Christian mystic."[4]

"In everyday language, the word 'ecstasy' denotes an intense, euphoric experience. For obvious reasons, it is rarely used in a scientific context; it is a concept that is extremely hard to define."[3]

See also

References

  1. ^ H. S. Versnal. "ecstasy". The Oxford Classical Dictionary (Third, revised ed.). p. 505.
  2. ^ "Ecstasy". The Free Dictionary By Farlex. Retrieved 2012-05-31.
  3. ^ a b c Björkqvist, Kaj. "Ecstasy from a Physiological Point of View". (Scripta Instituti Donneriani Aboensis XI: Religious Ecstasy. Based on Papers read at the Symposium on Religions Ecstasy held at Åbo, Finland, on the 26th-28th of August 1981. Edited by Nils G. Holm. Archived from the original on September 14, 2004.
  4. ^ James H. Leuba, "The Psychology of Religious Mysticism", p.8. Routledge, UK, 1999.

Further reading

External links