خلافت عثمانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
خلافت عثمانی

خلافت مقامی
Hilâfet makamı
۱۵۱۷–۱۹۲۴
پرچم خلافت عثمانی
پرچم خلافت عبدالمجید دوم(۱۹۲۲–۱۹۲۴)
نماد و نشان عبدالمجید دوم (۱۹۲۲–۱۹۲۴) خلافت عثمانی
نماد و نشان عبدالمجید دوم (۱۹۲۲–۱۹۲۴)
امپراتوری عثمانی در سال ۱۶۸۳
امپراتوری عثمانی در سال ۱۶۸۳
پایتختقسطنطنیه (اسلامبول) (استانبول امروزی)
زبان‌های کاریترکی عثمانی (اداری)
عربی (دینی)
دین(ها)
سنی، اسلام
حکومتخلافت موروثی تحت عنوان امپراتوری (۱۵۱۷–۱۹۲۲)
خلافت انتخابی تحت مجلس (۱۹۲۲–۱۹۲۴)
خلیفه 
• ۱۵۱۷–۱۵۲۰
سلیم یکم (اولین)
• ۱۹۲۲–۱۹۲۴
عبدالمجید دوم (آخرین)
ایجاد
• متوکل سوم رسماً عنوان خود را به سلیم یکم واگذار می‌کند.
۱۵۱۷
۱۷۷۴
۱۹۱۴
۱۹۲۴
پیشین
خلافت عباسی

خلفای امپراتوری عثمانی (ترکی عثمانی: خلافت مقامی)(ترجمه تحت‌اللفظی :دفتر خلافت) ادعای سران سلسله عثمانی ترک مبنی بر خلافت اسلام در اواخر قرون وسطی و اوایل دوران مدرن بود. در دوره گسترش عثمانی، حاکمان عثمانی پس از فتح ممالیک مصر توسط سلطان سلیم یکم در سال ۱۵۱۷، ادعای خلافت کردند که لقب مدافع شهرهای مقدس مکه و مدینه را به او اعطا و ادعای خلافت عثمانی‌ها را در جهان اسلام تقویت کرد.

سقوط خلافت عثمانی به دلیل فرسایش آهسته قدرت در رابطه با اروپای غربی و به دلیل پایان یافتن دولت عثمانی در نتیجه تجزیه امپراتوری عثمانی با دستور جامعه ملل اتفاق افتاد. عبدالمجید دوم، آخرین خلیفه عثمانی، برای چند سال پس از تقسیم، سمت خلیفه خود را داشت، اما با اصلاحات سکولار مصطفی کمال پاشا و متعاقب آن تبعید خانواده سلطنتی عثمان اوغلو از ترکیه در سال ۱۹۲۴، مقام خلیفه لغو شد. مصطفی کمال پاشا خلافت را به احمد شریف السنوسی پیشنهاد کرد، مشروط بر اینکه او در خارج از ترکیه اقامت کند. سنوسی این پیشنهاد را رد و حمایت خود را از عبدالمجید دوم تأیید کرد. [۱]

با تأسیس فرقه‌های بکتاشی و مولوی، رویکردهای دگرگون‌ساز، ترکیبی و عرفانی مانند تصوف به اسلام شکوفا شد.

منابع[ویرایش]