خط مشترک دیجیتال پرسرعت تکجفت
 | این مقاله دقیق، کامل و صحیح ترجمه نشده و نیازمند ترجمه به فارسی است. کل یا بخشی از این مقاله به زبانی بهجز زبان فارسی نوشته شدهاست. اگر مقصود ارائهٔ مقاله برای مخاطبان زبان En است، باید در نسخهای از ویکیپدیا به همان زبان نوشته شود (فهرست ویکیپدیاها را ببینید). در غیر این صورت، خواهشمند است ترجمهٔ این مقاله را با توجه به متن اصلی و با رعایت سیاست ویرایش، دستور خط فارسی و برابر سازی به زبان فارسی بهبود دهید و سپس این الگو را از بالای صفحه بردارید. همچنین برای بحثهای مرتبط، مدخل این مقاله در فهرست صفحههای نیازمند ترجمه به فارسی را ببینید. اگر این مقاله به زبان فارسی بازنویسی نشود، تا دو هفتهٔ دیگر نامزد حذف میشود و/یا به ویکیپدیای En منتقل خواهد شد. |
 | این نوشتار برای نگارش دوباره و تصحیح لحن به ویراستاری نیاز دارد. لطفاً تا جایی که ممکن است آن را از نظر دستور زبان، شیوهٔ نگارش، املا و انشا بهتر کنید. (نوامبر ۲۰۲۴) |
خط مشترک دیجیتال پرسرعت تکجفت (به انگلیسی: Single-pair high-speed digital subscriber line یا SHDSL) نوعی از فناوری خط اشتراک دیجیتال متقارن (SDSL) است که برای انتقال دادههای متقارن از طریق خطوط تلفن مسی بهکار میرود و سرعتی بالاتر از مودمهای معمولی, باند صوتی فراهم میکند.
برخلاف دیگر فناوریهای خط اشتراک دیجیتال، SHDSL از روش مدولاسیون دامنهٔ پالس کدگذاریشده با ترلیس (TC-PAM) استفاده میکند. این نوع کدگذاری در فرکانسهایی مشابه سرویس تلفن آنالوگ سنتی (POTS) عمل میکند، از اینرو، امکان استفادهٔ همزمان از SHDSL و POTS روی یک خط تلفن، با استفاده از تقسیمکنندهٔ فرکانس وجود ندارد.
فناوری SHDSL بهدلیل نرخ دادهٔ متقارن، برای کاربردهای تجاری مانند: تبادل شعب خصوصی (PBX)، شبکههای خصوصی مجازی (VPN)، میزبانی وب و دیگر خدمات داده محبوب است.
نرخ انتقال داده در SHDSL بهصورت متقارن و در خطوط تکجفت از ۱۹۲ تا ۲٬۳۱۲ کیلوبیت بر ثانیه، با گامهای ۸ کیلوبیتی و در خطوط دوجفت از ۳۸۴ تا ۴٬۶۲۴ کیلوبیت بر ثانیه با گامهای ۱۶ کیلوبیتی قابل تنظیم است و برد سرویس بسته به نرخ بیت، طول حلقه محلی و شرایط نویز خط متغیر بوده و میتواند تا ۳٬۰۰۰ متر برسد. همچنین در سرعتهای پایینتر، استفاده از دو جفت سیم برای افزایش برد امکانپذیر است و تقسیم بار دادهها روی هر جفت سیم باعث افزایش مقاومت در برابر نویز و خطا میشود.
با بهکارگیری روش مدولاسیون ۳۲-TC-PAM که در ضمیمههای F و G استاندارد تعریف شده است، نرخ انتقال داده در حالت تکجفت میتواند به صورت اختیاری تا ۵٬۶۹۶ کیلوبیت بر ثانیه افزایش یابد و در حالت اتصال چندجفت (M-pair)، با استفاده همزمان از حداکثر چهار جفت سیم، میتوان به نرخ انتقال دادهای تا ۲۲٬۷۸۴ کیلوبیت بر ثانیه دست یافت.
دادههای منتقلشده در SHDSL میتوانند شامل حالت «کانال شفاف» (بدون ساختار)، خطوط T1 یا ئی۱ کامل یا کسری، چندین رابط نرخ پایه ISDN (BRI)، سلولهای (ATM) یا بستههای (اترنت) باشند و حالت «حامل دوگانه» (dual bearer) نیز امکان استفادهٔ همزمان از دو نوع جریان داده (برای نمونه T1 و ATM) را بر بستر یک اتصال SHDSL فراهم میکند.
استانداردها
[ویرایش | اشتراکگذاری]استاندارد SHDSL در توصیهنامهٔ ITU-T G.991.2 تعریف شده و نخستینبار در فوریهٔ ۲۰۰۱ منتشر شد.[۱] تجهیزات مبتنی بر پیشنویسهای اولیهٔ این استاندارد با عنوان G.SHDSL نیز شناخته میشوند. نسخهٔ بهروزشدهٔ اصلی در دسامبر ۲۰۰۳ منتشر شد که با عنوان G.SHDSL.bis (یا SHDSL.bis) شناخته میشود.
ویژگیهای افزودهشده در بهروزرسانیهای G.991.2 عبارتاند از:
- پشتیبانی اختیاری از اتصال چندجفت (تا چهار جفت سیم مسی)
- پشتیبانی اختیاری از نرخ داده تا ۵٬۶۹۶ کیلوبیت بر ثانیه برای هر جفت سیم (ضمائم F و G)
- قابلیت اختیاری تنظیم پویای نرخ انتقال بدون ایجاد قطعی در سرویس (ضمیمهٔ E.10.3)
- تعریف جدید برای انتقال بستههای اترنت (حالت انتقال بسته، PTM)، در ضمیمهٔ E.11
SHDSL بهعنوان جایگزین برای فناوری قدیمیتر HDSL (استاندارد G.991.1) توسعه یافت. با این حال فعلا بهدلیل پهنای باند بیشتر، تداخل کمتر و بازدهی بالاتر، عمدتاً با فناوری VDSL2 جایگزین شده است.
در اروپا، نسخهای از SHDSL توسط ETSI با نام «SDSL» استاندارد شده با استاندارد ITU-T سازگار است، همچنین این نسخه نباید با فناوری SDSL که در آمریکای شمالی رایج است، اشتباه گرفته شود.