حی بن یقظان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

رساله حیِّ بن یقظان رساله‌ای است از ادبیات عرب که توسط ابن طفیل در قرن ١٢ میلادی نگاشته است.

ابن طفیل در این رساله نظریه لوح سفید را به عنوان یک آزمایش فکری در قالب یک داستان با عنوان حی بن یقظان مطرح کرده است که در آن او شکل گیری ذهن یک کودک وحشی (کودکی که به دور از اجتماع در حیات وحش بزرگ شده است) از یک لوح سفید تا یک ذهن بالغ را در محیطی به دور از اجتماع و در یک جزیرۀ دور افتاده و تنها از طریق تجربه، توضیح می دهد.[۱] جان لاک، از فیلسوفان بزرگ غرب، در فرمول بندی نظریۀ "لوح سفید" از این رساله الهام گرفته است. عنوان این رساله از عنوان داستان دیگری با همین نام که توسط ابن سینا در اوایل قرن ١١ میلادی نگاشته شده، گرفته شده است.[۲] هر چند که داستان نسخۀ ابن طفیل با نسخۀ ابن سینا متفاوت است.

منابع[ویرایش]

  1. G. A. Russell (1994), The 'Arabick' Interest of the Natural Philosophers in Seventeenth-Century England, pp. 224–262, انتشارات بریل, ISBN 90-04-09459-8.
  2. Seyyed سید حسین نصر and Oliver Leaman (1996), History of Islamic Philosophy, p. 315, روتلج, ISBN 0-415-13159-6.