پرش به محتوا

حمله صرع

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
حمله صرعی
نام‌های دیگرEpileptic fit,[۱] seizure, fit, convulsions[۲]
خیز فراگیر 3Hz ی و موج تخلیه در EEG
تخصصعصب‌شناسی، طب اورژانس
نشانه‌هامتغیر[۳]
دورهٔ بیماریاغلب کمتر از ۲ دقیقه[۴]
گونه‌هامعین (provoked)، نامعین (unprovoked)[۵]
علتمعین: قند خون پایین، ترک الکل، هیپوناترمیlسدیم پایین خون، تب، عفوت مغز، ضربه مغزی ملایم[۳][۵]
نامعین: نامعلوم، جراحت مغزی، تومور مغزی، سکته قبلی[۴][۳][۵][۶]
روش تشخیصبراساس نشانگان، آزمایش‌های خونی، تصویربرداری پزشکی، نوارمغزی[۶]
تشخیص افتراقیغش، حمله روانی غیرصرعی، لرزش، میگرن، حمله ایسکمی گذرا[۳][۴]
درمانکمتر از ۵ دقیقه: شخص را به پهلو قرار داده، اشیاء خطرناک نزدیکش را بردارید[۷]
بیش از ۵ دقیقه: درمان به عنوان یک بحران صرعی[۷]
فراوانی~۱۰٪ از مردم (حداقل در نقطه ای از زندگیشان)[۴][۸]
طبقه‌بندی و منابع بیرونی

حمله صرع (به انگلیسی: Seizure یا Epileptic Seizure) نشانگانی متناوب است که با فعالیت عصبی همزمان در مغز رخ می‌دهد.[۵] این نوع حمله، اثرات بیرون متنوعی دارد چون: حرکات لرزشی کنترل‌نشده که قسمت‌های مختلف بدن را درگیر کرده و با از دست رفتن هوشیاری (حمله تونیک-کلونیک) همرا است یا حرکات لرزشی همراه هوشیاری متغیر (حمله کانونی) یا از دست رفتن هوشیاری لحظه ای (حمله غیاب).[۳] بسیاری از مواقع این دوره‌ها (اپیزودها) ۲ دقیقه طول می‌کشد و کمی طول می‌کشد تا به حالت عادی برگردد.[۴][۷] همچنین ممکن است بی‌اختیاری ادرار روی دهد.[۳]

حمله صرع، یک تغییر ناگهانی در رفتار، حرکت یا هوشیاری است که به دلیل فعالیت الکتریکی غیرطبیعی در مغز رخ می‌دهد. تشنج‌ها می‌توانند در افراد مختلف ظاهر متفاوتی داشته باشند. ممکن است به صورت لرزش غیرقابل کنترل تمام بدن (تشنج تونیک-کلونیک) یا خیره شدن فرد برای چند ثانیه (تشنج غیابی) بروز کنند. اکثر حملات صرع کمتر از دو دقیقه طول می‌کشند و پس از آن فرد دچار گیجی یا خواب‌آلودگی می‌شود تا زمانی که به حالت طبیعی بازگردد. اگر یک حمله صرع بیش از ۵ دقیقه طول بکشد، یک وضعیت اورژانسی پزشکی (بحران صرعی) محسوب می‌شود و نیاز به درمان فوری دارد.[۹][۱۰][۳][۱۱]

حملات صرع به دو دسته تحریک‌شده (provoked) و تحریک‌نشده (unprovoked) تقسیم می‌شوند. حملات صرع تحریک‌شده دلایلی دارند که قابل درمان هستند، مانند قند خون پایین، ترک الکل، تب بالا، سکته اخیر، یا ضربه مغزی اخیر. حملات صرع تحریک‌نشده، علت مشخص یا قابل درمانی ندارند. نمونه‌هایی از آن شامل سکته‌های قبلی، تومورهای مغزی، ناهنجاری‌های عروقی مغز، و اختلالات ژنتیکی هستند. اگر هیچ علتی یافت نشود، به آن حملات صرع ایدیوپاتیک گفته می‌شود. پس از اولین حمله صرع تحریک‌نشده، احتمال بروز حمله صرع دوم در عرض دو سال حدود ۴۰٪ است. افرادی که حمله صرع تحریک‌نشده مکرر دارند، مبتلا به صرع (epilepsy) تشخیص داده می‌شوند.[۱۰][۹][۱۲]

پزشکان برای ارزیابی یک حمله صرع، ابتدا شرایط دیگری را که شبیه حمله صرع به نظر می‌رسند، مانند غش کردن و سکته مغزی، رد می‌کنند. این ارزیابی شامل گرفتن شرح‌حال دقیق و آزمایش‌های خون است. همچنین ممکن است نوار مغز (EEG) و تصویربرداری مغز (سی‌تی‌اسکن، MRI یا هر دو) درخواست شود. اگر حمله صرع فرد برای اولین بار رخ داده و «تحریک‌شده» باشد (یعنی به دلیل شرایط دیگری ایجاد شده باشد)، درمان علت اصلی معمولاً برای درمان تشنج کافی است. اما اگر حمله صرع «تحریک‌نشده» باشد، تصویربرداری مغز غیرطبیعی باشد و/یا نوار مغز غیرطبیعی باشد، شروع داروهای ضدحمله صرع معمولاً توصیه می‌شود.[۹][۱۳]

علائمی

[ویرایش]

حمله صرع می‌تواند از چند ثانیه تا ۵ دقیقه طول بکشد. وقتی مدت آن به ۵ دقیقه می‌رسد یا از آن عبور می‌کند، به آن صرع ممتد یا status epilepticus گفته می‌شود. علائمی که معمولاً در حملات صرع دیده می‌شوند شامل بی‌اختیاری ادرار، نشت مدفوع، گاز گرفتن زبان، کف کردن دهان، و کبود شدن بدن به دلیل ناتوانی در تنفس هستند.

معمولاً پس از حمله صرع، دوره‌ای از گیجی وجود دارد که ممکن است از چند ثانیه تا چند ساعت طول بکشد تا فرد به حالت عادی بازگردد. این دوره را دوره پس از حمله صرع یا postictal period می‌نامند. علائم دیگر در این دوره می‌توانند شامل خواب‌آلودگی، سردرد، دشواری در صحبت کردن، روان‌پریشی، و ضعف بدنی باشند.

علائم و نشانه‌های قابل مشاهده در حملات صرع بسته به نوع آن متفاوت است. حملات صرع بر اساس ناحیه‌ای از مغز که درگیر می‌شود، به دو دسته کلی حملات صرع گسترده (generalized seizures) و حملات صرع کانونی (focal seizures) تقسیم می‌شوند.

پانویس

[ویرایش]
  1. ↑ Shorvon, Simon (2009). Epilepsy (به انگلیسی). OUP Oxford. p. 1. ISBN 978-0-19-956004-2.
  2. ↑ "Seizures - National Library of Medicine". PubMed Health (به انگلیسی). Retrieved 16 October 2018.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Misulis, Karl E.; Murray, E. Lee (2017). Essentials of Hospital Neurology (به انگلیسی). Oxford University Press. p. Chapter 19. ISBN 978-0-19-025943-3. خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «Mis2017» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  4. 1 2 3 4 5 Ferri, Fred F. (2018). Ferri's Clinical Advisor 2019 E-Book: 5 Books in 1 (به انگلیسی). Elsevier Health Sciences. p. 959. ISBN 978-0-323-55076-5.
  5. 1 2 3 4 Fisher, RS; Acevedo, C; Arzimanoglou, A; Bogacz, A; Cross, JH; Elger, CE; Engel J, Jr; Forsgren, L; French, JA; Glynn, M; Hesdorffer, DC; Lee, BI; Mathern, GW; Moshé, SL; Perucca, E; Scheffer, IE; Tomson, T; Watanabe, M; Wiebe, S (April 2014). "ILAE official report: a practical clinical definition of epilepsy". Epilepsia. 55 (4): 475–82. doi:10.1111/epi.12550. PMID 24730690. S2CID 35958237.
  6. 1 2 Wilden, JA; Cohen-Gadol, AA (15 August 2012). "Evaluation of first nonfebrile seizures". American Family Physician. 86 (4): 334–40. PMID 22963022.
  7. 1 2 3 "The Epilepsies and Seizures: Hope Through Research". National Institute of Neurological Disorders and Stroke. Retrieved 16 October 2018.
  8. ↑ "Epilepsy". World Health Organization. 8 February 2018. Retrieved 16 October 2018.
  9. 1 2 3 Abou-Khalil, Bassel W.; Gallagher, Martin J.; Macdonald, Robert L. (2022). "Epilepsies". Bradley and Daroff's Neurology in Clinical Practice (8th ed.). Elsevier. pp. 1614–1663. ISBN 978-0-323-64261-3.
  10. 1 2 خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام :10 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  11. ↑ Winkel, Daniel; Cassimatis, Dimitri (2022). "Episodic Impairment of Consciousness". Bradley and Daroff's Neurology in Clinical Practice (8th ed.). Elsevier. pp. 8–16. ISBN 978-0-323-64261-3.
  12. ↑ Cruickshank, Moira; Imamura, Mari; Booth, Corinne; Aucott, Lorna; Counsell, Carl; Manson, Paul; Scotland, Graham; Brazzelli, Miriam (2022). "Pre-hospital and emergency department treatment of convulsive status epilepticus in adults: an evidence synthesis". Health Technology Assessment. 26 (20): 1–76. doi:10.3310/RSVK2062. ISSN 2046-4924. PMC 8977974. PMID 35333156.
  13. ↑ Ropper, Allan H.; Samuels, Martin A.; Klein, Joshua P.; PrasadPrasad, Sashank (2023). "Epilepsy and Other Seizure Disorders". Adams and Victor's Principles of Neurology (12th ed.). McGraw-Hill. ISBN 978-1-264-26452-0.

پیوند به بیرون

[ویرایش]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=حمله_صرع&oldid=41923394»