حقوق بشر در ارمنستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

حقوق بشر در ارمنستان (انگلیسی: Human rights in Armenia) وضعیت حقوق بشر را در این کشور را توضیح می‌دهد.

وضعیت حقوق بشر[ویرایش]

حقوق بشر در ارمنستان بهتر از بیشتر جمهوری‌های سابق اتحاد جماهیر شوروی (کشورهای پساشوروی) است و به سمت استاندارد قابل قبول مخصوصاً در زمینه اقتصاد نزدیک می‌شود.

مجله اقتصاددانان در سال ۲۰۰۷ ارمنستان را یک رژیم دوگانه اعلام کرد. بر طبق این گزارش ارمنستان در ردیفهای آخر (سوم از پائین) از فهرست کشورهای دموکراتیک قرار دارد. بطور کلی خانه آزادی این کشور را بعنوان نسبتاً آزاد شناخته‌است، و در ردیف ۴۶ قرار گرفته‌است، که دو رقم پایین‌تر از بنگلادش و یک رقم بالای هندوراس می‌باشد.[۱]

اقتصاد و حقوق بشر[ویرایش]

طبق گزارش سال ۲۰۰۹ وزارت امور خارجه ایالات متحده فساد سیاسی یک معضل در ارمنستان است.[۲]

آزادی‌های سیاسی[ویرایش]

از زمان استعفای لئون تر-پتروسیان از ریاست جمهوری، آزادی‌های سیاسی در این کشور بهتر شده‌است. مدیریت تر پتروسیان به نهاد ریاست جمهوری قدرت بیشتری نسبت به پارلمان می‌داد. او ۹ حزب را هم ممنوع اعلام کرد (از جمله فدراسیون انقلابی ارمنی). شیوه نیمه استبدادی حکومت او مخصوصاً در حل تدریجی درگیری ناگورنو قره‌باغ منجر به استعفای او و روی کار آمدن روبرت کوچاریان گردید.[۳]

زنان[ویرایش]

گزارش‌های بدرفتاری خانگی موجب مخالفت‌هایی از جانب پلیس، دادگاه‌ها و جامعه شده‌است. اکثراً دیده شده که فاش کردن بدرفتاری خانوادگی یک مقوله حرام و تابو است.[۴]

آزادی ادیان[ویرایش]

کلیسای حواری ارمنی دین اصلی ارمنستان است و از حقوق بیشتری نسبت به دیگر ادیان رسمی برخوردار است. مذاهب اقلیت دیگر عبارتند از: کلیسای ارتدکس روسی، مسیحیان سریانی، کلیسای ارتدکس یونان، یهودیان، مسلمانان، یزیدی‌ها، و شاهدان یهوه. اقلیتهای یزیدیان و شاهدان یهوه بیش از دیگر اقلیتها تحت فشار هستند. بر اساس آمار سال ۲۰۰۱ در ارمنستان ۴۰۰۰۰ اقلیت یزیدی وجود داشت.[۵]

پلیس[ویرایش]

از برخوردهای پلیس و دستگیریهای خودسرانه گزارش‌هایی وجود دارد. گزارش‌هایی از ضرب، شتم و شکنجه بازداشت شدگان قبل از محاکمه، جهت گرفتن اقرار یا اطلاعات وجود دارد. تظاهر کنندگان علیه دولت با جبر پراکنده می‌شوند، و رهبران آنها بازداشت می‌گردند.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]