حسگر پیزوالکتریک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
دیسک پیزوالکتریک هنگام تغییر شکل ولتاژ ایجاد می‌کند (تغییر شکل بسیار اغراق‌آمیز است)

حسگر پیزوالکتریک (به انگلیسی: piezoelectric sensor) قطعه‌ای است که از اثر پیزوالکتریک برای اندازه‌گیری تغییرات فشار، شتاب، دما، کشش یا نیرو با تبدیل آنها به بار الکتریکی استفاده می‌کند. پیشوند پیزو کلمه یونانی برای «پرس» یا «فشار» است.

کاربردها[ویرایش]

حسگرهای پیزوالکتریک ابزاری متنوع برای اندازه‌گیری فرایندهای مختلف هستند. آنها برای تضمین کیفیت، کنترل فرایند و تحقیقات و توسعه در بسیاری از صنایع مورد استفاده قرار می‌گیرند. پیر کوری اثر پیزوالکتریک را در سال ۱۸۸۰ کشف کرد، امّا تنها در دهه ۱۹۵۰ تولیدکنندگان شروع به استفاده از اثر پیزوالکتریک در کاربردهای سنجش صنعتی کردند. از آن زمان، این اصل اندازه‌گیری به‌طور فزاینده‌ای مورد استفاده قرار گرفته و به یک فناوری تکامل یافته و با قابلیت اطمینان ذاتی عالی تبدیل شده‌است.

آنها با موفقیت در کاربردهای مختلفی از جمله در پزشکی، هوافضا، ابزار هسته‌ای و به عنوان یک حسگر شیب در لوازم الکترونیکی مصرفی[۱] یا یک حسگر فشار در لنت‌های لمسی تلفن‌های همراه استفاده شده‌اند. در صنعت خودرو از عناصر پیزوالکتریک برای نظارت بر احتراق هنگام توسعه موتورهای احتراق داخلی استفاده می‌شود. این حسگرها مستقیماً در سوراخ‌های اضافی در داخل سیلندر سوار می‌شوند یا شمع جرقه/ شمع گرم‌کن به یک حسگر پیزوالکتریک مینیاتوری داخلی مجهز شده‌است.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. P. Moubarak, et al. , A Self-Calibrating Mathematical Model for the Direct Piezoelectric Effect of a New MEMS Tilt Sensor, IEEE Sensors Journal, 12 (5) (2011) 1033 – 1042.
  2. [۱], بایگانی‌شده در دسامبر ۳, ۲۰۰۸ توسط Wayback Machine