حسن بن فیروزان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

حسن فیروزان یکی از سرداران و رجال سیاسی طبرستان و دیلمان بود که پدرش، فیروزان، از سرداران ناصر کبیر بود و خودش پسرعموی ماکان پسر کاکی بود.

او هنگام نبرد ری به نیابت از ماکان در ساری به امارت نشست ولی پس از مرگ ماکان در نبرد، به متحدش، وشمگیر، پشت کرده و او را عامل قتل ماکان دانسته و به نبردهایی علیه او پرداخت.

حسن فیروزان تلاش‌های بسیاری برای رسیدن به حکومت طبرستان و دیلم انجام داد که نهایتاً به سرانجام نرسیدند. از جمله اقدامات وی اتحادش با آل بویه بود که به واسطهٔ ازدواج دخترش با حسن بویی انجام شده و فخرالدوله دیلمی، شاهزاده بویی، نوهٔ دختری وی می‌باشد. آل بویه دیگر سلسله دیلمی است که از دشمنان زیاریان در عصر وشمگیر بودند.

منابع[ویرایش]

  • مفرد، علی. آل زیار، نشر رسانش، صص ۹۵ تا ۱۰۵.
  • مهرآبادی، میترا. سرگذشت علویان طبرستان و آل‌زیار. تهران: مؤسسه فرهنگی اهل قلم، ۱۳۸۱. شابک ۹۶۴-۵۵۶۸-۹۲-۷، صص ۱۰۵ تا ۱۱۰.