حالت کنایی
در دستور زبان، حالت کنایی یک حالت دستوری است که یک عبارت اسمی[۱] را به عنوان نهاد یک فعل متعدی در زبانهای کنایی-مطلق مشخص میکند.
در چنین زبانهایی، حالت کنایی معمولاً نشاندار (برجستهترین) است، در حالی که حالت مطلق بدون نشان است. کارهای اخیر در نظریه حالت، به شدت از این ایده حمایت کردهاند که حالت کنایی، نهاد یک فعل را مشخص میکند.
منابع
[ویرایش]- ↑ Loos, Eugene. "Glossary of linguistic terms". LinguaLinks Library 5.0 Plus. Archived from the original on March 4, 2016. Retrieved September 27, 2013.