جین هکمن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
جین هکمن
GeneHackmanJun2108.jpg
جین هاکمن
نام اصلی یوجین آلن «جین» هاکمن
تولد ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۳۰ ‏(۸۹ سال)
سن برناردینو، کالیفرنیا
ملیت آمریکایی
پیشه هنرپیشه
سال‌های فعالیت ۱۹۶۱–۲۰۰۶

یوجین آلن جین هاکمن (به انگلیسی: Eugene Allen "Gene" Hackman) (زادهٔ ۳۰ ژانویه ۱۹۳۰) هنرپیشه آمریکایی و برندهٔ دو جایزه اسکار است.

اوایل زندگی[ویرایش]

هاکمن در سن برناردینو ایالت کالیفرنیا به دنیا آمد. والدین وی لیدا و یوجین ازرا هاکمن نام داشتند. خانواده وی دائماً جابجا می‌شدند تا این که سرانجام در دانویل ایالت ایلینوی اقامت گزیدند. پدر هاکمن برای یک روزنامه محلی بر روی ماشین چاپ کار می‌کرد. والدین هاکمن در سال ۱۹۴۳از یکدیگر جدا شدند و پدر وی متعاقباً آن‌ها را ترک کرد. هاکمن در سن شانزده سالگی به تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا پیوست؛ و مدت چهار سال و نیم در آن جا به عنوان گوینده رادیو خدمت کرد. پس از آن به نیویورک رفت و شغل‌های کوچک مختلفی را تجربه کرد. در سال ۱۹۶۲ مادر وی به دلیل حادثه آتش‌سوزی از دنیا رفت.

دههٔ ۶۰[ویرایش]

هاکمن در سال ۱۹۵۶ به بازیگری روی آورد و و به تئاتر پاسادنا در ایالت کالیفرنیا پیوست. در این‌جا بود که با داستین هافمن آشنا شد؛ و حتی مدتی نیز با هم در یک آپارتمان زندگی می‌کردند. جالب این که مسئولان مدرسه احتمال موفقیت این دو را بسیار کم می‌دانستند. سپس هاکمن بازیگری را در چند تئاتر خارج از برادوی به صورت حرفه‌ای آغار کرد. در سال ۱۹۶۴ پیشنهاد بازی در کنار سندی دنیس در تئاتر هر چهارشنبه در ورود به عالم سینما را بر روی وی گشود. اولین حضور وی در فیلم لیلیت با نقش اولی وارن بیتی همراه بود. دو سال بعد هاکمن در یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های دههٔ ۶۰ با نام |هاوایی حضور یافت. اما در سال ۱۹۶۷ با حضور در فیلم بانی و کلاید ساخته کم‌نظیر آرتور پن توانست برای اولین بار، نامزدی جایزه اسکار را بدست آورد. در سال ۱۹۶۹ هاکمن نقش مربی اسکی رابرت ردفورد را در فیلم قهرمان اسکی ایفا کرد. این فیلم اولین کار سینمایی مایکل ریچی (کارگردان فیلم کاندیدا ۱۹۷۲) نیز بود.

دههٔ ۷۰[ویرایش]

در سال ۱۹۷۰ هاکمن بار دیگر نامزد اسکار نقش مکمل مرد برای فیلم من هرگز برای پدرم آواز نخواندم شد. در این فیلم ملوین داگلاس بازیگر صاحب سبک آمریکایی و استل پارسونز نیز حضور داشتند. یک سال بعد هاکمن جایگاه نقش اولی در سینما را با بردن جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد در فیلم ارتباط فرانسوی ساخته تحسین‌برانگیز ویلیام فریدکین تصاحب نمود. او در این فیلم نقش یک کاراگاه نیویورکی به نام جیمی دویل "پاپا" را خلاقانه ایفا کرد پس از این فیلم نقش‌های اصلی را در فیلم‌های ماجرای پوزیدون ۱۹۷۲ (دومین فیلم پرفروش سال پس از فیلم پدرخواندهمترسک (۱۹۷۳) در کنار آل پاچینو، مکالمه (۱۹۷۴) ساخته تحسین‌برانگیز فرانسیس فورد کاپولا ایفا کرد. در همین سال هاکمن در کمیک‌ترین شخصیت سینمایی خود در فیلم فرانکنشتاین جوان نقش یک مرد نابینای گوشه‌گیر را ایفا نمود. در سال ۱۹۷۵ در قسمت دوم ارتباط فرانسوی ساخته جان فرانکن هایمر و فیلم کمتر دیده شده جنبش‌های شبانه ساخته آرتور پن ایفای نقش کرد که برای هر دو فیلم نامزد جایزه بفتا نقش اول مرد شد در سال ۱۹۷۷ در فیلم پر از ستاره پلی در دوردست ساخته ریچارد اتنبرا نقش یک ژنرال لهستانی را ایفا نمود. در سال ۱۹۷۸ در فیلم سوپرمن و همچنین قسمت‌های بعدی آن در سال‌های ۸۰ و ۸۷ نقش لکس لوتر را بازی کرد.

دههٔ ۸۰[ویرایش]

در اواخر دههٔ ۸۰ هاکمن به صورت تناوبی در فیلمها، نقش‌های اصلی و مکمل را ایفا می‌نمود. نامزدی اسکار نقش اول مرد برای فیلم می‌سی‌سی‌پی می‌سوزد ساخته آلن پارکر مهم‌ترین دستاورد وی در این دهه می‌باشد. حضور خاطره انگیز وی در فیلم راه گریزی نیست که به نقش وزیر دفاعی که بر روی یک مسئله آدمکشی سرپوش می‌گذارد یکی دیگر از کارهای مهم هاکمن در دههٔ ۸۰ است. در خلال این دهه هاکمن در فیلم‌های سرخ‌ها (۱۹۸۱)، دلیری غیرعادی (۱۹۸۳)، هوسیرها (۱۹۸۶)، قدرت (۱۹۸۶) بازی کرد. در سال ۲۰۰۸ فیلم هوزیرها با بازی وی از سوی بنیاد فیلم آمریکا به عنوان چهارمین فیلم ورزشی تاریخ سینما برگزیده شد. در این فیلم هکمن در نقش نورمن دیل مربی کهنه‌کار و مصمم تیم بسکتبالی در ایالت ایندیانا ظاهر می‌شود

دههٔ ۹۰[ویرایش]

در سال ۱۹۹۰ برای رفع تنگی رگهای خونی خود هاکمن آنژیوپلاستی انجام داد و برای مدت کوتاهی از کار دور شد. با این وجود در همان سال در بازسازی فیلم حاشیه باریک ۱۹۵۲ شرکت کرد. در سال ۱۹۹۲ به نقش یک کلانتر سادیستی با نام بیل کوچیکه در وسترن موفق نابخشوده ساخته کلینت ایستوود بسیار خوش درخشید؛ و توانست دومین اسکار زندگی خود را دریافت کند. فیلم در کنار جایزه اسکار مکمل مردی که هاکمن بدست آورد جوایز مهم دیگری چون بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را از آن خود کرد. در سال ۱۹۹۳ در فیلم گرونیمو: یک آمریکایی افسانه‌ای در نقش سرتیپ جورج کروک حضور یافت. هاکمن در دو اقتباس از کارهای جان گریشام با نام‌های شرکت ۱۹۹۳ در مقابل تام کروز به نقش یک وکیل فاسد و در فیلم تالار ۱۹۹۶ به نقش یک محکوم به مرگ نیزحضور یافت. سال ۱۹۹۵ هاکمن در فیلم کوتوله را بگیرید نقش یک تهیه‌کننده هالیوودی نالایق را ایفا نمود؛ و در فیلم سریع و مرده در مقابل بازیگرانی چون شارون استون، لئوناردو دی کاپریو و راسل کرو در نقش یک هفت تیر کش چابک و خبیث حضور یافت؛ و همچنین در این سال در نقش کاپیتان فرانک رمزی در مقابل دنزل واشینگتن در فیلم جزر و مد سرخ ساخته تونی اسکات بازی کرد. از دیگر فیلم‌های مهم وی در اواخر دههٔ نود می‌توان به قفس پرنده در کنار رابین ویلیامز، همراه با ویل اسمیت در فیلم دشمن کشور (که کاراکتر وی یادآور فیلم مکالمه ۱۹۷۴ بود) و فیلم قدرت اصلی ساخته کلینت ایستوود در نقش رئیس‌جمهوری که مرتکب قتل شده اشاره کرد.

دههٔ ۲۰۰۰[ویرایش]

در سال ۲۰۰۱ در فیلم‌های سرقت ساخته دیوید ممت و خانواده اشرافی تننبام به کارگردانی وس اندرسون حضور یافت. فیلم خانواده اشرافی تننبام برای هاکمن موفقیت زیادی به همراه داشت و وی جوایز متعددی از جمله جایزه گلدن گلاب نقش اول مرد کمدی را دریافت کرد. هیئت منصفه فراری محصول ۲۰۰۳ سومین حضور هاکمن در اقتباسی از کارهای جان گریشام بود که با اولین همکاری هاکمن با دوست دیرینش داستین هافمن همراه شد. هاکمن برای آخرین بار در سال ۲۰۰۴ در فیلم به موسپورت خوش آمدید در نقش رئیس‌جمهور آمریکاحاضر شد وی پس از این فیلم در سن ۷۴ سالگی برای همیشه از سینما به عنوان بازیگر خداحافظی کرد. در سال ۲۰۰۳ جایزه افتخاری گلدن گلاب با عنوان جایزه سیسیل ب دمیل به وی اهدا شد.

فیلم‌شناسی[ویرایش]

سال نام فیلم نقش توضیحات
۱۹۶۴ لیلیت نورمن
۱۹۶۶ هاوایی دکتر جان ویپل
۱۹۶۷ بانی و کلاید باک بارو
۱۹۶۹ قهرمان اسکی مربی اسکی
۱۹۷۱ ارتباط فرانسوی جیمی دویل
۱۹۷۲ ماجرای پوزیدون کشیش اسکات
۱۹۷۳ مترسک مکس میلان
۱۹۷۴ مکالمه هری کاول
فرانکنشتاین جوان مرد نابینا
۱۹۷۵ خم به ابرو نیاور سم کلیتون
۱۹۷۷ به پیش یا بمیر
۱۹۸۳ دو مدل از یک نوع
۱۹۸۳ شجاعت غیرمعمول
۱۹۸۷ هیچ راهی وجود ندارد
۱۹۸۸ می‌سی‌سی‌پی می‌سوزد روپرت اندرسون
زنی دیگر لری لوئیس
۱۹۹۰ حاشیه باریک رابرت کالفیلد
۱۹۹۲ نابخشوده بیل "کوچیکه"
۱۹۹۳ جرونیمو: یک افسانه آمریکایی
۱۹۹۴ وایت ایرپ
۱۹۹۵ برنده و بازنده جان هرود
۱۹۹۶ قفس پرنده
۱۹۹۶ اتاق گاز
۲۰۰۱ پشت خطوط دشمن
۲۰۰۱ خانواده اشرافی تننبام
۲۰۰۳ هیئت منصفه فراری

افتخارات[ویرایش]

  • برنده بفتای بهترین بازیگر مکمل مرد برای فیلم نابخشوده در سال ۱۹۹۲

منابع[ویرایش]

Gene Hackman im Juni 2008

Gene Hackman (* 30. Januar 1930 in San Bernardino, Kalifornien, USA, als Eugene Allen Hackman) ist ein US-amerikanischer, ehemaliger Schauspieler und mehrfacher Golden-Globe- sowie zweifacher Oscar-Preisträger. Hackman, der seine Filmkarriere 2004 beendet hat, zählte zu den führenden amerikanischen Charakterdarstellern und erlangte unter anderem 1971 mit der Rolle des unkonventionellen Drogenfahnders Jimmy „Popeye“ Doyle in French Connection – Brennpunkt Brooklyn große Bekanntheit.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Hackman wuchs bei seiner Großmutter in Danville, Illinois auf. Seine Eltern ließen sich scheiden, als er noch ein Kind war. Seine Schulbildung brach Hackman 1947 ab und trat – trotz seiner Minderjährigkeit – dem Militär bei. Beim Marine Corps diente er mehrere Jahre lang als Funker.

Nach seiner Entlassung studierte Hackman in New York Journalistik und arbeitete bei zahlreichen Rundfunkstationen im ganzen Land. Anfang der 1950er Jahre wollte er Schauspieler werden. In Los Angeles besuchte er die Playhouse Acting School und gab in The Curious Miss Caraway sein Bühnendebüt. Er brach die Ausbildung dort nach drei Monaten ab.

Zurück in New York teilte sich Hackman eine Ein-Zimmer-Wohnung mit seinen früheren Kommilitonen Dustin Hoffman und Robert Duvall, mit denen er auch später befreundet blieb. Alle drei Schauspieler lebten jahrelang in sehr bescheidenen Verhältnissen. Erst in den späten 1960er und frühen 1970er Jahren gelang den drei Schauspielern der Durchbruch in Hollywood.

Nach mehreren Auftritten am Broadway (u. a. in Any Wednesday) und im Fernsehen (The United States Steel Hour) spielte Gene Hackman 1961 in seinem ersten Kinofilm, Der Tollwütige, mit. 1964 lernte er bei den Dreharbeiten zu Lilith Warren Beatty kennen, der ihm drei Jahre später eine Rolle in dem Verbrecher-Drama Bonnie und Clyde verschaffte. Der große Erfolg des Films brachte Hackmans Karriere weiter voran. Für seine Darstellung des Gangsters Buck Barrow wurde er außerdem als Bester Nebendarsteller für einen Oscar nominiert. 1970 erhielt er für seine Rolle in dem Familiendrama Kein Lied für meinen Vater erneut eine Nominierung.

Gene Hackman war bereits über 40 Jahre alt, als ihm 1971 mit dem New-Hollywood-Klassiker French Connection – Brennpunkt Brooklyn der internationale Durchbruch gelang. Der mit einem geringen Budget von 1,8 Millionen Dollar und ohne Stars realisierte Film wurde zu einem großen Kassenerfolg und spielte mehr als 50 Millionen Dollar ein. Hackman (der die Rolle bekommen hatte, nachdem sie von zahlreichen anderen Schauspielern abgelehnt worden war) trat als fanatischer Drogenfahnder „Popeye“ Doyle in Erscheinung und wurde für seine Darstellung mit einem Oscar ausgezeichnet.

Hackman hatte sich in Hollywood nun endgültig als einer der führenden Charakterdarsteller etabliert und konnte diesen Status gut drei Jahrzehnte lang halten. Seine Gage stieg im Lauf der 1970er Jahre von 100.000 Dollar (French Connection) auf zwei Millionen (Superman).

Nach French Connection folgten Auftritte in Die Höllenfahrt der Poseidon, Asphalt-Blüten mit Al Pacino und Der Dialog von Francis Ford Coppola. 1975 spielte er unter der Regie von Arthur Penn in einem der wichtigsten Neo-Noir-Filme, Die heiße Spur. 1978, 1980 und 1987 spielte er in den Superman-Filmen mit Christopher Reeve den Bösewicht und Superman-Gegenspieler Lex Luthor. 1983 spielte er in Ted Kotcheff's Kriegsfilm Die verwegenen Sieben zusammen mit Fred Ward die Hauptrolle. Für seine Rolle als FBI-Agent Anderson in dem Südstaaten-Drama Mississippi Burning – Die Wurzel des Hasses wurde er 1988 abermals für einen Oscar als Bester Hauptdarsteller nominiert.

In den späten 1980er und frühen 1990er Jahren schien Hackman bei der Rollenauswahl weniger anspruchsvoll zu sein und spielte, offensichtlich aus rein finanziellen Erwägungen, in zahlreichen Filmen mit, die bei Kritik und Publikum nur wenig Resonanz fanden. Allein zwischen 1988 und 1991 war der Darsteller in elf Filmen zu sehen. Er lehnte das Angebot ab, als Regisseur und Darsteller (des Hannibal Lecter) den Psychothriller Das Schweigen der Lämmer zu realisieren, da ihm der düstere Stoff nicht zusagte.

Gene Hackman gelang es ab 1992, seine Karriere durch eine sorgfältige Rollenauswahl wieder zu stabilisieren. Er reduzierte sein Arbeitspensum und drehte in der Regel noch ein bis zwei Filme pro Jahr. Einige seiner größten kommerziellen Erfolge konnte er in den 1990er Jahren feiern. Unter anderem wirkte er in Clint Eastwoods Spätwestern Erbarmungslos, wofür er einen Oscar als Bester Nebendarsteller erhielt. Darüber hinaus war er in der Grisham-Verfilmung Die Firma, in dem Western Schneller als der Tod und als U-Boot-Kommandant in dem Meuterei-Film Crimson Tide zu sehen. In Der Staatsfeind Nr. 1 nahm er das Rollenprofil eines Abhörspezialisten wieder auf, was als Hommage an die von ihm dargestellte Figur in dem Psychodrama Der Dialog gedacht war. In den Filmkomödien Schnappt Shorty, The Birdcage – Ein Paradies für schrille Vögel, Die Royal Tenenbaums und Heartbreakers – Achtung: Scharfe Kurven! stellte er sein komisches Talent unter Beweis.

2003 stand er in dem Gerichtsdrama Das Urteil, wieder nach einem Roman von John Grisham, das einzige Mal mit seinem Freund Dustin Hoffman vor der Kamera. Sein bisher letzter Film war die Komödie Willkommen in Mooseport (2004) an der Seite von Ray Romano. Bis 2004 wirkte er in über 80 Filmproduktionen mit.

Am 7. Juli 2004 gab Hackman in einem Interview mit dem Talkmaster Larry King bekannt, dass er keine weiteren Filmangebote habe und er davon ausgehe, dass seine Filmkarriere zu Ende sei.[1] Tatsächlich ist Hackman seitdem in keinem Film mehr aufgetreten.

Gene Hackman betätigte sich neben seiner Schauspielkarriere auch als Schriftsteller. Er schrieb in Zusammenarbeit mit Daniel Lenihan u. a. die Romane Wake of the Perdido Star, Payback at Morning Peak und (dt.) Jacks Rache.

Hackman ist seit 1991 mit Betsy Arakawa verheiratet und lebt in Santa Fe, New Mexico. Aus seiner ersten Ehe mit Faye Maltese hat er drei Kinder.

Deutsche Synchronstimmen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Seine Synchronsprecher wechselten im Laufe der Jahrzehnte. Am häufigsten wurde Hackman von Horst Niendorf synchronisiert, der ihn zwischen 1971 und 1990 neunzehnmal sprach. Seit 1993 lieh ihm Klaus Sonnenschein elfmal seine Stimme. Hackman wurde außerdem von Hartmut Neugebauer, Engelbert von Nordhausen, Rolf Schult, Michael Chevalier oder Wolfgang Kieling synchronisiert.

Motorsport[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Gene Hackman war zwischen 1978 und 1984 auch einige Jahre als Amateur-Rennfahrer bei Sportwagenrennen aktiv. Er ging unter anderem beim 24-Stunden-Rennen von Daytona und dem 12-Stunden-Rennen von Sebring an den Start.

Filmografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Oscars[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Oscar-Nominierungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Golden Globes[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Golden Globe-Nominierungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1975: Nominierung in der Kategorie Bester Hauptdarsteller in einem Drama für Der Dialog
  • 1976: Nominierung in der Kategorie Bester Hauptdarsteller in einem Drama für French Connection II
  • 1984: Nominierung in der Kategorie Bester Nebendarsteller für Under Fire
  • 1986: Nominierung in der Kategorie Bester Hauptdarsteller in einem Drama für Zweimal im Leben
  • 1989: Nominierung in der Kategorie Bester Hauptdarsteller in einem Drama für Mississippi Burning – Die Wurzel des Hasses

Weitere Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1963: Clarence Derwent Award für Children from their Games
  • 1968: NSFC Award für Bonnie and Clyde
  • 1972: NYFCC Award für The French Connection
  • 1972: KCFCC Award für The French Connection
  • 1972: NBR Award für The French Connection
  • 1973: Britischer Filmpreis für The French Connection
  • 1973: Britischer Filmpreis für The Poseidon Aventure
  • 1974: NBR Award für The Conversation
  • 1976: Bronze Wrangler (Western Heritage Awards) für Bite the Bullet (gem. mit anderen)
  • 1988: NBR Award für Mississippi Burning
  • 1989: Silberner Bär für Mississippi Burning (Internationale Filmfestspiele Berlin 1989)
  • 1992: LAFCA Award für Unforgiven
  • 1992: NYFCC Award für Unforgiven
  • 1993: BAFTA Award für Unforgiven
  • 1993: KCFCC Award für Unforgiven
  • 1993: NSFC Award für Unforgiven
  • 1993: Bronze Wrangler (Western Heritage Awards) für Unforgiven (gem. mit anderen)
  • 1994: Bronze Wrangler (Western Heritage Awards) für Geronimo: An American Legend (gem. mit anderen)
  • 1997: Blockbuster Entertainment Award für The Birdcage
  • 1997: Screen Actors Guild Award für The Birdcage (gem. mit anderen)
  • 2002: AFI Film Award für The Royal Tenenbaums
  • 2002: CFCA Award für The Royal Tenenbaums
  • 2002: NSFC Award für The Royal Tenenbaums

Motorsport-Statistik[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Sebring-Ergebnisse[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Jahr Team Fahrzeug Teamkollege Platzierung Ausfallgrund
1984 Vereinigte StaatenVereinigte Staaten Preston & Son Mazda RX-7 Vereinigte StaatenVereinigte Staaten Whitney Ganz Ausfall Motorschaden

Literatur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Michael Hanisch: Ein Charakter. Wandlungsfähig: Gene Hackman. In: film-dienst. 58. Jahrgang Nr. 3/2005, S. 60–61, ISSN 0720-0781.

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Gene Hackman – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Transcript des Interviews mit Larry King (englisch)