جیم کری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
جیم کری
Jim Carrey 2008.jpg
جیم کری، ۲۰۰۸
نام اصلی جیمز یوجین «جیم» کری
زمینه فعالیت سینما
تولد ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۶۲ ‏(۵۷ سال)
نیومارکت، انتاریو، کانادا
ملیت  کانادا
 ایالات متحده آمریکا
پیشه بازیگر، کمدین
سال‌های فعالیت ۱۹۷۹-کنون
همسر(ها) ملیسا وومر (از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۵)
لورن هالی (از ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷)
وبگاه رسمی www.jimcarrey.com
صفحه در وبگاه IMDb
امضا Firma de Jim Carrey.svg

جیمز یوجین «جیم» کری (به انگلیسی: James Eugene "Jim" Carrey) (زادهٔ ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۶۲) هنرپیشه و کمدین کانادایی-آمریکایی است. او تاکنون ۲ بار برندهٔ جایزهٔ گلدن گلوب برای فیلم‌های نمایش ترومن و مرد روی ماه شده‌است.

زندگی‌نامه[ویرایش]

Jim Carrey 2010.jpg

جیم کری با نام «جیمز یوجین کری» به‌دنیا آمد. پدرش ساکسیفونیست جاز بود و به همین دلیل از کودکی در نمایش‌ها و برنامه‌های کمدی حضور داشت. با بیکاری پدرش وضعیت خانواده نامساعد شد و وی مجبور شد بعد از مدرسه در یک کارخانه کار کند. به همین دلیل دبیرستان را رها کرد و پس از مدتی کارگری، در ۱۹سالگی از تورنتو به لس آنجلس نقل مکان کرد.

در هالیوود مدتی اجراهای کمدی تک نفره را در کلوب‌های شبانه تجربه کرد و آرام‌آرام وارد سینما شد.

تا یک دهه پس از انجام فعالیت‌های سینمایی نقش مهمی را بدست نیاورد. در اولین فیلم‌هایش هیچ نشانی از استعدادهای نمایشی خود بروز نداد و در سالهای بعد شاید مهمترین فیلم کارنامه‌اش پگی سو ازدواج کرد از فرانسیس فورد کوپولا باشد که نقش حاشیه‌ای را در آن برعهده داشت. تا پایان سال ۱۹۹۲ جمعاً در هشت فیلم و چند مجموعهٔ تلویزیونی ایفای نقش کرد و در بعضی از آن‌ها با نام جِیمز کری ظاهر شد.

اما «ایس ونچورا» پایان این دوره از فعالیت‌هایش بود. در این فیلم شادیاک، جیم کری هم یکی از سه فیلمنامه‌نویس بود و نقش نخست را نیز بر عهده داشت و برای هر دو این کار تنها ۳۵۰ هزار دلار دستمزد گرفت.

در اینجا بود که برای نخستین بار قابلیت‌های فراوان کمدی‌اش را به نمایش گذاشت و همین سبب شد با دستمزد کمی بیشتر نقش اول فیلم ماسک را از آن خود کند.

نمایش این دو فیلم در فاصله‌ای کوتاه و فروش بالای هردو، کری را تبدیل به یک ستاره کرد. برای احمق و احمق‌تر در همان سال ۷ میلیون دلار دستمزد گرفت و با قبول نقش ریدلر در فیلم بتمن برای همیشه که قبلاً توسط رابین ویلیامز رد شده بود نشان داد که می‌خواهد متفاوت نیز باشد. در ۱۹۹۵ با نمایش «ایس ونچورا: هنگامی که طبیعت فرا می‌خواند» محبوبیتش بیشتر شد. در همین سال پس از هشت سال زندگی با «ملیسا وومر» که پیشخدمتی ساده بود از وی طلاق گرفت و یک سال بعد با لورن هالی همبازی‌اش در احمق و احمق‌تر ازدواج کرد که این هم یکسالی بیشتر دوام نیاورد.

پس از موفقیت ۴ کمدی پی‌درپی‌اش برای فیلم «پسر کابلی» ۲۰ میلیون دلار دستمزد گرفت تا لقب گران‌ترین ستارهٔ کمدی را از آن خود کند.

شکست تجاری «پسر کابلی»، که بیشتر به‌دلیل چرخش او از طنز سطحی به طنز تلخ بود، بلافاصله با فیلم «دروغ‌گو دروغ‌گو» با همان چهرهٔ قبلیِ جیم کری دوباره موقعیت کاری او را مستحکم کرد.

پس از این فیلم نشان داد که جایگاهی که در آن قرار گرفته‌است راضی‌اش نمی‌کند و سعی فراوانی کرد تا در فیلم کارگردان‌های مطرح تر ظاهر شود و حاصل این تلاش بازی در نمایش ترومن از پیتر ویر بود که با شکستن دستمزدش به آن رسید.

نقش آفرینی کری در این فیلم خیره‌کننده بود و جایزه گلدن گلوب را برایش به ارمغان آورد. در دو فیلم بعدی او یعنی «مرد روی ماه» و فیلم «من، خودم و آیرین» نیز خوب ظاهر شد و برای «مرد روی ماه» دوباره جایزه گلدن گلوب را دریافت کرد و با دومی نیز محبوبیت بیشتری در بین سینماروها و صاحبان کمپانی‌ها بدست آورد.

از آغاز فیلم‌برداری «من، خودم و آیرین» با همبازی‌اش رنی زلوگر رابطه‌ای نزدیک داشت که تا آستانه ازدواج هم پیش رفت اما جنجال‌ها و حواشی رسانه‌ای سبب شد این ازدواج منتفی شود.

جری لوییس جایگزین ستاره‌های کمدی سینمای صامت بود جیم کری نیز همان خصوصیات را از وی به عاریت گرفت و به آن‌ها روح زمانه و سینمای مدرن دهه ۱۹۹۰ را دمید. در کمدی‌های جیم کری پرده دری‌های اخلاقی و شوخی‌های گاه وقیح به شلوغی و طنز بزن و بکوب جری لوییس و هم دوره‌هایش اضافه شده‌است.

در سالهای پایانی دهه ۱۹۹۰ کری سعی فراوانی کرد تا تنها یک کمدین موفق در گیشه نباشد. پذیرفتن نقش «ریدلر» در «بتمن برای همیشه» که نه نقش اول بود و نه دستمزد بالایی داشت و بعد از «پسر کابلی» و عدم موفقیت هردو او را ناامید نکرد و با بازی در «نمایش ترومن» و «مرد روی ماه» به آن هدف خود رسید.

هرچند در این سال‌ها آکادمی، او را حتی شایستهٔ نامزدیِ دریافت اسکار هم ندانست، اما او، هم از سوی کانون‌های منتقدان و هم از سوی جشنواره‌ها و هم در مراسم اهدای جوایز سالیانه مورد تقدیر قرار گرفت.

با بازی در فیلم خیره‌کنندهٔ «درخشش ابدی یک ذهن پاک» تجربهٔ جدیدی را پشت سر گذاشت و نشان داد که در غیرکمدی نیز می‌تواند خوش بدرخشد.

کری با دو چهرهٔ متفاوت و حرکات مخصوص به خود در آسمان سینمای امروز ستاره‌ای محبوب است و همین دو چهره باعث می‌شود وی بازیگر مطرحی در سینمای معاصر به‌شمار آید.

جوایز و افتخارات[ویرایش]

فیلم‌شناسی[ویرایش]

منابع[ویرایش]

Jim Carrey, 2010

James Eugene „Jim“ Carrey (* 17. Januar 1962 in Newmarket, Ontario) ist ein kanadisch-US-amerikanischer Komiker und Filmschauspieler.

Seit der Filmkomödie Ace Ventura – Ein tierischer Detektiv von 1994 ist Carrey einer der erfolgreichsten Comedians in Hollywood. Für seine schauspielerischen Leistungen in Die Truman-Show (1998) und Der Mondmann (1999) gewann er jeweils einen Golden Globe Award.

Karriere[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Carrey wuchs in ärmlichen Verhältnissen auf. Der Klassenclown, dessen Vorbild Jerry Lewis ist, brachte bereits in der Schulzeit seine Mitschüler mit regelmäßigen Auftritten zum Lachen. Im Alter von zehn Jahren bewarb er sich bei der Carol-Burnett-Show. Mit 15 Jahren stand Carrey als Stand-Up-Komiker auf den Bühnen verschiedener Comedy-Clubs in Toronto. 1978 brach er aus finanziellen Gründen seine Schulausbildung ab und zog nach Los Angeles, um Schauspieler zu werden. Schon kurz darauf war er ein festes Ensemble-Mitglied in Mitzi Shore's Comedy Store und übernahm auch kleinere Nebenrollen in Filmen.

Seinen Durchbruch als Komiker hatte Carrey 1982, als er bei einer Tournee des Entertainers Rodney Dangerfield im Vorprogramm auftrat. Im gleichen Jahr bekam er seine eigene TV-Show The Duck Factory. 1985 gab er in Einmal beißen bitte sein Leinwanddebüt und wirkte 1986 in Francis Ford Coppolas Peggy Sue hat geheiratet mit. 1987 spielte Carrey seine erste Hauptrolle als sexhungriger Außerirdischer in der Komödie Zebo, der Dritte aus der Sternenmitte, die 1989 in die Kinos kam. Ab 1990 war er in der Sitcom In Living Color zu sehen.

Weltweit bekannt wurde Carrey 1994 durch die Titelrolle in der Slapstick-Komödie Ace Ventura – Ein tierischer Detektiv. Der Film fiel bei den Kritikern durch und brachte Carrey eine Nominierung für die Goldene Himbeere als schlechtester Neu-Star ein, kam beim Publikum jedoch gut an und spielte mehr als 72 Millionen Dollar ein. Carrey wurde nach diesem Erfolg noch im gleichen Jahr in zwei weiteren Hauptrollen besetzt: Sowohl Die Maske als auch Dumm und Dümmer wurden zu Erfolgen, ebenso die Fortsetzung Ace Ventura – Jetzt wird’s wild im Folgejahr. Die drei Filme spielten in den Vereinigten Staaten jeweils über 100 Millionen Dollar ein und bescherten Carrey zahlreiche Auszeichnungen (unter anderem Komödienstar des Jahres 1995, People’s Choice Award), was ihm den Ruf eines „neuen Jerry Lewis“ einbrachte. Carreys ausgeprägte Gestik und Mimik sowie seine Stimmenimitationen wurden zu seinen Markenzeichen.

In der erfolgreichen Comic-Verfilmung Batman Forever wirkte Carrey in der Rolle des Schurken Riddler mit. Er konnte nun höhere Gagen als bisher fordern. 1996 erhielt er für Cable Guy 20 Millionen Dollar, allerdings blieb der Film finanziell hinter den Erwartungen zurück. 1997 verbuchte Carrey wieder einen großen Erfolg mit Der Dummschwätzer, welcher über 300 Millionen Dollar einspielte und ihm eine Nominierung für den Golden Globe als bester Komödiant einbrachte.

In Peter Weirs Drama Die Truman Show spielte Carrey seine erste tragikomische Rolle. Der Film handelt von einem Mann, der seit seiner Geburt ohne sein Wissen die Hauptrolle in einer Fernsehserie spielt. Dieser Film war nicht nur an den Kinokassen erfolgreich, sondern brachte Carrey Kritikerlob ein. Auch in seinem nächsten Projekt Der Mondmann zeigte er sich 1999 von seiner ernsthaften Seite und stellte Andy Kaufman dar, einen in den USA sowohl verehrten als auch umstrittenen Komiker. Für Die Truman Show und Der Mondmann wurde Carrey jeweils mit dem Golden Globe für die beste Darstellung in einem Drama beziehungsweise einer Komödie ausgezeichnet, womit er sich als ernstzunehmender Schauspieler etabliert hatte.

Carrey spielte ab dem Jahr 2000 in mehreren finanziell erfolgreichen Slapstick-Komödien wie Ich, beide & sie (2000), Der Grinch (2000), Bruce Allmächtig (2003), Lemony Snicket – Rätselhafte Ereignisse (2004) und Dick und Jane (2005) die Hauptrolle. Daneben wirkte er aber auch in Filmen wie The Majestic (2001), Vergiss mein nicht! (2004) und Number 23 (2007) mit, die von seiner gängigen Rollenbesetzung abwichen. Allerdings wurde Vergiss mein nicht! von den Kritikern gelobt und gewann den Europäischen Filmpreis als bester nicht-europäischer Film sowie den Oscar für das beste Drehbuch. Ursprünglich war er auch für die Rolle des Captain Jack Sparrow in der Pirates of the Caribbean-Reihe vorgesehen, welche letztlich aber an Johnny Depp vergeben wurde.[1]

2008 lieh Jim Carrey der Titelfigur im Animationsfilm Horton hört ein Hu! seine Stimme und spielte die Hauptrolle in Der Ja-Sager.

Ende des Jahres 2009 kam eine Neuinterpretation des Klassikers Eine Weihnachtsgeschichte durch Regisseur Robert Zemeckis, Disneys Eine Weihnachtsgeschichte, in die Kinos. Bei diesem Film lieh Carrey seine Stimme dem mürrischen Scrooge und zweien der drei Weihnachtsgeister.

Im Jahr 2011 spielte Carrey gemeinsam mit 6 Eselspinguinen die Hauptrolle in Mr. Poppers Pinguine. Im November 2014 erschien Dumm und Dümmehr, die Fortsetzung von Dumm und Dümmer.

Auf George Martins 1998 erschienenem Beatles-Tribute Album In My Life sang er den Titel I Am The Walrus.

Sein deutscher Synchronsprecher ist meist Stefan Fredrich.

Privatleben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Carrey war von 1987 bis 1995 mit Melissa Womer verheiratet, aus dieser Ehe stammt eine 1987 geborene Tochter, Jane Carrey. Von 1996 bis 1997 war er mit der Schauspielerin Lauren Holly, seinem Co-Star aus Dumm und Dümmer, verheiratet. Während der Dreharbeiten zu Ich, beide & sie (1999) war Carrey mit seiner Filmpartnerin Renée Zellweger liiert. 2004 bekam er zusätzlich die amerikanische Staatsbürgerschaft. Von 2005 bis März 2010 lebte Carrey mit dem Model Jenny McCarthy zusammen. Anfang April 2010 gab Carrey auf Twitter bekannt, dass man sich nach fünf Jahren in aller Freundschaft getrennt habe.[2][3]

Am 24. August 2011 sorgte Carrey mit einer Videobotschaft an die Schauspielerin Emma Stone für Aufsehen, in der er ihr seine Liebe gesteht.[4][5] Zu Spekulationen, ob dies ernst gemeint sei oder bloß kalkulierte Satire, äußerte sich Carrey selbst nicht.

Von 2012 bis 2015 war Carrey in einer On-Off-Beziehung mit der depressiven Visagistin Cathriona White (* 14. September 1985; † 28. September 2015). Vier Tage vor dem Suizid der Irin in Los Angeles trennte sich das Paar, wobei er gegen ein Ende der Beziehung gewesen sein soll. Sie soll bereits nach dem Tod ihres Vaters im Jahr 2012 versucht haben, sich das Leben zu nehmen.[6]

Im August 2017 veröffentlichte Carrey auf dem Videoportal Vimeo den sechsminütigen Film I Needed Color von David Bushell, in dem er sich als „besessenen“ Maler vorstellt: „I had become so obsessed that there was nowhere to move in my home.“ Der aufwändige Film zeigt Carrey bei der Arbeit im Atelier und viele seiner Werke. Im Off-Kommentar erklärt Carrey, was am Malen für ihn wichtig ist.[7][8]

Filmografie (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Auszeichnungen/Nominierungen (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Golden Globe Award
  • 1995: Nominierung: Beste Leistung eines Schauspielers in einem Kinofilm – Musical/Komödie – für Die Maske
  • 1998: Nominierung: Beste Leistung eines Schauspielers in einem Kinofilm – Musical/Komödie – für Der Dummschwätzer
  • 1999: Gewinn: Beste Leistung eines Schauspielers in einem Kinofilm – Drama – für Die Truman Show
  • 2000: Gewinn: Beste Leistung eines Schauspielers in einem Kinofilm – Musical/Komödie – für Der Mondmann
  • 2001: Nominierung: Beste Leistung eines Schauspielers in einem Kinofilm – Musical/Komödie – für Der Grinch
  • 2005: Nominierung: Beste Leistung eines Schauspielers in einem Kinofilm – Musical/Komödie – für Vergiss mein nicht!
  • 2018: Nominierung: Beste Leistung eines Schauspielers in einer Fernsehserie – Komödie – für Kidding
Goldene Himbeere
MTV Movie Awards

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Jim Carrey – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Cinema: Hintergrundartikel Voll von der Rolle: Hollywoods Besetzungskarussel Ausgabe 02/11, S. 80.
  2. Ex-Playmate adé: Jim Carrey gibt Trennung via Twitter bekannt, Spiegel Online vom 7. April 2010
  3. Nachricht der Trennung auf Carrey’s Twitter-Account vom 6. April 2010
  4. Carrey an Emma Stone: Verschossen in die Sommersprossen, Spiegel Online vom 25. August 2011
  5. Jim Carrey’s Message to Emma Stone (Memento des Originals vom 23. September 2011 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/www.jimcarreytrulife.com vom 24. August 2011
  6. Jim Carrey – diesen traurigen Abschiedsbrief hinterließ ihm seine Ex-Freundin Der Stern, vom 7. Juli 2016
  7. Lange war Jim Carrey in der Versenkung verschwunden. Jetzt gibt es ein Lebenszeichen. Er ist Maler geworden. Aus Liebeskummer., Süddeutsche Zeitung vom 11. August 2017
  8. Jim Carrey: I Needed Color www.vimeo.com, abgerufen am 27. August 2017 (englisch)