جو پشی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
جو پشی
JoePesci-2009.jpg
نام اصلی جوزف فرانک پشی
زمینه فعالیت بازیگر و خوانندهٔ
تولد ۹ فوریهٔ ۱۹۴۳ ‏(۷۶ سال)
نیوآرک، نیوجرسی
ملیت آمریکایی
همسر(ها) کلودیا مارتا هارو
انجی اورهارت
صفحه در وبگاه IMDb

جوزف پشی (به انگلیسی: Joseph Pesci) (زادهٔ ۹ فوریه ۱۹۴۳) که بیشتر با نام جو پشی شناخته می‌شود، بازیگر و خوانندهٔ آمریکایی است که به خاطر بازی در فیلم‌های گنگستری معروف شده‌است.

زندگی‌نامه[ویرایش]

پشی در نیوجرسی به دنیا آمد و در دههٔ ۶۰ به عنوان خواننده فعالیت می‌کرد که در گروه او فرانک وینسنت نیز او را همراهی می‌کرد فعالیت اصلی پشی در بازیگری، با فیلم گاو خشمگین شروع و در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ از مشهورترین بازیگران فیلم‌های مافیایی شد.

او در سال ۱۹۹۹ از کار بازیگری دست کشید و خود را بازنشسته اعلام کرد ولی در سال ۲۰۰۵ با بازی در فیلم چوپان خوب به کارگردانی رابرت دنیرو دوباره به عالم سینما بازگشت.

فیلم‌شناسی[ویرایش]

سینما[ویرایش]

سال عنوان نقش توضیحات
۱۹۶۱ Hey, Let's Twist! رقصندهٔ باشگاه پپرمینت تک‌جلوه
۱۹۷۶ The Death Collector جو سالوینو
۱۹۸۰ گاو خشمگین جویی لاموتا BAFTA Award for Best Newcomer
National Board of Review Award for Best Supporting Actor
National Society of Film Critics Award for Best Supporting Actor
جایزه حلقه منتقدان فیلم نیویورک برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
نامزد – جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
نامزد – جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
۱۹۸۲ I'm Dancing as Fast as I Can راجر
Dear Mr. Wonderful روبی دنیس
۱۹۸۳ Eureka مایاکوفسکی
Easy Money نیکی کرونه
۱۹۸۴ روزی روزگاری در آمریکا فرانکی مینالدی
Everybody in Jail کورادو پاریسی
۱۹۸۵ Half Nelson راکی نلسون تله‌فیلم
۱۹۸۷ Man on Fire دیوید کولیج
۱۹۸۸ مون‌واکر فرانکی لیدئو
The Legendary Life of Ernest Hemingway جان دوس پاسوس
۱۹۸۹ اسلحه مرگبار ۲ لئو گتز
۱۹۹۰ Catchfire لئو کارلی AKA Backtrack (تک‌جلوه)
Betsy's Wedding اسکار هنر
رفقای خوب تامی دویتو جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
Boston Society of Film Critics Award for Best Supporting Actor
Chicago Film Critics Association Award for Best Supporting Actor
Kansas City Film Critics Circle Award for Best Supporting Actor
Los Angeles Film Critics Association Award for Best Supporting Actor
National Board of Review Award for Best Supporting Actor
نامزد – جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
نامزد – National Society of Film Critics Award for Best Supporting Actor
نامزد – جایزه حلقه منتقدان فیلم نیویورک برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
تنها در خانه هری لیم
۱۹۹۱ The Super لویی کریتسکی
جی‌اف‌کی دیوید فریه
۱۹۹۲ پسرعمویم وینی وینسنت لاگواردیا گامبینی American Comedy Award for Funniest Actor in a Motion Picture
نامزد – MTV Movie Award for Best Comedic Performance
اسلحه مرگبار ۳ لئو گتز
The Public Eye لئون برنشتاین
تنها در خانه ۲: گم‌شده در نیویورک هاری لیم
۱۹۹۳ داستانی از برانکس کارمین تک‌جلوه
۱۹۹۴ جیمی هالیوود جیمی آلتو
با افتخار (فیلم) سیمون وایلدر
۱۹۹۵ کازینو نیکی سانتورو نامزد – MTV Movie Award for Best Villain
۱۹۹۷ 8 Heads in a Duffel Bag تامی اسپینلی
Gone Fishin' جو واترز
۱۹۹۸ اسلحه مرگبار ۴ لئو گتز نامزد – Blockbuster Entertainment Award for Favorite Supporting Actor – Action/Adventure
نامزد – Golden Raspberry Award for Worst Supporting Actor
۲۰۰۶ چوپان خوب جوزف پالمی تک‌جلوه
۲۰۱۰ Love Ranch چارلی بونتمپو
۲۰۱۶ A Warrior's Tail موسکیوتو صدا؛ نسخهٔ انگلیسی

تلویزیون[ویرایش]

سال عنوان نقش توضیحات
۱۹۶۶ The Lucy Show رهبر موزیسین‌ها ۲ قسمت
۱۹۸۵ Half Nelson راکی نلسون ۶ قسمت
۱۹۹۲ Tales from the Crypt ویک/جک قسمت: "Split Personality"
نامزد – جایزه کیبل‌ای‌سی‌ئی
۱۹۹۲ پخش زنده شنبه شب Host قسمت: "Joe Pesci/The Spin Doctors"

جوایز[ویرایش]

منابع[ویرایش]

Joe Pesci (2009)

Joseph „Joe“ Francesco DeLores Eliot Pesci (* 9. Februar 1943 in Newark, New Jersey) ist ein US-amerikanischer Schauspieler und Sänger. Er wurde insbesondere für seine Darstellung von gewalttätigen Figuren, häufig Ganoven und Mafiosi, bekannt. Für seine Rolle im Film Good Fellas – Drei Jahrzehnte in der Mafia wurde er 1991 mit dem Oscar ausgezeichnet. Zu weiteren Höhepunkten seiner Karriere zählen Wie ein wilder Stier, Es war einmal in Amerika, Kevin – Allein zu Haus und Casino.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Frühes Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Bereits im Alter von vier Jahren trat der Sohn einer italoamerikanischen Familie in einer Radioshow auf, mit zehn war er Ensemblemitglied der Fernsehserie Star Time Kids neben Connie Francis. Als Jugendlicher spielte er in diversen Theaterstücken und verdingte sich auch als Nachtclubsänger. Mitte der 1960er Jahre veröffentlichte der zeitlebens an Jazz interessierte Pesci unter dem Namen Joe Ritchie die erfolglose Platte Little Joe Sure Can Sing und war Gitarrist in zahlreichen Bands. Ab Ende der 1960er-Jahre bildete er auch mit seinem Kollegen Frank Vincent ein Show-Duo, das häufiger in kleinen Theatern in New Jersey auftrat und etwa Sketche von Abbott und Costello aufführte. Neben seinen Schauspielauftritten musste er sich Geld als Friseur verdienen, Anfang der 1970er-Jahre eröffnete er seinen eigenen Salon.[1]

Pesci brachte auch die Musiker Tommy DeVito, mit dem Pesci seit frühester Jugend befreundet war, und Bob Gaudio zusammen, die später als The Four Seasons erfolgreich waren.[2] In der Uraufführung des Musicals Jersey Boys, welches die Geschichte der Four Seasons erzählt, wurde Pesci 2005 von Michael Longoria dargestellt. Im gleichnamigen Film aus dem Jahr 2014 übernahm Joey Russo seine Rolle.

Filmkarriere[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Sein Filmdebüt gab Pesci 1976 in dem billigen Kriminalfilm Blutiger Zahltag an der Seite seines Freundes Frank Vincent. In der Folgezeit blieben weitere Rollenangebote aus. Pesci arbeitete fortan als Maurer und eröffnete ein italienisches Restaurant, vom Schauspielgeschäft hatte er sich zunehmend abgewandt. Doch 1980 kam sein Durchbruch neben Robert De Niro in Wie ein wilder Stier von Martin Scorsese, in welchem er De Niros jüngeren Bruder Joey darstellte. De Niro hatte Pescis Filmdebüt gesehen und überzeugte Scorsese, den Unbekannten zu besetzen. Pesci wurde für einen Oscar als Bester Nebendarsteller nominiert und erhielt den British Film Award als Bester Newcomer. Es folgten einige kleinere Filme, etwa die deutschamerikanische Produktion Dear Mr. Wonderful (1982) unter Regie von Peter Lilienthal oder die Komödie Easy Money (1983) mit Rodney Dangerfield. 1984 spielte Pesci den Gangster Frankie Minaldi in Sergio Leones Mafia-Epos Es war einmal in Amerika, erneut an der Seite von Robert De Niro.

Pesci hatte sich nun in Hollywood etabliert und spielte vor allem bedrohliche, oft fremdländisch wirkende Nebenrollen.[3] Einen Oscar gewann er für seine Darstellung des psychopathischen Mafioso Tommy DeVito in Good Fellas – Drei Jahrzehnte in der Mafia. Es folgten weitere Gangsterfilme mit Pesci in Haupt- und Nebenrollen wie Casino aus dem Jahre 1995, in dem er zum dritten Mal unter Regie von Scorsese stand. Diese ihm angewachsene Rolle als Gangster oder Mobster persiflierte er auch in zahlreichen Filmen, darunter als Geldwäscher Leo Getz in der Lethal-Weapon-Reihe sowie als unglücklich agierender Einbrecher Harry in den Komödien Kevin – Allein zu Haus und Kevin – Allein in New York. Eine sympathische Rolle konnte er als trotteliger Anwalt in der Titelrolle des Filmes Mein Vetter Winnie spielen.

Sein häufigster deutscher Synchronsprecher ist Mogens von Gadow.

Zunehmender Rückzug und Musikkarriere[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

1999 kündigte Joe Pesci seinen weitgehenden Rückzug aus dem Schauspielgeschäft an[4], da er sich mehr seiner Musikkarriere widmen wollte. Seitdem stand er nur noch selten vor der Kamera. Es erschienen die Alben Vincent LaGuardia Gambini Sings Just For You und Joey DeFrancesco featuring Joe Doggs, Falling in Love Again mit dem Jazzorganisten Joey DeFrancesco, die allerdings nicht sehr erfolgreich waren. Seine Aufnahmen sind eine Art Mischung aus Jazz und Hip Hop.

2004 kündete Pesci seine Beteiligung am Film Der gute Hirte an, der 2006 mit ihm in einer Nebenrolle veröffentlicht wurde. Dieser Film war die sechste Arbeit, die ihn mit Robert De Niro zusammenbrachte, der bei dem Film zum zweiten Mal Regie führte (nach In den Straßen der Bronx). 2010 spielte Pesci neben Oscar-Preisträgerin Helen Mirren in Taylor Hackfords Film Love Ranch die Hauptfigur, einen Bordellbesitzer und Gangster. So kehrte er zu seinem Ursprungs-Genre zurück.

Privat[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Pesci war dreimal verheiratet. Alle Ehen endeten durch Scheidung.[5] Aus seiner Ehe mit der Schauspielerin Claudia Haro in den Jahren 1989 bis 1992 hat er eine Tochter.[6] Haro wurde 2005 zu einer langjährigen Gefängnisstrafe verurteilt, weil sie im Jahr 2000 einen Killer engagiert hatte, der ihren zweiten Ehemann Garrett Warren töten sollte.[7]

Pesci hat die seltene Anomalie Iris-Heterochromie, bei der durch eine Störung der Pigmentenfärbung die Regenbogenhäute der Augen unterschiedliche Farben haben.

Filmografie (Auswahl)[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Diskografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • 1965: Little Joe Sure Can Sing
  • 1998: Vincent LaGuardia Gambini Sings Just For You
  • 2000: Joey DeFrancesco featuring Joe Doggs, Falling in Love Again

Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Joe Pesci – Sammlung von Bildern

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Artikel bei Entertainment Weekly
  2. How Accurate Is Jersey Boys? bei slate.com, abgerufen am 11. August 2014
  3. Joe Pesci bei Allmovie
  4. The Mysterious Disappearing Act of Joe Pesci bei Yahoo
  5. Now They're Good Fellas bei articles.philly.com, abgerufen am 11. August 2014
  6. Joe Pesci Biography (1943-) bei filmreference.com, abgerufen am 11. August 2014
  7. Garrett Warren Talks Ex-Wife's Plot To Kill Him On ‘The Jeff Probst Show’ bei huffingtonpost.com, abgerufen am 11. August 2014