جورجا ملونی

جورجا ملونی
جورجا ملونی
	جورجا ملونی در سال ۲۰۲۳
نخست‌وزیر ایتالیا
	متصدی
	آغاز به کار ; ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲
رئیس‌جمهور	سرجیو ماتارلا
پس از	ماریو دراگی
رهبر برادران ایتالیا
	متصدی
	آغاز به کار ; ۸ مارس ۲۰۱۴
پس از	ایگناسیو لا روسا
رهبر حزب محافظه کاران و اصلاح طلبان اروپا
	متصدی
	آغاز به کار ; ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۰
پس از	جان زهرادیل
وزیر جوانان ایتالیا
	دوره مسئولیت; ۸ مه ۲۰۰۸ – ۱۶ نوامبر ۲۰۱۱
نخست‌وزیر	سیلویو برلوسکونی
پس از	جیوانا ملاندری
پیش از	آندره ریکاردی
عضو مجلس نمایندگان ایتالیا
	متصدی
	آغاز به کار ; ۲۸ آوریل ۲۰۰۶
حوزه انتخاباتی	لاتزیو (۲۰۰۶–۲۰۰۸); لاتزیو (۲۰۰۸–۲۰۱۳); لمباردی (۲۰۱۳–۲۰۱۸); استان لاتینا (از ۲۰۱۸)
اطلاعات شخصی
زاده	۱۵ ژانویهٔ ۱۹۷۷ ‏(۴۹ سال); رم، ایتالیا
ملیت	ایتالیا
حزب سیاسی	برادران ایتالیا (از ۲۰۱۲)
دیگر عضویت‌های سیاسی	MSI (1992–1995); AN (۱۹۹۵–۲۰۰۹); PdL (۲۰۰۹–۲۰۱۲)
شریک زندگی	آندره گیامبرونو (۲۰۱۵–۲۰۲۳)
فرزندان	۱
امضا
وبگاه	giorgiameloni.com

جورجا ملونی (ایتالیایی: Giorgia Meloni؛ زادهٔ ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۷۷) سیاستمدار ایتالیایی است که از ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲ به عنوان نخست‌وزیر ایتالیا خدمت می‌کند. او نخستین زنی است که به این مقام می‌رسد. ملونی همچنین از ۸ مارس ۲۰۱۴ رهبر حزب برادران ایتالیا بوده و از ۲۰۲۰ ریاست حزب راست‌گرای محافظه‌کاران و اصلاح‌طلبان اروپا را برعهده دارد. او از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ وزیر جوانان ایتالیا در دولت سیلویو برلوسکونی بود.^[۱]

در سال ۱۹۹۲، ملونی به «جبهه جوانان» (شاخه جوانان جنبش اجتماعی ایتالیا) پیوست؛ این حزب نئوفاشیست در سال ۱۹۴۶ توسط پیروان فاشیسم ایتالیایی بنیان‌گذاری شده بود. او بعدها به رهبری ملی «اقدام دانشجویی» رسید؛ جنبش دانشجویی حزب اتحاد ملی که در سال ۱۹۹۵ به‌عنوان جانشین قانونی جنبش اجتماعی ایتالیا تأسیس شد و به‌سوی محافظه‌کاری ملی گرایش یافت. ملونی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲ عضو شورای استان رم بود و سپس ریاست «اقدام جوانان»، شاخه جوانان حزب حزب اتحاد ملی را برعهده گرفت. در سال ۲۰۰۸، در دولت چهارم برلوسکونی به‌عنوان وزیر سیاست‌های جوانان منصوب شد و تا سال ۲۰۱۱ در این سمت باقی ماند. او در سال ۲۰۱۲ حزب «برادران ایتالیا» را که جانشین قانونی AN محسوب می‌شود، بنیان‌گذاری کرد و در سال ۲۰۱۴ به ریاست آن رسید. ملونی در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۱۴ و انتخابات شهرداری رم در سال ۲۰۱۶ نامزد شد اما موفقیتی کسب نکرد. پس از انتخابات سراسری ۲۰۱۸، رهبری برادران ایتالیا را در جایگاه اپوزیسیون در کل دوره هجدهم قانون‌گذاری برعهده داشت. محبوبیت برادران ایتالیا به‌ویژه در دوران مدیریت همه‌گیری کووید-۱۹ توسط کابینه دراگی، که کابینه وحدت ملی بود و برادران ایتالیا تنها حزب مخالف آن بود، افزایش یافت. پس از سقوط دولت دراگی، برادران ایتالیا در انتخابات سراسری ۲۰۲۲ پیروز شد.

ملونی یک کاتولیک و محافظه‌کار است و از شعار «خدا، میهن، خانواده» (به ایتالیایی: Dio, patria, famiglia) دفاع می‌کند. او با اتانازی، ازدواج با همجنس و بچه‌داری همجنس‌گرایان مخالف است و خانواده هسته‌ای را منحصر به زوج‌های زن و مرد می‌داند. ملونی منتقد گلوبالیسم نیز هست. او از طرح محاصره دریایی برای جلوگیری از مهاجرت غیرقانونی حمایت کرد، هرچند این طرح هرگز اجرا نشد. برخی منتقدان او را دارای دیدگاه‌های بیگانه‌هراسی و اسلام‌هراسی توصیف کرده‌اند. ملونی از ناتو حمایت می‌کند و در قبال اتحادیه اروپا دیدگاه‌هایی شک‌گرایانه دارد که خود آن را «واقع‌گرایی اروپایی» می‌نامد. پیش از حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، خواهان بهبود روابط با روسیه بود، اما پس از آغاز جنگ، آن را محکوم کرد و وعده داد که به ارسال تسلیحات به اوکراین ادامه دهد. در سال ۲۰۲۴، مجله فوربز او را سومین زن قدرتمند جهان معرفی کرد و در فهرست افراد تأثیرگذار مجله تایم قرار گرفت. همچنین در سال ۲۰۲۵، پلیتیکو او را قدرتمندترین شخصیت اروپا دانست

زندگی شخصی و خانواده

جورجیا ملونی در ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۷۷ در رم، پایتخت ایتالیا، متولد شد. پدر او، فرانچسکو ملونی، فرزند نینو ملونی، مدیر رادیویی اهل ساردنی، و زوئه اینکروچی، بازیگر اهل لمباردی، بود. مادر او، آنا پاراتوره، اهل سیسیل است.^[۲]^[۳] بر اساس برخی زندگی‌نامه‌ها و گزارش‌های سیاسی، فرانچسکو ملونی به عنوان مشاور مالیاتی فعالیت می‌کرد و دارای گرایش‌های سیاسی چپ‌گرایانه بود. گفته شده است که او از حزب کمونیست ایتالیا حمایت می‌کرد. در مقابل، آنا پاراتوره بعدها به نویسندگی روی آورد و به عنوان رمان‌نویس شناخته شد. در سال ۱۹۷۸، زمانی که جورجیا ملونی تنها یک سال داشت، پدرش خانواده را ترک کرد. او به جزایر قناری در اسپانیا نقل مکان کرد و در آنجا ازدواج دیگری انجام داد. ملونی بعدها اظهار داشت که جدایی پدرش تأثیر عمیقی بر دوران کودکی او گذاشته است. از ازدواج دوم پدرش، او دارای چهار خواهر و برادر ناتنی است.^[۴] هفده سال پس از ترک خانواده، در سال ۱۹۹۵، فرانچسکو ملونی به اتهام قاچاق مواد مخدر در اسپانیا محکوم شد و به نه سال زندان محکوم گردید. این پرونده بعدها در رسانه‌های ایتالیایی مورد توجه قرار گرفت، به‌ویژه پس از آنکه جورجیا ملونی به یکی از چهره‌های برجسته سیاست ایتالیا تبدیل شد.^[۴]

ملونی در مصاحبه‌های مختلف درباره رابطه خود با پدرش صحبت کرده است. به گفته او، پس از ترک خانواده، ارتباط میان آن‌ها بسیار محدود بود. وی اظهار داشته است که آخرین تماس پدرش با او در سال ۲۰۰۶ و پس از انتخاب او به عنوان نایب‌رئیس مجلس نمایندگان ایتالیا برقرار شد. ملونی در گفت‌وگوهای عمومی خود بارها تأکید کرده است که پدرش هیچ نقشی در تربیت یا مسیر سیاسی او نداشته است.^[۴] در سال‌های بعد، برخی اسناد حقوقی و گزارش‌های رسانه‌ای به وجود یک ارتباط اقتصادی غیرمستقیم میان شبکه‌ای از شرکت‌های فعال در حوزه املاک و مستغلات و اعضای خانواده ملونی اشاره کردند. بر اساس این اسناد، آنا پاراتوره، مادر جورجیا ملونی، در دوره‌های مختلف به عنوان شریک یا سهامدار در برخی از این شرکت‌ها حضور داشته است. این گزارش‌ها مدعی وجود پیوندهای اقتصادی غیرمستقیم از طریق این شبکه شرکتی بودند، هرچند این موضوع به صورت گسترده در محافل حقوقی و رسانه‌ای مورد بحث قرار گرفت و جزئیات آن محل تفسیرهای متفاوت بوده است.^[۵]

ملونی از پیروان کلیسای کاتولیک است و از هویت مذهبی خود تا حد بسیاری برای کمک به ایجاد یک چهره ملی‌گرا برای خود، استفاده کرده است. او در یک سخنرانی در سال ۲۰۱۹ در یک تجمع در رم، گفت: «من جورجیا هستم. من یک زن هستم. من یک مادر هستم. من ایتالیایی هستم. من مسیحی هستم.»^[۶]^[۷] ملونی علیرغم اعتقادات مسیحی‌اش و حمایت از ارزش‌های خانوادگی سنتی، از ازدواج نکردن با پدر فرزندش دفاع کرده است.

تحصیلات و فعالیت سیاسی اولیه

در سال ۱۹۹۲، جورجیا ملونی در سن پانزده‌سالگی به سازمان جوانان وابسته به جنبش اجتماعی ایتالیا، پیوست.^[۲]^[۱] جنبش اجتماعی ایتالیا حزبی نئوفاشیست بود که در سال ۱۹۴۶ توسط شماری از پیروان و اعضای پیشین فاشیسم ایتالیایی و حامیان بنیتو موسولینی تأسیس شده بود. این حزب در دهه‌های پس از جنگ جهانی دوم یکی از مهم‌ترین جریان‌های راست افراطی در ایتالیا به‌شمار می‌رفت و تا سال ۱۹۹۵ فعالیت ادامه داد. ملونی در دوران نوجوانی و هم‌زمان با عضویت در جبهه جوانان، فعالیت خود را در محیط‌های دانش‌آموزی و آموزشی نیز گسترش داد. در همین دوره او تشکل دانش‌آموزی «گِلی آنتِناتی» (به معنای «نیاکان») را بنیان‌گذاری کرد. این گروه دانش‌آموزی در اعتراضات علیه طرح اصلاح نظام آموزش عمومی ایتالیا که توسط روزا روسو یروولینو، وزیر آموزش وقت، پیشنهاد شده بود شرکت کردند. فعالیت‌های این تشکل بخشی از موج اعتراض‌های دانش‌آموزی دهه ۱۹۹۰ در ایتالیا محسوب می‌شد که نسبت به سیاست‌های آموزشی دولت و تغییرات برنامه‌ریزی‌شده در نظام آموزش کشور واکنش نشان می‌دادند.^[۸] در سال ۱۹۹۵، جنبش اجتماعی ایتالیا منحل شد و در جریان «چرخش فیوجی» به ائتلاف ملی تبدیل شد. این حزب جدید تلاش کرد خود را از میراث آشکار فاشیستی جنبش اجتماعی ایتالیا فاصله دهد و در چارچوب محافظه‌کاری ملی و راست دموکراتیک فعالیت کند. ملونی نیز به فعالیت خود در ساختار جدید ادامه داد و به یکی از چهره‌های جوان و فعال این جریان سیاسی تبدیل شد. در سال ۱۹۹۶، او به عنوان رهبر ملی «اقدام دانشجویی» انتخاب شد. اقدام دانشجویی سازمان دانش‌آموزی و دانشجویی وابسته به ائتلاف ملی بود و در مدارس و دانشگاه‌های سراسر ایتالیا فعالیت می‌کرد. این سازمان با هدف ترویج دیدگاه‌های سیاسی و فرهنگی ائتلاف ملی در میان نسل جوان ایجاد شده بود و در بسیاری از مباحث مربوط به آموزش، هویت ملی، فرهنگ و سیاست دانشجویی حضور فعال داشت.

ملونی در مقام رهبر ملی اقدام دانشجویی مسئول هماهنگی فعالیت‌های این سازمان در سطح کشور شد. او در این جایگاه با شاخه‌های محلی سازمان در مناطق مختلف ایتالیا همکاری می‌کرد، در نشست‌ها و همایش‌های دانشجویی شرکت داشت و در شکل‌گیری مواضع سیاسی و فرهنگی این تشکل نقش ایفا می‌کرد. هم‌زمان، او نمایندگی اقدام دانشجویی را در «مجمع انجمن‌های دانشجویی» (Forum delle Associazioni Studentesche) بر عهده گرفت. این مجمع توسط وزارت آموزش ایتالیا تأسیس شده بود و بستری برای گفت‌وگو میان دولت، مسئولان آموزشی و سازمان‌های دانش‌آموزی و دانشجویی فراهم می‌کرد. حضور در این نهاد، نخستین تجربه رسمی ملونی در نمایندگی یک سازمان سیاسی در سطح ملی محسوب می‌شد. فعالیت‌های او در جبهه جوانان، گِلی آنتناتی و اقدام دانشجویی باعث شد که در اواخر دهه ۱۹۹۰ به یکی از شناخته‌شده‌ترین فعالان جوان جناح راست ایتالیا تبدیل شود. این تجربه‌ها زمینه ورود او به مسئولیت‌های حزبی و انتخاباتی در سال‌های بعد را فراهم کرد و نقش مهمی در شکل‌گیری مسیر سیاسی او ایفا نمود.^[۹]

آغاز فعالیت‌های سیاسی در ائتلاف ملی

در سال ۱۹۹۸، جورجیا ملونی پس از پیروزی در انتخابات مقدماتی، به عنوان عضو شورای استان رم انتخاب شد. این نخستین سمت انتخابی مهم او در عرصه سیاست بود. وی تا سال ۲۰۰۲ در این شورا عضویت داشت و در این دوره در فعالیت‌های اداری و سیاسی مربوط به مدیریت محلی استان رم مشارکت می‌کرد. انتخاب او در سنین جوانی، توجه بسیاری از فعالان سیاسی جناح راست ایتالیا را به خود جلب کرد و جایگاهش را در ساختار حزبی ائتلاف ملی تقویت نمود. در سال ۲۰۰۰، ملونی به عنوان عضو هیئت‌مدیره ملی ائتلاف ملی انتخاب شد. این سمت او را به یکی از جوان‌ترین چهره‌های حاضر در رهبری ملی حزب تبدیل کرد. حضور در این نهاد به او امکان داد تا در تصمیم‌گیری‌های سیاسی و سازمانی حزب در سطح ملی نقش ایفا کند و ارتباط گسترده‌تری با رهبران برجسته جناح راست ایتالیا برقرار سازد. ملونی در سال‌های آغازین دهه ۲۰۰۰ فعالیت خود را در سازمان‌های جوانان وابسته به ائتلاف ملی گسترش داد. سرانجام در سال ۲۰۰۴، به عنوان رئیس «اقدام جوانان» (Azione Giovani)، شاخه جوانان ائتلاف ملی، انتخاب شد. با این انتخاب، او نخستین زنی شد که ریاست این سازمان را بر عهده می‌گرفت. اقدام جوانان مهم‌ترین تشکل جوانان وابسته به ائتلاف ملی بود و نقش مهمی در آموزش سیاسی نسل جدید اعضای حزب و سازمان‌دهی فعالیت‌های آنان در سراسر کشور داشت.^[۱۰]

در مقام رئیس اقدام جوانان، ملونی مسئول هدایت فعالیت‌های سیاسی و فرهنگی این سازمان در سطح ملی بود. او در گردهمایی‌ها، کنگره‌های حزبی و برنامه‌های آموزشی متعددی شرکت می‌کرد و به تدریج به یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های نسل جدید راست ایتالیا تبدیل شد. بسیاری از تحلیلگران سیاسی، این دوره را نقطه آغاز ظهور او به عنوان یکی از رهبران آینده جناح محافظه‌کار ایتالیا می‌دانند. ملونی در کنار فعالیت‌های سیاسی خود، برای تأمین هزینه‌های زندگی به مشاغل مختلفی نیز اشتغال داشت. او در سال‌های جوانی به عنوان پرستار کودک (بچه‌نگهدار)، پیشخدمت و متصدی بار کار می‌کرد. یکی از محل‌های کار او پایپر کلاب (Piper Club)، یکی از مشهورترین و قدیمی‌ترین باشگاه‌های شبانه شهر رم، بود. ملونی بعدها در مصاحبه‌های خود به این دوره اشاره کرده و گفته است که این تجربه‌ها به او در شناخت بهتر جامعه و کسب استقلال مالی کمک کرده‌اند. فعالیت هم‌زمان در عرصه سیاست و اشتغال در مشاغل مختلف موجب شد که ملونی در میان بخشی از هوادارانش به عنوان سیاستمداری با پیشینه‌ای مردمی و برخاسته از طبقه متوسط شناخته شود. این تصویر بعدها در کارزارهای انتخاباتی و فعالیت‌های سیاسی او نیز مورد توجه قرار گرفت.^[۱۰]

سیاست

ملونی و قیس سعید رئیس‌جمهور تونس؛ ژوئن ۲۰۲۳

در نوامبر ۲۰۱۲، ملونی اعلام کرد که قصد دارد برای رهبری حزب مردم آزادی در برابر آنجلینو آلفانو نامزد شود. این اقدام در مخالفت با حمایت حزب از دولت ماریو مونتی انجام شد. پس از لغو انتخابات درون‌حزبی (پریما)، او به همراه سیاستمداران هم‌حزبی خود ایگنازیو لا روسا و گویدو کروستو گروهی سیاسی با رویکرد ضد مونتی تشکیل داد. این گروه خواستار نوسازی درون حزب و منتقد رهبری سیلویو برلوسکونی بود.

جورجا ملونی با شعار قدیمی و جنجال‌برانگیز «خدا، میهن، خانواده» وارد رقابت‌های انتخاباتی ۲۰۲۲ شد. او مخالف حقوق دگرباشان جنسی (ال‌جی‌بی‌تی) است و خواهان محاصرهٔ دریایی لیبی برای جلوگیری از ورود پناهندگان است و به‌طور مداوم در مورد مهاجران مسلمان هشدار می‌دهد.^[۱]

جورجا ملونی در سخنرانی خود در اسپانیا در تابستان ۲۰۲۲ گفت: «آری به خانواده‌های مرسوم، نه به دگرباشان جنسی (ال‌جی‌بی‌تی)، آری به هویت جنسی، نه به ایدئولوژی جنسیت… نه به خشونت اسلامی، آری به امنیت مرزها، نه به مهاجرت بی‌رویه».^[۱]

جورجا ملونی در تاریخ ۲۹ مهر ۱۴۰۱ به‌طور رسمی نخست‌وزیر ایتالیا شد.^[۱۱]

جستارهای وابسته

اجلاس صلح غزه ۲۰۲۵

پانویس

1 2 3 4 پل کربی (۲ مهر ۱۴۰۱). «انتخابات ایتالیا؛ آیا راست افراطی پیروز می‌شود؟». بی‌بی‌سی فارسی.
1 2 Pietromarchi, Virginia. "Who is Italy's leadership hopeful Giorgia Meloni?". Al Jazeera (به انگلیسی). Retrieved 2026-06-01.
↑ «Governo Italiano - Biografia del ministro Giorgia Meloni». www.sitiarcheologici.palazzochigi.it. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۶-۰۱.
1 2 3 "Giorgia Meloni: Biography, Early Life & Achievements". VEDANTU (به انگلیسی). Retrieved 2026-06-01.
↑ ""Non sono un'abile affarista immobiliare". Anna Paratore, la madre di Meloni, si difende". la Repubblica (به ایتالیایی). 2023-05-20. Retrieved 2026-06-01.
↑ "'Woman, mother, Christian' guides Italian far-right to brink of power". Euractiv. Associated Press. 10 August 2022. Archived from the original on 22 August 2022. Retrieved 20 September 2022.
↑ "Meloni, Salvini, Berlusconi: The key figures in Italy's likely new government". The Local. 26 September 2022. Archived from the original on 27 September 2022. Retrieved 20 September 2022.
↑ "Da dove arriva Giorgia Meloni, l'ultima fiamma della destra". laRegione (به ایتالیایی). 2022-07-28. Retrieved 2026-06-01.
↑ Euractiv. «'Woman, mother, Christian' guides Italian far-right to brink of power | Euractiv» (به انگلیسی). Euractiv. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۶-۰۱.
1 2 britannica (تابستان 2022). "Giorgia Meloni". britannica (به انگلیسی).
↑ https://www.eghtesadnews.com/بخش-اخبار-سیاسی-57/529086-یک-زن-نخست-وزیر-ایتالیا-شد

منابع

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Giorgia Meloni». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۱ اوت ۲۰۲۲.

پیوند به بیرون

این یک مقالهٔ خرد یک سیاستمدار است. می‌توانید با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.

[:0-1] 1 2 3 4 پل کربی (۲ مهر ۱۴۰۱). «انتخابات ایتالیا؛ آیا راست افراطی پیروز می‌شود؟». بی‌بی‌سی فارسی.

[:1-2] 1 2 Pietromarchi, Virginia. "Who is Italy's leadership hopeful Giorgia Meloni?". Al Jazeera (به انگلیسی). Retrieved 2026-06-01.

[3] «Governo Italiano - Biografia del ministro Giorgia Meloni». www.sitiarcheologici.palazzochigi.it. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۶-۰۱.

[:2-4] 1 2 3 "Giorgia Meloni: Biography, Early Life & Achievements". VEDANTU (به انگلیسی). Retrieved 2026-06-01.

[5] ""Non sono un'abile affarista immobiliare". Anna Paratore, la madre di Meloni, si difende". la Repubblica (به ایتالیایی). 2023-05-20. Retrieved 2026-06-01.

[6] "'Woman, mother, Christian' guides Italian far-right to brink of power". Euractiv. Associated Press. 10 August 2022. Archived from the original on 22 August 2022. Retrieved 20 September 2022.

[7] "Meloni, Salvini, Berlusconi: The key figures in Italy's likely new government". The Local. 26 September 2022. Archived from the original on 27 September 2022. Retrieved 20 September 2022.

[8] "Da dove arriva Giorgia Meloni, l'ultima fiamma della destra". laRegione (به ایتالیایی). 2022-07-28. Retrieved 2026-06-01.

[9] Euractiv. «'Woman, mother, Christian' guides Italian far-right to brink of power | Euractiv» (به انگلیسی). Euractiv. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۶-۰۱.

[:3-10] 1 2 britannica (تابستان 2022). "Giorgia Meloni". britannica (به انگلیسی).

[11] ttps://www.eghtesadnews.com/بخش-اخبار-سیاسی-57/529086-یک-زن-نخست-وزیر-ایتالیا-شد

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

ن ب و شورای اروپایی
فهرست نشست‌ها رئیس شورای اروپایی ۱۹۹۸ ۱۹۹۹ ۲۰۰۰ ۲۰۰۱ ۲۰۰۲ ۲۰۰۳ ۲۰۰۴ (ژانویه-آوریل) ۲۰۰۴ (مه–دسامبر) ۲۰۰۵ ۲۰۰۶ ۲۰۰۷ ۲۰۰۸ ۲۰۰۹ ۲۰۱۰ ۲۰۱۱ ۲۰۱۲
	دونالد توسک (رئیس شورای اروپا) ژان کلود یونکر (رئیس کمیسیون اروپا) زباستیان کورتس شارل میشل بویکو بوریسوف آندری پلنکوویچ نیکوس آناستاسیادس آندری بابیش لارس لوکه راسموسن یوری راتاس یوها سیپیلا امانوئل مکرون آنگلا مرکل آلکسیس سیپراس ویکتور اربان لیو وردکار جوسپه کونته ماریس کوچینسکیس دالیا گریبائوسکایته اگزاویه بتل جوزف موسکات مارک روته دونالد توسک آنتونیو کوستا کلاوس یوهانیس پیتر پلگرینی میرو چرار پدرو سانچز اولف کریسترسون
درگاه

داده‌های کتابخانه‌ای
عمومی	ISNI 1 ویاف 1 ورلدکت (از طریق ویاف)
کتابخانه‌های ملی	اسپانیا کاتالونیا آلمان ایتالیا ایالات متحده آمریکا لهستان واتیکان
واژه‌نامه‌های زندگی‌نامه‌ای	آلمان
سایر	سوداک (فرانسه) 1