جهانی‌شدن نظامی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از جهانی شدن نظامی)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

جهانی شدن نظامی (انگلیسی: Military globalization) را دیوید هلد فرآیندی توصیف می‌کند که مظهر گستردگی و قدرت روزافزون روابط نظامی میان واحدهای سیاسی سیستم جهان است. به این ترتیب این وضعیت هم منعکس کننده شبکه جهانی رو به گسترش پیوندها و ارتباطات نظامی و هم تأثیرات اختراعات مهم نظامی (از کشتی بخار تا ماهواره) که با گذشت زمان دنیا را در یک فضای ژئواستراتژیک یگانه بازسازی کرده‌است. جهانی شدن نظامی به معنا ادغام پایدار نیروهای مسلح تمام دنیا در یک سیستم نظامی جهانی است. از نظر رابرت کوهان و جوزف نای جهانی سازی نظامی مستلزم شبکه از راه دور وابستگی در هر نیرو است که در آن تهدید یا وظیفه نیرو استفاده می‌گردد.

هلد جهانی شدن نظامی را به سه بخش تقسیم نموده‌است:

  1. جهانی سازی شبکه جنگ که به نظم ژئوپلیتیک، رقابت، روابط و ارتباطات امنیتی قدرت‌های بزرگ جهانی اشاره دارد.
  2. تولید و انتقال تسلیحات که در پویایی جهانی تسلیحات انعکاس یافته‌است.
  3. ٓٓژئو حکومت‌داری خشونت که به معنی پذیرش مقررات رسمی و غیررسمی در مورد دستیابی، برقراری و استفاه از نیروهای نظامی است.

هر سه فرایند بالا به توسعه فناوری مرتبط هستند که در مرحله اول آن‌ها را ممکن ساخته‌است. نتیجه آن افزایش وابستگی و درهم پیچیدگی جهانی است.

فرایند جهانی سازی نظامی از عصر کاوش و هنگامی که امپراتوری‌های استعماری اروپایی دست به عملیات نظامی در سطح جهانی زدند شروع گشت. دشمنی امپریالیستی ایشان راه را برای جنگ جهانی اول که نخستین درگیری جهانی در تاریخ بود باز کرد. کوهان اما جهانی سارزی نظامی را حداقل تا زمان فتوحات اسکندر به عقب می‌برد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

Military globalization is defined by David Held as “the process which embodies the growing extensity and intensity of military relations among the political units of the world system. Understood as such, it reflects both the expanding network of worldwide military ties and relations, as well as the impact of key military technological innovations (from steamships to satellites), which over time, have reconstituted the world into a single geostrategic space."[1] Military globalization implies firmer integration of armed forces around the world into the global military system. For Robert Keohane and Joseph Nye military globalization entails “long-distance networks of interdependence in which force, and the threat or promise of force, are employed.”[2]

Held[3] divides the military globalization into three distinct phenomena:

  1. The globalization of the war system. This refers to the “geopolitical order, great power rivalry, conflict and security relations.”
  2. The global system of arms production and transfers, reflected in the global arms dynamics.
  3. The geo-governance of violence, “embracing the formal and informal international regulation of the acquisition, deployment and use of military force.”

All three processes above “are connected to technological development, which made them possible in the first place. The result is increasing global interdependence and complexity."[4]

The process of military globalization starts with the Age of Discovery, when the European colonial empires began military operations on the global scale. Their "imperial rivalry led to the First World War, which was the first global conflict in world history."[5] Keohane dates military globalization at least from the time of the conquests of Alexander the Great.[6]

See also

References

  1. ^ David Held, Anthony McGrew, David Goldblatt & Jonathan Perraton. (1999). Global Transformations; Politics, Economics and Culture, Cambridge Polity Press, p 88.
  2. ^ Robert Keohane & Joseph Nye. (2002). Power and Interdependence, Boston: Little, Brown and Co, p 196.
  3. ^ Global Transformations, p 89.
  4. ^ Armin Krishnan. (2008). Wars as Business: Technological Change and Military Service Contracting, London & New York: Routledge, p 158.
  5. ^ Wars as Business, p 158.
  6. ^ Robert Keohane. (2002). Power and Governance in a Partially Globalized World, London & New York: Routledge, p 195.