جنگ دوم کنگو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نقشه جنگ بزرگ آفریقا
بنفش: جمهوری دمکراتیک کنگو
آبی تیره: شرکت در جنگ در حمایت از دولت کنگو
آبی روشن: حامیان نظامی دولت کنگو
سبز: حامیان سیاسی دولت کنگو
نارنجی: شرکت در جنگ علیه دولت کنگو

جنگ دوم کنگو معروف به جنگ بزرگ آفریقا از سال ۱۹۹۸ حدود یک سال پس از پایان جنگ اول کنگو در جمهوری دمکراتیک کنگو بزرگترین کشور آفریقای جنوب صحرا آغاز شد. ۹ کشور آفریقایی و حدود بیست گروه مسلح به طور مستقیم در این جنگ شرکت کرده‌اند. جنگی که مرگبارترین جنگ پس از پایان جنگ داخلی چین و مرگبارترین جنگ بین‌المللی پس از پایان جنگ جهانی دوم توصیف شده و کشته شدن ۵٫۴ میلیون نفر (طی ده سال از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۸) را درپی داشته‌است که البته بیشتر قربانیان از بیماری‌های کاملاً قابل علاج ناشی از جنگ همچون مالاریا، اسهال، ذات‌الریه و سوء تغذیه جان خود را از دست داده‌اند.[۱]

دلایل آغاز این جنگ تا حدی مشابه و مرتبط با جنگ اول کنگو (۹۷–۱۹۹۶) بود. لورن کابیلا رهبر شورشیان چپ‌گرای کنگویی که در سال ۱۹۹۷ با حمایت رواندا و اوگاندا موفق به سرنگونی حکومت موبوتو سِسه سِکو شده بود، از متحدان سابق خود فاصله گرفته و برای جلوگیری از وقوع کودتا علیه حکومت خود دستور اخراج نیروهای نظامی رواندایی و اوگاندایی را از کشور صادر کرد. در پی آن گروه‌های مسلح متحد رواندا و اوگاندا به همراه دولت‌های این دو کشور و بوروندی وارد جنگ علیه حکومت کابیلا شدند.[۲] دولت کنگو نیز در این جنگ زیمبابوه، نامیبیا، آنگولا و چاد و چندین گروه مسلح را در کنار خود داشت. در سال ۲۰۰۱ کابیلا در یک سوء قصد کشته شد و پسرش ژوزف کابیلا به قدرت رسید. این جنگ در سال ۲۰۰۳ با توافق طرفین برای صلح و تشکیل یک دولت انتقالی به ریاست ژوزف کابیلا و معاونانی از گروه‌های مخالف به طور رسمی پایان یافت اما درگیری‌ها پس از آن نیز ادامه یافته است. تسلط بر معادن باارزش کنگو از انگیزه‌های دیگر این جنگ و مناقشات پس از آن بوده‌است.

منابع[ویرایش]