جنگ جانشینی لاندزهوت

جنگ جانشینی لاندزهوت
تاریخ	۱۵۰۳–۱۵۰۵
موقعیت	بایرن، آلمان
نتایج	پیروزی آلبرت چهارم (بایرن-مونیخ)
تغییرات; قلمرو	الحاق بایرن-لندزهوت به بایرن-مونیخ؛ تشکیل پالاتینات-نوی‌بورگ
طرف‌های درگیر
بایرن-مونیخ; امپراتوری مقدس روم (نیروهای امپراتور); شهر آزاد امپراتوری نورنبرگ	بایرن-لندزهوت; پالاتینات انتخابگر; پادشاهی فرانسه (حمایت دیپلماتیک)

جنگ جانشینی لاندزهوت (به آلمانی: Landshuter Erbfolgekrieg)یک درگیری نظامی گسترده در جنوب آلمان بود که میان سال‌های ۱۵۰۳ تا ۱۵۰۵ میلادی به وقوع پیوست. این جنگ بر سر میراث جرج ثروتمند، آخرین دوک بایرن-لاندزهوت، درگرفت و منجر به یکی از خونین‌ترین نزاع‌های داخلی در تاریخ بایرن شد. پیامد نهایی این جنگ، اتحاد بخش‌های مختلف دوک‌نشین بایرن پس از سده‌ها پراکندگی و تثبیت قدرت مرکزی در این منطقه از امپراتوری مقدس روم بود.

زمینه‌های آغاز بحران

بحران زمانی آغاز شد که گئورگ ثروتمند برخلاف قوانین داخلی خاندان ویتلسباخ و پیمان‌های قبلی، دخترش الیزابت و دامادش روپرشت از پالاتینات انتخابگر را به عنوان وارث خود برگزید. طبق قانون ارشدیت، در صورت نبود وارث نر، اراضی باید به شاخه بایرن-مونیخ به رهبری آلبرشت چهارم می‌رسید. بلافاصله پس از مرگ گئورگ در سال ۱۵۰۳، آلبرشت چهارم ادعای مالکیت بر لاندزهوت را مطرح کرد و با مخالفت روپرشت، شعله‌های جنگ در سراسر حوزه بایرن برافروخته شد^[۱].

دخالت امپراتور و ابعاد نظامی

امپراتور ماکسیمیلیان یکم که به دنبال تقویت نفوذ خود در جنوب آلمان بود، جانب آلبرشت چهارم را گرفت و روپرشت را تحت «بان امپراتوری» (تحریم رسمی) قرار داد. جنگ به سرعت از یک نزاع خانوادگی به یک درگیری منطقه‌ای تبدیل شد. نیروهای شهر آزاد امپراتوری نورنبرگ و کنت‌نشین تیرول به نفع مونیخ وارد عمل شدند. نبردهای سنگینی در اطراف شهرهای لاندزهوت، رگنسبورگ و بخش‌های شمالی بایرن درگرفت که منجر به ویرانی گسترده روستاها و قلعه‌های متعددی در مسیر رودخانه ایزار گشت^[۲].

فروپاشی جبهه لاندزهوت

در تابستان ۱۵۰۴ میلادی، با مرگ نابهنگام روپرشت و سپس همسرش الیزابت بر اثر بیماری، جبهه مدافعان لاندزهوت عملاً رهبران اصلی خود را از دست داد. اگرچه مقاومت‌هایی به نام فرزندان یتیم آن‌ها ادامه یافت، اما ارتش بایرن-مونیخ با حمایت توپخانه امپراتوری توانست برتری نظامی خود را دیکته کند. در نبرد نهایی در نزدیکی ونزن‌باخ، نیروهای متحد آلبرشت چهارم توانستند بقایای ارتش پالاتینات و لاندزهوت را در هم بکوبند و راه را برای مذاکرات صلح هموار کنند^[۳].

صلح کلن و میراث تاریخی

در سال ۱۵۰۵ میلادی، طی رایشتاگ کلن، حکمیت نهایی امپراتور صادر شد. بر اساس این صلح، دوک‌نشین بایرن-لاندزهوت منحل و بخش اعظم آن به بایرن-مونیخ ملحق شد تا بایرن واحد شکل بگیرد. برای فرزندان روپرشت، ایالت جدیدی به نام پالاتینات-نوی‌بورگ ایجاد شد. این جنگ نقطه پایانی بر تقسیمات مکرر اراضی ویتلسباخ بود و منجر به تصویب قانون توارث ارشدیت در سال ۱۵۰۶ شد که طبق آن بایرن دیگر هرگز نباید میان برادران تقسیم می‌شد. این میراث، بایرن را به یکی از قدرتمندترین ایالت‌های آلمان در سده‌های بعد تبدیل کرد^[۴].

جستارهای وابسته

منابع

↑ Ziegler, Walter (1994). Die bayerischen Erbfolgekriege. München: Beck. p. 34. ISBN 978-3406106620.
↑ Lutz, Heinrich (1982). Das Ringen um die bایرische Einheit. München: Oldenbourg. p. 115. ISBN 978-3486510317.
↑ Schmid, Alois (2008). Bayerische Geschichte. München: Beck. p. 72. ISBN 978-3406570988.
↑ Straub, Theodor (1977). Bayern im Spätmittelalter. Regensburg: Pustet. p. 156. ISBN 978-3791704982.

[1] Ziegler, Walter (1994). Die bayerischen Erbfolgekriege. München: Beck. p. 34. ISBN 978-3406106620.

[2] Lutz, Heinrich (1982). Das Ringen um die bایرische Einheit. München: Oldenbourg. p. 115. ISBN 978-3486510317.

[3] Schmid, Alois (2008). Bayerische Geschichte. München: Beck. p. 72. ISBN 978-3406570988.

[4] Straub, Theodor (1977). Bayern im Spätmittelalter. Regensburg: Pustet. p. 156. ISBN 978-3791704982.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]