این یک مقالهٔ خوب است. برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید.

جنبش پیشگیری از بارداری ایالات متحده

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

جنبش پیشگیری از بارداری ایالات متحده
A well-dressed woman stands on courthouse steps, surrounded by a crowd of supporters.
مارگارت سنگر در حال ترک دادگاه در نیویورک در سال ۱۹۱۷
شرح جنبشی اصلاحگرا جهت تغییر قوانین ضد پیشگیری از بارداری
حقوق آزادی بیان در ایالات متحده
حقوق باروری
حقوق زنان
سالهای رخداد ۱۹۱۴ – c. ۱۹۴۵
رهبران مری دنت
اما گلدمن
مارگارت سنگر
نوشتارهای اولیه زن یاغی
مادری در اسارت
آنچه که هر دختری باید بداند
سازمان‌ها سازمان ملی پیشگیری از بارداری
سازمان پیشگیری از بارداری آمریکا
فدراسیون فرزندپروری تنظیم‌شده
پرونده‌های دادگاه یک بسته
گریزولد در برابر کنتیکت
آیزن‌اشتات در برابر بیرد

جنبش پیشگیری از بارداری ایالات متحده کارزار و جنبشی اصلاحگرا با هدف افزایش دسترسی به ابزار پیشگیری از بارداری از طریق قوانین و آموزش بود که بین سال‌های ۱۹۱۴ و ۱۹۴۵ میلادی در کشور ایالات متحده آمریکا در جریان بود. این جنبش در سال ۱۹۱۴ آغاز شد؛ در این سال یک گروه سیاسی رادیکال در شهر نیویورک، به رهبری اما گلدمن، مری دنت و مارگارت سنگر، متوجه سختی‌هایی شدند که زنان قشرهای کم‌درآمد به خاطر زایمان و سقط جنین خودخواسته متحمل می‌شدند. سنگر همزمان در تلاش بود تا موضوع پیشگیری از بارداری را به به‌نژادی سازمان یافته پیوند دهد. وی از اوایل دههٔ ۱۹۲۰ در ماهنامهٔ خود برث کنترل ریویو (نشریه کنترل زاد و ولد) مقالاتی را در این ارتباط به چاپ می‌رساند و بطور مرتب به منابع و مآخذ کارل پیرسون و چارلز داونپورت و دیگر دانشمندان ایدهٔ به‌نژادی استناد می‌نمود.[۱] این اشخاص به دنبال جلوگیری از تولیدمثل بخشی از جامعه بودند که آن‌ها را از نظر ژنتیکی نامطلوب می‌انگاشتند. سنگر و دیگر کنشگران در حالی که به دنبال اثبات حقانیت جنبش از طریق به‌نژادی سازمان یافته بودند، در جبههٔ سیاسی نیز به مبارزه پرداختند. چون در آن زمان پیشگیری از بارداری زشت و ناپسند تلقی می‌شد، فعالان جنبش قوانین کامستاک را هدف قرار دادند. این قوانین توزیع هرگونه کالای «زشت، مستهجن و/یا شهوت‌انگیز» را از طریق پست ممنوع کرده بود. سنگر با انتشار ماهنامهٔ خود با نام زن یاغی که حاوی بحثی در بارهٔ پیشگیری از بارداری بود، به امید آنکه بتواند دادگاه را به صدور رای به نفع خود برانگیزاند، آگاهانه قانون را شکست. در سال ۱۹۱۶، سنگر نخستین درمانگاه پیشگیری از بارداری در ایالات متحده را تأسیس کرد، اما این درمانگاه بلافاصله توسط پلیس بسته شده و سنگر نیز به ۳۰ روز زندان محکوم شد.

نقطهٔ عطف مهم این جنبش در زمان جنگ جهانی اول بود. آن زمان مشخص شد که بسیاری از نظامیان ایالات متحده به بیماری‌های آمیزشی مبتلا هستند. واکنش دولت کارزار مقابله با بیماری‌های آمیزشی بود، که آمیزش جنسی و پیشگیری از بارداری را به عنوان مسألهٔ بهداشت عمومی و موضوع پژوهش علمی قانونی مطرح ساخت. این اولین باری بود که دولت ایالات متحده خود را درگیر حمایت از این موضوع و بحث عمومی دربارهٔ موضوعات جنسی کرده بود و در نتیجه پیشگیری از بارداری از یک موضوع اخلاقی به مسئلهٔ بهداشت عمومی تبدیل شد.

با تغییر رفتار جامعه نسبت به پیشگیری از بارداری سنگر تشویق شد تا در سال ۱۹۲۳ دومین درمانگاه پیشگیری از بارداری را باز کند با این تفاوت که این بار هیچگونه دستگیری یا مخالفتی در کار نبود. در دههٔ ۱۹۲۰، بحث‌های عمومی دربارهٔ پیشگیری از بارداری عادی و فراگیر شد و واژه «پیشگیری از بارداری» نیز کاملاً در گویش ملی جا افتاده بود. گستردگی دسترسی به ابزار پیشگیری از بارداری، نشانگر گذار از اخلاق جنسی سختگیرانهٔ دوره ویکتوریا به یک جامعهٔ سهل‌انگارانه‌تر از لحاظ جنسی بود.

پیروزی‌های حقوقی دههٔ ۱۹۳۰ به تضعیف قوانین ضد پیشگیری از بارداری ادامه دادند. پیروزی در دیوان عالی فدرال ایالات متحده آمریکا باعث شد تا در سال ۱۹۳۷ انجمن پزشکی آمریکا پیشگیری از بارداری را به عنوان یکی از اجزای اصلی برنامه‌های آموزشی دانشکده‌های پزشکی بپذیرد اما جامعه پزشکی در پذیرش این مسئولیت جدید کند بود و زنان برای پیشگیری از بارداری همچنان به روش‌های غیر ایمن و توصیه‌های غیر کارامد ضدبارداری از منابع کم‌اطلاع اعتماد می‌کردند. در سال ۱۹۴۲ فدراسیون فرزندپروری تنظیم‌شدهٔ آمریکا تأسیس شد تا شبکهٔ سراسری درمانگاه‌های کنترل بارداری را در کشور تشکیل دهد. پس از جنگ جهانی دوم جنبش قانونی کردن پیشگیری از بارداری به تدریج به سرانجام رسید، چون پیشگیری از بارداری کاملاً توسط حرفهٔ پزشکی پذیرفته شد و مابقی قوانین ضد پیشگیری از بارداری نیز دیگر اجرا نمی‌شدند.

پیشگیری از بارداری در قرن نوزدهم[ویرایش]

جستار وابسته: پیشگیری از بارداری

شیوه‌های پیشگیری از بارداری[ویرایش]

وقتی در سال ۱۹۱۴ جنبش پیشگیری از بارداری برای قانونی کردن آن، کار خود را آغاز کرد، شیوه‌های مختلف پیشگیری از بارداری در سراسر ایالات متحده معمول بود. این شیوه‌های قدیمی مورد استفاده عبارت بودند از: متد ریتم، نزدیکی منقطع، دیافراگم، اسفنج‌های ضدبارداری، کاندوم، شیردهی طولانی مدت و اسپرم‌کش.[۲] استفاده از روش‌های پیشگیری از بارداری در قرن نوزدهم افزایش یافت و موجب کاهش پنجاه درصدی میزان کلی باروری در ایالات متحده آمریکا و به طور خاص در مناطق شهری در بین سال‌های ۱۸۰۰ تا ۱۹۰۰ شد.[۳] تنها نظرسنجی شناخته شدهٔ قرن نوزدهم دربارهٔ عادات پیشگیری از بارداری زنان آمریکایی توسط کلیلیا دوئل موشر بین سال‌های ۱۸۹۲ تا ۱۹۱۲ انجام گرفته‌است.[۴] این بررسی بر روی یک نمونه کوچک از زنان طبقه فرادست صورت گرفته‌است و نشان می‌دهد که بیشتر آن‌ها از روش‌های پیشگیری از بارداری (عمدتاً روش‌های دوش واژینال و همین‌طور نزدیکی منقطع، روش ریتمیک، کاندوم و کلاهک دهانهٔ رحم) استفاده می‌کردند و رابطهٔ جنسی را به عنوان یک عمل لذت بخش می‌پنداشتند که می‌تواند بدون هدف تولید مثل انجام گیرد.[۵]

A portrait of a well dressed man, around 50 years old, circa 1850.
رابرت دیل اوون نویسندهٔ اولین کتاب انتشار یافته با موضوع پیشگیری از بارداری در ایالات متحده آمریکا.

هرچند که پیشگیری از بارداری در میان طبقهٔ متوسط و مرفه جامعه نسبتاً شایع بود، اما این موضوع به ندرت در مجامع عمومی مورد بحث قرار می‌گرفت.[۶] نخستین کتابی که در ایالات متحده مبادرت به بحث دربارهٔ پیشگیری از بارداری کرد، کتابی با نام فیزیولوژی اخلاقی؛ یا رساله‌های مختصر و ساده در مورد مسئله جمعیت بود که در سال ۱۸۳۱ و توسط رابرت دیل اوون منتشر شد.[۷] این کتاب نشان می‌دهد که تنظیم خانواده تلاشی قابل ستایش است و لذت جنسی، بدون هدف تولید مثل، یک عمل غیراخلاقی نیست.[۸] اوون روش نزدیکی منقطع را پیشنهاد می‌کند اما دربارهٔ کاندوم‌ها و اسفنج نیز توضیح می‌دهد.[۹] در ادامهٔ این بحث کتابی با نام میوه‌های فلسفی: همنشین خصوصی جوانان متأهل نوشتهٔ چارلز نولتن در سال ۱۸۳۲ انتشار یافت که در آن دوش واژینال را توصیه می‌کرد.[۱۰] نولتون در ماساچوست به اتهام انجام امور مستهجن تحت تعقیب قرار گرفت و سه ماه در زندان سپری کرد.[۱۱]

شیوه‌های پیشگیری از بارداری در اروپا نسبت به ایالات متحده آمریکا زودتر مورد پذیرش قرار گرفت. کتاب نولتن در سال ۱۸۷۷ در انگلستان توسط چارلز بردلو و آنی بسانت، با هدف به چالش کشیدن قوانین هرزگی بریتانیا تجدید چاپ شد.[۱۲] آن‌ها دستگیر شدند (و بعد از آن تبرئه) اما انتشار محاکمهٔ آن‌ها باعث تشکیل لیگ مالتوس، اولین گروه حمایت از کنترل زاد و ولد در جهان، شد. این سازمان به دنبال محدود کردن رشد جمعیت بود، تا از پیش بینی‌های نگران کنندهٔ توماس مالتوس جلوگیری کند. مالتوس معتقد بود رشد تصاعدی جمعیت منجر به فقر در سطح جهانی و قحطی می‌شود.[۱۳] در سال ۱۹۳۰، انجمن‌های مشابهی تقریباً در تمامی کشورهای اروپایی تأسیس شده بود و کنترل زاد و ولد در بیشتر کشورهای اروپای غربی به جز مناطق کاتولیک ایرلند، اسپانیا و فرانسه مورد پذیرش جامعه قرار گرفته بود.[۱۴] با گسترش انجمن‌های پیشگیری از بارداری در سرتاسر اروپا کلینک‌های کنترل بارداری نیز در کشورهای مختلف اروپا گسترش یافت. نخستین درمانگاه پیشگیری از بارداری جهان در کشور هلند و در سال ۱۸۸۲ تأسیس شد که توسط اولین پزشک زن هلندی التا جاکوبس اداره می‌شد.[۱۵] اولین درمانگاه پیشگیری از بارداری انگلستان در سال ۱۹۲۱در شهر لندن توسط ماری استوپس تأسیس شد.[۱۶]

ممنوعیت پیشگیری از بارداری[ویرایش]

A portrait of a man, about 60 years old, with bushy sideburns.
آنتونی کامستاک مسئول بسیاری از قوانین ضد پیشگیری از بارداری در ایالات متحده آمریکا بود.

پیشگیری از بارداری در بیشتر سال‌های قرن نوزدهم در ایالات متحده امری قانونی بود. اما در دههٔ ۱۸۷۰ جنبشی با نام جنبش پاکی قدرت گرفت، که هدفش غیرقانونی کردن رذیلت به طور کلی و به ویژه تن‌فروشی و امور مستهجن بود و در آغاز بیشتر از اصلاح‌طلبان اخلاقی پروتستان و زنان طبقهٔ متوسط تشکیل شده‌بود. همچنین کمپین دورهٔ ویکتوریا نیز به پیشگیری از بارداری حمله می‌کرد، چون آن را عملی غیراخلاقی می‌دانست که رواج دهندهٔ فحشا و بیماری‌های آمیزشی است.[۱۷] آنتونی کامستاک، بازرس پستی و رهبر جنبش پاکی، با انجام لابی و سخنرانی موفق شد در سال ۱۸۷۳ قوانین کامستاک را به تصویب برساند. این قانون فدرال پست هرگونه مقاله یا هر چیز دیگر تهیه شده جهت پیشگیری از بارداری یا انجام سقط جنین را منع می‌کرد.[۱۸] بسیاری از دیگر ایالت‌ها نیز قوانین مشابهی (که همگی به عنوان قوانین کامستاک شناخته می‌شدند) را به تصویب رساندند. گاهی از اوقات نیز با غیرقانونی کردن استفاده از وسایل ضدبارداری علاوه بر ممنوعیت پست آن‌ها این قوانین فدرال را گسترش می‌دادند. کامستاک برای آن که مسبب هزاران دستگیری و از بین بردن هزاران هزار کتاب و جزوه شده بود به خود افتخار می‌کرد.[۱۹]

کامستاک و متحدانش همچنین جهت مقابله و شکست دادن لیبرترین‌ها و آرمان‌خواهان که شامل جنبش عشق آزاد، که ابتکاری جهت ترویج آزادی جنسی، برابری برای زنان و لغو ازدواج بود، دست به کار شدند.[۲۰] حامیان عشق آزاد تنها گروهی بودند که در قرن نوزدهم به طور فعالانه به مخالفت با قوانین کامستاک پرداختند و راه را برای آغاز جنبش پیشگیری از بارداری هموار کردند.[۲۱]

تلاش‌های جنبش عشق آزاد موفقیت‌آمیز نبودند. در ابتدای قرن نوزده، دولت‌های فدرال و ایالتی سختگیری و دقت بیشتری بر اجرای قوانین کامستاک می‌کردند.[۲۱] در پاسخ به این اقدام، پیشگیری از بارداری به زیرزمین‌ها کشیده شد و مخفیانه صورت می‌گرفت اما از حرکت خود بازنایستاد. تعداد انتشارات در این مورد کاهش یافت و اگر تبلیغی نیز پیدا می‌شد، به طور ضمنی و غیرمستقیم، مانند استفاده از عبارات «کمک زناشویی» یا «دستگاه‌های بهداشتی»، به آن اشاره می‌شد. داروخانه‌ها به فروش کاندوم، تحت نام «محصولات لاستیکی» و کلاهک دهانه رحم، با عنوان «حامی رحم»، ادامه می‌دادند.[۲۲]

آغاز (۱۹۱۴–۱۹۱۶)[ویرایش]

جنبش آزادی بیان[ویرایش]

A head/shoulder portrait of an attractive woman, dressed in fashions from around 1920.
مارگارت سنگر رهبر جنبش پیشگیری از بارداری بود.

در گذر قرن ۱۹ به ۲۰، یک جنبش پر انرژی که به دنبال لغو ممنوعیت آزادی بیان بود، در دهکده گرینویچ به وجود آمد.[۲۳] این جنبش توسط رادیکال‌ها، فمینیست‌ها، آنارشیست‌ها و آتئیست‌هایی مانند عزرا هیوود، موزز هارمن، دی. ام.بنت و اما گلدمن حمایت می‌شد. این کنشگران معمولاً قوانین ضد امور مستهجن را مور حمله قرار می‌دادند و پس از آن نیز تلاش‌های دولت جهت سرکوب سخنان انتقادی از جنگ جهانی اول را هدف قرار دادند.[۲۴] پیش از سال ۱۹۱۴، جنبش آزادی بیان بر روی مسائل سیاسی تمرکز داشت و به ندرت به موضوع پیشگیری از بارداری می‌پرداخت.[۲۵]

دایرهٔ اطراف گلدمن متشکل از رادیکال‌ها، سوسیالیست‌ها و بوهمین‌ها توسط پرستاری به نام مارگارت سنگر، که مادرش در طول ۲۲ سال هجده بار باردار شده بود و در سن پنجاه سالگی از بیماری سل و سرطان دهانه رحم جان خود را از دست داده بود، به یکدیگر پیوند خوردند.[۲۶] در سال ۱۹۱۳، سنگر در ناحیهٔ لوور ایست ساید نیویورک و اغلب با زنان فقیری کار می‌کرد که از زایمان‌های مکرر و سقط جنین‌های سرخود رنج می‌بردند.[۲۷] پس از یک تجربهٔ تراژیک پزشکی در یک مورد، سنگر نوشت: «کیف پرستاری خودم را به کناری می‌اندازم و اعلام کرد …تا زمانی که برای زنان کارگر امکان دانستن دربارهٔ پیشگیری از بارداری را ممکن نکرده باشم، مورد دیگری را نخواهم پذیرفت.»[۲۸] سنگر به کتابخانه‌های عمومی رفت و به دنبال اطلاعاتی دربارهٔ پیشگیری از بارداری گشت، اما هیچ اطلاعاتی پیدا نکرد.[۲۹] او بسیار از این موضوع که زنان طبقه کارگر نمی‌توانند به ابزار پیشگیری از بارداری دسترسی داشته باشند، اما همچنان زنان طبقهٔ مرفه که به پزشک خصوصی دسترسی داشتند، می‌توانستند از بارداری جلوگیری کنند، خشمگین بود.[۳۰]

A magazine cover, with the title "The Woman Rebel".
اولین شمارهٔ ماهنامهٔد وومن ربل، مارس ۱۹۱۴

تحت تأثیر گلدمن و سازمان آزادی بیان سنگر مصمم شد تا قوانین کامستاک را، که انتشار اطلاعات مربوط به پیشگیری از بارداری را غیرقانونی کرده بود، به چالش بکشد.[۳۱] با این هدف، او در سال ۱۹۱۴ شروع به انتشار ماهنامهٔ ۸ برگی با نام د وومن ربل یا زن یاغی کرد، که در آن به ترویج پیشگیری از بارداری با شعار «بدون خدایان، بدون ارباب‌ها» می‌پرداخت[۳۲] و اظهار می‌داشت که هر زنی بایستی صاحب و «خانم مطلق بدن خود» باشد.[۳۳] سنگر اصطلاح «کنترل بارداری» را که اولین بار در یکی از صفحات د وومن ربل نوشته شده بود، به عنوان جایگزینی برای اصطلاحات نرم‌تری، مانند عبارت محدود کردن خانواده، مورد استفاده قرار داد.[۳۴]

هدف سنگر در مورد به چالش کشیدن قانون، زمانی که در اوت ۱۹۱۴ تحت تعقیب قانونی قرار گرفت و متهم شد، برآورده شده بود. اما دادستان‌ها توجهشان را به جای پیشگیری از بارداری بر روی نوشته‌های او دربارهٔ ترور و ازدواج قرار داده بودند.[۳۵] او از ترس آن که پیش از به دست آوردن موقعیتی برای بحث دربارهٔ پیشگیری از بارداری در دادگاه، به زندان برود، به انگلستان گریخت تا از رفتن به زندان فرار کند.[۳۶]

در مدتی که سنگر در اروپا بود، همسرش کارهای او را دنبال می‌کرد که موجب بازداشتش شد چون یک نسخه از جزوهٔ پیشگیری از بارداری را به یکی از کارگزاران مخفی پست داده بود.[۳۷] بازداشت و حکم ۳۰ روزهٔ زندان او باعث شد تا چندین نشریهٔ اصلی مانند هارپرز ویکلی ونیویورک تریبون مقالاتی را دربارهٔ مباحثهٔ پیشگیری از بارداری منتشر کنند.[۳۸] اما گلدمن و بن رایتمن به سراسر کشور سفر کرده و با ایراد سخنرانی به حمایت از سنگر پرداختند و رونوشت‌هایی از جزوهٔ محدود کردن خانواده را پخش کردند.[۳۹] تبعید سنگر و دستگیری شوهرش جنبش پیشگیری از بارداری را به صدر خبرهای آمریکا برد.[۴۰]

اولین سازمان‌های پیشگیری از بارداری[ویرایش]

در بهار سال ۱۹۱۵ طرفداران سنگر که توسط مری دنت رهبری می‌شدند، سازمان ملی پیشگیری از بارداری (NBCL) که اولین سازمان پیشگیری از بارداری ایالات متحده بود، را تشکیل دادند.[۴۱] در سال ۱۹۱۵ سازمان‌های کوچکتر منطقه‌ای در سان فرانسیسکو، پورتلند، اورگان، سیاتل و لوس‌آنجلس به وجود آمدند.[۴۲]

سنگر در اکتبر سال ۱۹۱۵ به ایالات متحده آمریکا بازگشت. او تصمیم گرفت نخستین درمانگاه پیشگیری از بارداری را بر مبنای مدل نخستین‌گونهٔ این نوع درمانگاه در جهان که در آمستردام دیده بود، تأسیس کند. او می‌بایست در ابتدا با اتهامات رفع نشدهٔ خویش مبارزه می‌کرد.[۴۳] وکیل معروف کلارنس دارو پیشنهاد داد که به طور رایگان از سنگر دفاع می‌کند. اما در اوایل ۱۹۱۶ دادگاه با تسلیم در مقابل فشارهای عمومی اتهامات را رد کرد.[۴۴] با رفع تهدید زندان، سنگر یک تور موفق سخنرانی را در سرتاسر کشور آغاز کرد که موجب شد تا او به عنوان رهبر جنبش پیشگیری از بارداری ایالات متحده شناخته شود.[۴۵] دیگر رهبران جنبش و کسانی مانند ویلیام جی رابینسون و مری دنت تصمیم گرفتند تا بیشتر در پشت صحنه کار کنند یا توجه خود را بر دیگر دلایل بگذارند.[۴۵] پس در سال ۱۹۱۶ سنگر به بوستون رفت تا حمایت خود را از سازمان پیشگیری از بارداری ماساچوست و کنشگر پیشگیری از بارداری محبوس، ون کلیک آلیسون، نشان دهد.[۴۶]

اولین درمانگاه پیشگیری از بارداری[ویرایش]

A page from a book, published in 1914. The page is mostly words, with a picture of a contraceptive diagram. The text describes birth control techniques.
این صفحه رسالهٔ برث کنترل در ۱۹۱۴ مربوط به مقالهٔ محدود کردن خانواده است، که توضیحی دربارهٔ کلاهک دهانهٔ رحم بود.

در تور سخنرانی‌های سنگر در ۱۹۱۶ او به ترویج درمانگاه‌های پیشگیری از بارداری بر مبنای مدل هلندی، که در سفرش در سال ۱۹۱۴ به اروپا آن‌ها را دیده بود، پرداخت. با وجود آن که وی مشوق بسیاری از جوامع محلی شد تا یک سازمان پیشگیری از بارداری تأسیس کنند، اما هیچ درمانگاهی تأسیس نشد.[۴۷] بنابراین سنگر مصمم به تأسیس یک درمانگاه پیشگیری از بارداری در نیویورک شد تا خدمات رایگان پیشگیری از بارداری را به زنان بدهد.[۴۸] قانون ایالت نیویورک توزیع ابزار و حتی اطلاعات مربوط به پیشگیری از بارداری را ممنوع کرده بود. اما سنگر امیدوار بود تا از بخش‌هایی از قانون که اجازهٔ تجویز پیشگیری از بارداری را به پزشک جهت جلوگیری از بیماری‌ها می‌داد، جهت پیش بردن اهداف خود استفاده کند.[۴۹] در ۱۶ اکتبر ۱۹۱۶ وی یک کلینیک در براونزویل بروکلین افتتاح کرد که با بیش از ۱۰۰ مراجعه کننده زن در اولین روز افتتاحش یک موفقیت زودهنگام را به دست آورد.[۵۰] چند روز پس از بازگشایی این درمانگاه یک پلیس مخفی زن با خرید یک کلاهک دهانهٔ رحم در درمانگاهش، وی را بازداشت کرد. با مقاومت از همراهی با پلیس، سنگر و یکی از همکارانش به زور به بیرون از درمانگاه کشانده شدند.[۵۱] درمانگاه تعطیل شد و دیگر هیچ کلینیک دیگری تا سال ۱۹۲۳ در ایالات متحده باز نشد.[۵۲] دادگاه محاکمهٔ سنگر در ژانویهٔ ۱۹۱۷ شروع شد. گروه بزرگی از زنان پولدار و بانفوذ که برای تشکیل کمیتهٔ صد در کنار یکدیگر جمع شده بودند، تا برای سنگر و ان‌بی‌سی‌ال کمک مالی جمع‌آوری کنند، از او حمایت می‌کردند.[۵۳] این کمیته همچنین شروع به انتشار ماهانهٔ برث کنترل ریویو و تأسیس شبکه‌ای از ارتباطات با سیاستمداران قدرتمند، کنشگران و چهره‌های مطبوعاتی کرد.[۵۴] با وجود حمایت‌های زیاد سنگر محکوم شد و قاضی پیشنهاد یک حکم ملایم را داد؛ مشروط به این که سنگر اقدام به شکستن دوبارهٔ قانون نکند. اما سنگر پاسخ داد که «من نمی‌توانم به قانون به صورتی که امروز وجود دارد، احترام بگذارم.»[۵۵] او حکم خود را با سپری کردن ۳۰ روز در زندان گذراند.[۵۵]

دیگر کنشگران نیز جهت پیشبرد جنبش فعالیت می‌کردند. اما گلدمن در ۱۹۱۶ به دلیل پخش و توزیع اطلاعات دربارهٔ پیشگیری از بارداری بازداشت شد.[۵۶] آبراهام جکوبی نیز تلاش ناموفقی انجام داد تا جامعهٔ پزشکی نیویورک را متقاعد کند قانون را تغییر داده و به پزشکان اجازه دهد تا به توزیع اطلاعات دربارهٔ پیشگیری از بارداری دست بزنند.[۵۷]

پذیرش و مقبولیت (۱۹۱۷–۱۹۲۳)[ویرایش]

The cover of a 1919 magazine, titled "The Birth Control Review". On the cover a suffering mother asks a nurse for help to prevent more pregnancies.
برث کنترل ریویو ماهنامه‌ای بود که از سال ۱۹۱۷ تا ۱۹۴۰ انتشار می‌یافت.[۵۸]

تبلیغاتی که از محاکمهٔ سنگر به وجود آمد، اشتیاق زیادی را ایجاد کرد به طوری که به موجب آن، تا پایان سال ۱۹۱۷ میلادی، بیش از ۳۰ سازمان پیشگیری از بارداری در ایالات متحده وجود داشت.[۵۹] سنگر همواره نسبت به روابط عمومی هوشیار بود و از علنی بودن محاکمه خود برای پیشبرد دلایل و اهداف خود استفاده می‌کرد.[۶۰] پس از محاکمهٔ او به عنوان شاخص‌ترین و قابل رؤیت‌ترین رهبر جنبش ظاهر شد.[۶۱] دیگر رهبران از جمله ویلیام جی رابینسون، مری دنت و بلانش ایمز ایمز نمی‌توانستند با کاریزما، جذبه و شوری که او داشت رقابت کنند.[۶۲]

جنبش پیشگیری از بارداری از یک جنبش رادیکال با ریشهٔ طبقهٔ کارگر به کمپینی تحول یافت که توسط اجتماع زنان و لیبرال‌ها حمایت می‌شد.[۶۳] سنگر و همکاران و طرفدارانش از شعارهای رادیکال کاستند و به جای آن بر روی مزایای اجتماعی-اقتصادی پیشگیری از بارداری تأکید بیشتری کردند. سیاستی که موجب افزایش پذیرش جنبش میان عامهٔ آمریکاییان شد.[۶۴] پوشش رسانه‌ای بیشتر شد و چندین فیلم صامت در سال‌های ۱۹۱۰ با موضوع پیشگیری از بارداری (از جمله فیلم پیشگیری از بارداری، ساختهٔ سنگر که وی نقش خود را در آن بازی می‌کند) تولید شد.[۶۵]

مخالفت با پیشگیری از بارداری اما همچنان قدرتمند باقی ماند. قوهٔ مقننهٔ ایالتی از قانونی کردن پیشگیری از بارداری و توزیع اطلاعات جلوگیری از بارداری خودداری کرد.[۶۶] رهبران دینی سخنرانی کردند و زنانی را که «راحتی و مد» را بر مادر بودن ترجیح می‌دادند، مورد حمله و سرزنش قرار دادند.[۶۷] طرفداران ایدهٔ به‌نژادی نیز نگران آن بودند که پیشگیری از بارداری موجب افزایش تفاوت تعداد تولد آمریکایان «سفیدپوست قدیمی» با مهاجران و «رنگین‌پوست‌ها» شود و اختلاف جمعیتی آن‌ها را تشدید کند.[۶۸]

سنگر شرکت انتشارات زن نیویورک (NYWPC) را در سال ۱۹۱۸ تشکیل داد. با نظارت وی این شرکت انتشار برث کنترل ریویو را بر عهده گرفت.[۶۹]کیتی ماریون، کنشگر بریتانیایی سافراجت، به دلیل ایستادن در خیابان‌های نیویورک و فروش ماهنامهٔ برث کنترل ریویو، و فروختن آن به ارزش ۲۰ سنت برای هر نسخه، با تهدیدات زیادی از جمله تهدید به مرگ، طعنه، آب‌دهان، آزار فیزیکی و همین‌طور آزار و اذیت توسط پلیس مواجه شد. در طول این ده سال او ۹ بار به دلیل طرفداری از پیشگیری از بارداری بازداشت شد.[۷۰]

پیروزی قانونی[ویرایش]

سنگر درخواست تجدید نظر برای محکومیتش در سال ۱۹۱۷ داد و در سال ۱۹۱۸ موفق به پیروزی در چندین مورد مختلف برمبنای تصمیمی متفق‌القول و هماهنگ توسط دادگاه تجدیدنظر نیویورک و به دست قاضی فردریک ای.کرین شد. دادگاه محکومیت را تأیید کرد اما عنوان کرد که دادگاه در صورت تجویز پزشکان اجازه پیشگیری از بارداری را خواهد داد.[۷۱] این تصمیم تنها مربوط به نیویورک بود، جایی که درهای خود را برای تأسیس درمانگاه پیشگیری از بارداری تحت نظارت پزشک باز کرده بود.[۷۲] اما سنگر بلافاصله از این فرصت استفاده نکرد و با گمان اینکه حرفهٔ پزشکی در این امر پیشتاز خواهد بود، تمرکز خود را بر روی نوشتن و تدریس و سخنرانی گذاشت.[۷۳]

جنگ جهانی اول و کاندوم[ویرایش]

جنبش پیشگیری از بارداری، در نتیجهٔ بحرانی که برای ارتش ایالات متحده پیش‌آمد و ابتلای گستردهٔ سربازان آمریکایی به بیماری‌های سیفلیس و سوزاک در دوران جنگ جهانی اول، کمک بسیار غیرمنتظره‌ای را به دست آورد. ارتش متعهد شد کارزارِ آموزشی گسترده‌ای با تأکید بر پرهیز جنسی تشکیل داده و جهت پیشگیری از بارداری هم راهنمایی‌های لازم را ارائه دهد.[۷۴] پیش از آن، ارتش آمریکا تحت فشار طرفداران جنبش پاکی از توزیع یا حتی تأیید کاندوم خودداری کرده‌بود و ارتش ایالات متحده را به تنها ارتش در جنگ جهانی اول مبدل ساخته بود که برای نیروهایش کاندوم عرضه نکرد. زمانی که سربازان ایالات متحده در اروپا بودند، در آنجا کاندوم‌های لاستیکی به آسانی قابل دسترسی هستند و زمانی که به آمریکا بازگشتند به استفاده از کاندوم به عنوان روش ترجیحی خود برای پیشگیری از بارداری ادامه دادند.[۷۵]

کارزار ضد بیماری‌های مقاربتی ارتش یک نقطهٔ عطف بود. این نخستین باری بود که یک سازمان دولتی به طور مستمر درگیر بحثی عمومی دربارهٔ مسایل جنسی شده بود.[۷۶] این گفتمان عمومی دولتی سکس را از موضوعی مخفی به یک موضوع قانونی پژوهش علمی تغییر داد، و پیشگیری از بارداری را از موضوعی اخلاقی به مسئلهٔ بهداشت عمومی تبدیل کرد.[۷۷]

تلاش‌های قانونی[ویرایش]

در طول جنگ جهانی اول، مری دنت تلاش‌های خود را بر روی جنبش صلح متمرکز کرد؛ اما در سال ۱۹۱۸ به فعالیت‌هایش در زمینهٔ جنبش پیشگیری از بارداری بازگشت.[۷۸] او به رهبری خود، در سازمان ملی پیشگیری از بارداری، ادامه داد و با شرکت انتشارات زن نیویورک متعلق به سنگر هم همکاری کرد. در سال ۱۹۱۹ دنت رساله‌ای آموزشی به نام سکس ساید آو لایف (یا جنبهٔ جنسی زندگی) را به طور گسترده‌ای منتشر کرد. این جزوه به سکس به عنوان یک امر طبیعی و لذت‌بخش می‌پرداخت.[۷۹] با این حال در همان سال دنت خسته از کمبود همیشگی منابع مالی در شرکت ان‌بی‌سی‌ال، از این شرکت جدا شد و سازمان والنتری پرنتهود لیگ (VPL) را تشکیل داد.[۸۰] دنت و سنگر هر دو تغییراتی قانونی را جهت پیشگیری از بارداری پیشنهاد دادند، اما هر یک رویکرد متفاوتی را پی گرفتند. سنگر به پیشگیری از بارداری تنها تحت نظارت پزشک معتقد بود، اما دنت برای پیشگیری از بارداری بدون محدودیت تلاش می‌کرد.[۸۱] سنگر که طرفدار روش دیافراگم بود، نگران آن بود که دسترسی نامحدود منجر به تولید دیافراگم‌های نامناسب شده و به کلاهبرداری پزشکی منتهی شود.[۸۲] اما دنت نگران آن بود که ملزم کردن زنان به گرفتن نسخه از پزشک باعث شود که زنان فقیر از دریافت خدمات پیشگیری از بارداری محروم شوند. او همچنین از بابت وجود تعداد کافی پزشکان در حوزهٔ پیشگیری از بارداری نیز نگرانی داشت.[۸۱] تلاش‌های قانونی هر دوی آن‌ها به شکست انجامید. بخشی از دلایل شکست به این سبب بود که بعضی از قانونگذاران فکر می‌کردند که ترس از بارداری تنها عاملی است که زنان را پاکدامن نگهداشته است.[۸۳] در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ نقش رهبری سنگر در جنبش تثبیت شد؛ به دلیل این که به طور مکرر در مجامع عمومی سخنرانی می‌کرد، و به دلیل این که برای حذف دنت از جلسات و رخدادها قدم‌هایی برداشت.[۸۴]

سازمان پیشگیری از بارداری آمریکا[ویرایش]

ما باور داریم که بچه‌ها باید (۱) در عشق بوجود آیند(۲) با آگاهی و میل مادر ؛(۳) و تنها در صورت سالم بودن متولد شوند؛ بنابراین باور داریم که هر زن بایستی قدرت و آزادی پیشگیری از بارداری را داشته باشد، مگر این که این موارد برقرار باشد.

بیانیهٔ سازمان پیشگیری از بارداری آمریکا[۸۵]

هرچند که سنگر با انتشار ماهنامهٔ برث کنترل ریویو بین سال‌های ۱۹۲۰–۱۹۱۹ در زمینهٔ پیشگیری از بارداری فعال بود، اما در آن زمان با هیچ‌یک از دو سازمان اصلی پیشگیری از بارداری یعنی سازمان ملی پیشگیری از بارداری و سازمان والنتری پرنتهود لیگ (NBCL یا VPL) به طور رسمی همکاری و وابستگی نداشت. او در سال ۱۹۲۱ متقاعد شد که برای بدست آوردن حمایت افراد حرفه‌ای و جامعهٔ علمی نیازمند همکاری با بدنهٔ رسمی است. اما به جای پیوستن به یکی از سازمان‌هایی که در آن زمان وجود داشت، او خود تصمیم به تشکیل یک سازمان جدید گرفت.[۸۶] به عنوان قدم اول، او به سازماندهی اولین کنفرانس پیشگیری از بارداری آمریکا که در نوامبر ۱۹۲۱ در شهر نیویورک برگزار شد، پرداخت. در شب پایانی کنفرانس، در حالی که سنگر آماده می‌شد در سالن تئاتر پر از جمعیت سخنرانی کند، پلیس به این جلسه یورش برد و او را به دلیل رفتار اخلالگرانه بازداشت کرد. او از روی صحنه فریاد زد: «ما طبق قانون اساسی حق داریم تا این کنفراس را برگزار کنیم… بگذارید (آن‌ها) اگر می‌خواهند ما را با چماق بزنند.»[۸۷] او خیلی زود آزاد شد.[۸۷] روز بعد مشخص شد که پاتریک جوزف هایس، کاردینال اسقف‌نشین نیویورک کلیسای کاتولیک، به پلیس فشار آورده تا کنفرانس را تعطیل کنند.[۸۸] یورش به سیتی‌هال نقطهٔ عطفی برای جنبش بود: مخالفت‌های پزشکی و دولتی کم‌رنگ شد، و کلیسای کاتولیک به عنوان تنها صدای قدرتمند مخالف ظاهر شد.[۸۹] پس از پایان کنفرانس سنگر و حامیانش سازمان پیشگیری از بارداری آمریکا (ABCL) را تأسیس کردند.[۹۰]

دومین درمانگاه پیشگیری از بارداری[ویرایش]

دفتر تحقیقات بالینی (مخفف: CRB، درمانگاه مارگارت سنگر واقع در شهر نیویورک) که از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۳ فعال بود.

چهار سال پس از آن که دادگاه تجدید نظر نیویورک به پزشکان اجازهٔ تجویز پیشگیری از بارداری داد، سنگر دومین درمانگاه پیشگیری از بارداری را افتتاح کرد، او پزشکان را استخدام کرد تا با توجه به حکم دادگاه آن را قانونی کند (اولین درمانگاه پیشگیری از بارداری پرستاران را استخدام کرده بود).[۹۱] این درمانگاه که دومین درمانگاه بود، با نام دفتر تحقیقات بالینی (مخفف: CRB)، در دوم ژانویه ۱۹۲۳ افتتاح شد.[۹۲] برای جلوگیری از آزار و اذیت پلیس موجودیت آن اعلام نشد و مأموریت اصلی آن انجام تحقیقات علمی بود، و فقط به زنان متأهل خدمات ارائه می‌کرد.[۹۳] در نهایت موجودیت این درمانگاه در دسامبر سال ۱۹۲۳ به عموم اعلام شد؛ اما این بار هیچ‌گونه دستگیری یا بحثی وجود نداشت. این موضوع باعث شد تا کنشگران متقاعد شوند که پس از گذشت یک دهه درگیری نهایتاً پیشگیری از بارداری در ایالات متحده به طور گسترده‌ای مورد پذیرش قرار گرفته‌است.[۹۴] دفتر تحقیقات بالینی اولین درمانگاه قانونی پیشگیری از بارداری در ایالات متحده بود و به سرعت به پرچمدار مرکز تحقیقات پیشگیری از بارداری در جهان بدل شد.[۹۴]

پیشرفت‌ها و عقب‌نشینی‌ها (۱۹۲۰–۱۹۴۰)[ویرایش]

گسترش مقبولیت و پذیرش[ویرایش]

A newspaper advertisement selling birth control products. A woman's head is shown, with text underneath.
یک تبلیغ از سال ۱۹۲۶

پس از بازشدن دفتر تحقیقات بالینی در سال ۱۹۲۳ بحث عمومی دربارهٔ پیشگیری از بارداری عادی‌تر و معمول‌تر شد و اصطلاح «پیشگیری از بارداری» در زبان عامه و محاورهٔ کشور تثبیت شد.[۹۵] از صدها مجله و روزنامهٔ دههٔ ۱۹۲۰ که به مسئله پیشگیری از بارداری پرداخته بودند، بیش از دو سوم آن‌ها به نفع پیشگیری از بارداری و در طرفداری از آن بودند.[۹۶] در دسترس بودن لوازم پیشگیری از بارداری نشانگر پایان دوران سختگیرانهٔ اخلاقی دوره ویکتوریا بود و باعث ظهور جامعه‌ای انعطاف پذیرتر نسبت به مسائل جنسی شد. از دیگر عواملی که باعث ایجاد هنجارهای جدید جنسی شدند، می‌توان به افزایش جابه‌جایی که توسط اتومبیل میسر شده بود و زندگی شهری ناشناس و همچنین رضایت و شادی پس از جنگ اشاره کرد.[۹۶] جامعه شناسان بر طبق نظرسنجی که از زنان در سال ۱۹۲۵ و در مونسی، ایندیانا انجام داده بودند، دریافتند که تمامی زنان طبقه فرادست و بیش از ۸۰ درصد زنان طبقه کارگر پیشگیری از بارداری را تأیید و از آن حمایت می‌کنند.[۹۷]نرخ تولد در آمریکا در بین سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، غالباً به خاطر استفاده از ابزار پیشگیری از بارداری، ۲۰ درصد کاهش یافت.[۹۸]

مخالفت‌ها[ویرایش]

هرچند که درمانگاه‌های پیشگیری از بارداری در سال‌های پایانی دههٔ ۱۹۲۰ رواج بیشتری پیدا کردند، اما جنبش هنوز با چالش‌های عمده‌ای روبه‌رو بود:هنوز بخش عظیمی از جامعهٔ پزشکی در مقابل پیشگیری از بارداری مقاومت نشان می‌دادند؛ حمایت و طرفداری از پیشگیری از بارداری، در فهرست سیاه صنعت رادیو قرار گرفته بود، و قوانین فدرال و ایالتی با وجود آن که اعمال نمی‌شدند، اما همچنان پیشگیری از بارداری را غیرقانونی می‌شمردند.[۹۹]

اصلی‌ترین نیروی مخالف با پیشگیری از بارداری کلیسای کاتولیک بود که به بسیج مخالفان و انجام تظاهرات بسیار علیه پیشگیری از بارداری در چندین محل مختلف در طی دههٔ ۱۹۲۰ دست زد.[۱۰۰] کاتولیک‌ها شورای شهر سیراکیوس را متقاعد کردند تا سنگر را از انجام سخنرانی در سال ۱۹۲۴ منع کند. شورای ملی رفاه کاتولیک‌ها علیه پیشگیری از بارداری به مذاکره و لابی پرداخت. سازمان برادری کاتولیک، شوالیه‌های کلمبوس، هتل‌هایی را که میزبان مناسبت‌ها و کنفرانس‌های پیشگیری از بارداری بودند، تحریم کرد. رئیس پلیس کاتولیک آلبانی سنگر را از سخنرانی در آنجا منع کرد. شهردار کاتولیک بوستون جیمز کرلی سنگر را از سخنرانی در انظار عمومی منع کرد. چندین شرکت خبری نیز تحت فشار کاتولیک‌ها از انتشار مقالات مرتبط با پیشگیری از بارداری سرباز زدند.[۱۰۱] اما سازمان پیشگیری از بارداری آمریکا (ABCL) با دعوت خبرنگاران و رسانه‌ها برای بیان دلایلش از تحریم‌ها به نفع خود استفاده می‌کرد و از این طریق همدردی عموم جامعه را دریافت می‌نمود.[۱۰۲] با این حال قدرت لابی کاتولیک‌ها در قوهٔ مقننه زیاد بود و با استدلال آن که پیشگیری از بارداری غیرطبیعی، مضر، غیرقابل قبول و خارج از نجابت است، باعث منع چندین طرح از جمله طرح پیشنهادی مری دنت در سال ۱۹۲۴ در راستای ممانعت از قوانین پیشگیری از بارداری شد.[۱۰۳]

ده‌ها درمانگاه پیشگیری از بارداری در سرتاسر ایالت متحده در دههٔ ۱۹۲۰ باز شد که هیچ‌یک از آن‌ها بدون حادثه و درگیری نبود.[۱۰۴] در سال ۱۹۲۹ پلیس نیویورک به یک درمانگاه در آن شهر یورش برد و دو پزشک و سه پرستار را به جهت توزیع اطلاعات پیشگیری از بارداری نامرتبط به پیشگیری از بیماری دستگیر کردند.[۱۰۵] در این محاکمه سازمان ملی پیشگیری از بارداری آمریکا پیروزی بزرگی را به دست آورد، براساس حکم قاضی پیشگیری از بارداری جهت ایجاد فاصله بین یک بارداری تا بارداری دیگر، امری قانونی و پزشکی و برای سلامتی مادر مفید بود.[۱۰۶] در این دادگاه بسیاری از پزشکان برجسته به عنوان شاهد و برای دفاع حاضر شدند و بخش عظیمی از جامعهٔ پزشکی را به سمت طرفداری از پیشگیری از بارداری سوق دادند.[۱۰۷]

به‌نژادی و نژاد[ویرایش]

An advertisement for a book entitled "Woman and the New Race". At the top is a photo of a woman, seated affectionately with her two sons.
کتاب ۱۹۲۰ سنگر به‌نژادی را تأیید می‌کند.

پیش از ظهورِ جنبش پیشگیری از بارداری به‌نژادی در اروپا و ایالات متحده محبوبیت زیادی کسب کرده بود و این موضوع به طور گسترده‌ای در مقالات، فیلم‌ها و سخنرانی‌ها مورد بحث قرار می‌گرفت.[۱۰۸] به‌نژادها احساسات چندگانه‌ای نسبت به پیشگیری از بارداری داشتند: آن‌ها نگران بودند که این امر باعث تشدید تفاوت نرخ تولد میان نژاد «برتر» و «پست‌تر» بشود. اما در عین حال متوجه ارزش این ابزار جهت بهبود نژاد نیز بودند.[۱۰۹] رهبران جنبش پیشگیری از بارداری هیچگاه به‌نژادی را هدف اصلی خود قرار ندادند و به جای آن بر روی آزادی بیان و حقوق زنان تمرکز داشتند، اما حدود سال ۱۹۲۰ به فکر پیدا کردن دلایل یکسانی با ایدهٔ به‌نژادی شدند با این امید که با گره زدن این موضوع به به‌نژادی، حمایت گسترده‌تری را برای پیشگیری از بارداری به دست آورند.[۱۱۰] با پیوند خوردن ایده به نژادی با جنبش پیشگیری از بارداری از طریق دلایلی همچون مرتبط بودن تولد بیش از حد با فقر، جرم و بیماری به‌نژادی به جنبش پیشگیری از بارداری کمک کرد.[۱۱۱] سنگر دو کتاب در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ با نام‌های «زن و نژاد جدید» و «محور تمدن» انتشار داد که به تأیید به‌نژادی می‌پرداختند.[۱۱۲] سنگر و دیگر طرفداران به‌نژادی به تأیید به‌نژادی منفی (که باززایی افراد «پست» را تقبیح می‌کرد) می‌پرداختند. اما از مرگ آسانی یا به‌نژادی مثبت (که افراد برتر را به باززایی تشویق می‌کرد) حمایتی نمی‌کردند.[۱۱۳] بسیاری از طرفداران به‌نژادی از حمایت از جنبش پیشگیری از بارداری خودداری کردند، چرا که سنگر بر این عقیده که وظیفهٔ اصلی زن در قبال خود است؛ نه در قبال دولت پافشاری می‌کرد.[۱۱۴]

مانند بسیاری از آمریکاییان سفیدپوست، در دههٔ ۱۹۳۰، برخی از رهبران جنبش پیشگیری از بارداری بر این باور بودند که نژاد افراد دارای پوست روشن‌تر برتر از نژاد افراد دارای پوست تیره‌تر است.[۱۱۵] آن‌ها معتقد بودند که سیاه‌پوستان آمریکا عقب‌ماندهٔ ذهنی هستند و در مدیریت سلامت خود نسبتاً ناکارآمد هستند و احتیاج به نظارت خاص سفیدان دارند.[۱۱۶] به دلیل تسلط و حضور اکثریت سفیدپوست در مقام رهبری و کادر پزشکی جنبش پیشگیری از بارداری از طرف سیاهان مورد اتهام نژادپرستی قرار گرفت و این شک را بوجود آورد که پیشگیری از بارداری در مقیاس گسترده به «خودکشی نژادی» بیانجامد.[۱۱۷] این سوءظن‌ها و برداشت‌های بد باعث شد تا برخی از سفیدپوستان این موضوع را به معنی عدم تمایل سیاهان برای پیشگیری از باردای بدانند.[۱۱۸]

A dignified African-American man, with a mustache, dressed stylishly, sitting down.
ویلیام دوبوآ که در درمانگاه پیشگیری از بارداری هارلم خدمت می‌کرد.[۱۱۹]

علیرغم این سوء تعبیرات بسیاری از رهبران آفریقایی-آمریکایی از تلاش جهت عرضهٔ ابزار پیشگیری از بارداری در میان جامعه سیاه‌پوستان آمریکا پشتیبانی کردند. در سال ۱۹۲۹ جیمز اچ.هربرت یک مددکار اجتماعی سیاه‌پوست و رئیس سازمان انجمن ملی شهر از سنگر درخواست کرد تا یک درمانگاه در هارلم افتتاح کند.[۱۲۰] سنگر هزینهٔ مالی را از مؤسسه مالی روزنوالد تأمین و درمانگاه را در سال ۱۹۳۰ بازگشایی کرد که کارکنان و پزشکان آن سیاه‌پوستان آمریکایی بودند.[۱۲۱] این درمانگاه توسط هیئت مشاور ۱۵ نفره‌ای متشکل از پزشکان، پرستاران، روحانیون، روزنامه‌نگاران و مددکاران آفریقایی-آمریکایی هدایت می‌شد.[۱۲۲] این موضوع در رسانه‌ها و کلیساهای آفریقایی-آمریکایی‌ها انتشار یافت و تاییدهٔ ویلیام دوبوآ، بنیانگذار انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان (NAACP)، را دریافت کرد.[۱۲۲] در اوایل دههٔ ۱۹۴۰ فدراسیون فرزندپروری تنظیم‌شده (BCFA) برنامه‌ای را با نام پروژهٔ نگرو که توسط بخش خدماتی سیاه‌پوستان (مخفف: DNS یا دی‌ان‌اس) مدیریت می‌شد، آغاز کرد.[۱۲۳] مانند درمانگاه هارلم، هدف اصلی دی‌ان‌اس و برنامه‌های آن، بهبود سلامت مادران و نوزادان بود.[۱۲۴] براساس تجربیاتی که سنگر در درمانگاه هارلم داشت، وی به دی‌ان‌اس پیشنهاد کرد که امکان آن که آمریکاییان سیاه‌پوست از یک پزشک هم‌نژاد خود حرف‌شنوی داشته باشند و مشاوره بگیرند بیشتر است، اما رهبران دیگر مخالفت کردند و اصرار داشتند که برای کمک‌رسانی بایستی نیروهای سفید استخدام شوند.[۱۲۵] اظهارات و اقدامات تبعیض‌آمیزی که توسط رهبران جنبش بین دههٔ ۱۹۲۰ تا دههٔ ۱۹۳۰ انجام می‌شد، باعث ادامهٔ اتهام نژادپرستانه بودن جنبش شد.[۱۲۶]

گسترش دسترسی[ویرایش]

A diaphragm contraceptive device, shown with its box, and a coin (it is about 3 times wider than the quarter).
دیافراگم معمول‌ترین روش زنانه پیشگیری از بارداری پیش از قرص‌های ضدبارداری (یک نمونه امروزی در مقیاس یک سکه ۲۵ سنتی آمریکا).

دو تصمیم قانونی مهم در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی باعث گسترش دسترسی به ابزار پیشگیری از بارداری شد؛ در سال ۱۹۳۰ دو تولیدکنندهٔ کاندوم علیه یکدیگر در پرونده‌ای با نام یانگز رابر شکایت کردند و قاضی حکم بر آن داد که تولید ابزار پیشگیری از بارداری یک حرفهٔ قانونی است. او پا را از این فراتر گذاشته و اعلام داشت که قانون فدرال که به منع ارسال پستی کاندوم می‌پردازد وجههٔ قانونی ندارد.[۱۲۷] سنگر برای تسریع یک جنگ دوم دادگاهی دیگر سفارش یک دیافراگم را در سال ۱۹۳۲ از ژاپن داد، با امید آن که یک جنگ تعیین‌کننده را در دادگاه‌ها داشته باشد.[۱۲۸] دیافراگم توسط دولت ایالات متحده توقیف شد و پس از آن چالشی که سنگر ایجاد کرده بود، موجب تشکیل پرونده‌ای به نام وان پکیج در سال ۱۹۳۰ شد که قاضی آن آگوستوس هند بود. تصمیم وی یک مادهٔ قانونی مهم، منع پزشکان از دسترسی به ابزار پیشگیری از بارداری، را لغو کرد.[۱۲۹] این پیروزی دادگاهی باعث تشویق انجمن پزشکی آمریکا (American Medical Association) شد تا نهایتاً در سال ۱۹۳۷ پیشگیری از بارداری را به عنوان خدمات معمول پزشکی و به عنوان یک جزء اصلی از برنامه درسی دانشکده پزشکی قرار دهد.[۱۳۰] با این حال جامعهٔ پزشکی برای پذیرش این مسئولیت به کندی عمل می‌کرد و زنان همچنان تا دههٔ ۱۹۶۰ به روش‌های غیرایمن و بی‌اثر و مشاورهٔ نادرست پیشگیری از بارداری از منابع اطلاعات غلط اعتماد می‌کردند.[۱۳۱]

تا سال ۱۹۳۸ بیش از ۴۰۰ برند تولیدکنندهٔ ابزار پیشگیری از بارداری در بازار وجود داشتند، و بیش از ۶۰۰ برند پیشگیری از بارداری زنانه در دسترس بود، و درآمد صنعت آن بالغ بر ۲۵۰ میلیون دلار در سال بود.[۱۳۲] کاندوم از طریق دستگاه فروش خودکار موجود در برخی از دستشویی‌های عمومی به فروش می‌رفت. مردان بیش از دوبرابر هزینه‌ای که برای اصلاح انجام می‌دادند، خرج کاندوم می‌کردند.[۱۳۳] باوجود آن که کاندوم در دههٔ ۱۹۳۰ معمول شد، فمینیست‌های حاضر در جنبش احساس کردند که پیشگیری از بارداری بایستی از امتیازات زنان باشد؛ بنابراین به گسترش ابزار پیشگیری از بارداری تحت کنترل زنان ادامه دادند. کارزاری که در نهایت موجب پیداش قرص ضدبارداری در دهه‌های بعد شد.[۱۳۴] برای افزایش دسترسی به ابزار پیشگیری از بارداری با کیفیت بالا طرفداران پیشگیری از بارداری شرکت هلند-رنتوس را جهت تولید ابزار پیشگیری از بارداری تأسیس کردند، که به طور خاص به تولید دیافراگم که شیوه پیشنهادی سنگر بود، می‌پرداخت.[۱۳۵] در دههٔ ۱۹۳۰ استفاده از دیافراگم همراه با اسپرم‌کش به رایج‌ترین روش تجویزی تبدیل شده بود.[۱۳۶] که در سال ۱۹۳۸ میلادی، ۸۵ درصد فروش سالانهٔ پیشگیری از بارداری زنانه را به خود اختصاص داده بود.[۱۳۷]

فرزندپروری تنظیم‌شده[ویرایش]

پروندهٔ دادگاهی ۱۹۳۶ وان پکیج موجب شد تا دو سازمان پیشگیری از بارداری ای بی سی ال و کلینیک تحقیقات بالینی (با نام پیشین CRB) با یکدیگر متحد شوند تا بتوانند دفاع موفقیت‌آمیزی داشته باشند.[۱۳۸] رهبران هر دو گروه آن را موقعیت مساعد جهت ادغام دو سازمان می‌دیدند؛ بنابراین در سال ۱۹۳۷ شورای پیشگیری از بارداری آمریکا (BCCA) تحت رهبری سنگر تأسیس شد تا این اتحاد را شکل دهد.[۱۳۹][۱۴۰] این تلاش‌ها موجب شد تا نهایتاً دو سازمان در سال ۱۹۳۹ تحت عنوان فدراسیون پیشگیری از بارداری آمریکا (BCFA)ادغام بشود.[۱۴۱] با وجود آن که سنگر همچنان نقش رهبر را داشت اما دیگر قدرت پیشین سال‌های ابتدایی جنبش را نداشت و در سال ۱۹۴۲ نیروهای محافظه‌کاری که اکثریت را در سازمان داشتند، نام این سازمان را به فرزندپروری تنظیم‌شده تغییر دادند نامی که سنگر به دلیل دارا بودن حسن تعبیر زیاد، به آن اعتراض داشت.[۱۴۲] پس از جنگ جهانی دوم رهبری سازمانِ فرزندپروری تنظیم‌شده از تأکید روی فمینیسم رادیکال کاست و تمرکز خود را بیشتر به روی زمینه‌های معتدل‌تری مانند تنظیم خانواده و سیاست تنظیم جمعیت تغییر داد.[۱۴۳]

جنبش قانونی کردن پیشگیری از بارداری همزمان با تأسیس سازمان فرزندپروری تنظیم‌شده به آهستگی به نتیجه رسید.[۱۴۴] در سال‌های ۱۹۴۲ بیش از ۴۰۰ سازمان پیشگیری از بارداری در آمریکا وجود داشت. پیشگیری از بارداری کاملاً توسط حرفهٔ پزشکی مورد پذیرش قرار گرفته بود و قوانین ضد پیشگیری از بارداری کامستاک (که همچنان به طور کتبی باقی مانده) وجود داشت، اما به ندرت اجرا می‌شد.[۱۴۵]

قانونی کردن و پیامدهای آن[ویرایش]

پس از جنگ جهانی دوم طرفداران حقوق فرزندپروری با تمرکز بر روی سقط جنین، بودجهٔ عمومی و پوشش بیمه‌گذاری دوران جدیدی را تجربه کردند.[۱۴۶]

طرفداران پیشگیری از بارداری همچنین با به وجود آمدن سازمان‌های پیشگیری از بارداری در سرتاسر جهان و همکاری با آن‌ها دارای یک جنبه جهانی شدند. سنگر کمک کرد تا کمیتهٔ بین‌المللی فرزندپروری تنظیم‌شده که بعداً به فدراسیون بین‌المللی فرزندپروری تنظیم‌شده تغییر نام داد، تأسیس شود. این سازمان خیلی زود به بزرگترین سازمان مردم‌نهاد بین‌المللی فرزندپروری تنظیم‌شده تبدیل شد.[۱۴۷] در سال ۱۹۵۲ جان. دی راکفلر سوم سازمان تأثیر گذاری به نام شوررای جمعیت را تأسیس کرد.[۱۴۸] ترس از ازدیاد جمعیت جهانی به یک مسئلهٔ مهم در سال‌های ۱۹۶۰ تبدیل شده بود که توجه‌ها را به سمت آلودگی، کمبود غذا و کیفیت زندگی جلب کرد و باعث ایجاد کارزارهای منسجم پیشگیری از بارداری در سرتاسر جهان شد.[۱۴۹] در سال ۱۹۹۴ کنفرانس بین‌المللی جمعیت و توسعه و در سال ۱۹۹۵ و در چهارمین کنفرانس جهانی زنان به بیان و تأکید بر پیشگیری از بارداری و تأثیرات حقوق بشری آن که داشتن کنترل زن بر بدن خود را به عنوان حق زن مطرح می‌کرد، پرداختند.[۱۵۰]

در سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ و با طغیان اقدامات قانونی در ایالات متحده چشم‌انداز حقوق باروری تغییر کرد: در سال ۱۹۶۵ دیوان عالی ایالات متحده آمریکا در پروندهٔ گریزولد در برابر کنتیکت حکمی را صادر کرد که به موجب آن هر اقدام دولتی که باعث منع استفادهٔ پیشگیری از بارداری برای زوج‌های متأهل شود، خلاف قانون اساسی خواهد بود. در سال ۱۹۶۷ کنشگری به نام بیل بیرد به دلیل توزیع ابزار پیشگیری از بارداری فوم و کاندوم در میان دانش‌آموزان و در حین درس دربارهٔ پیشگیری از بارداری و سقط جنین در دانشگاه بوستون بازداشت شد. درخواست دادگاه تجدید نظر او باعث ایجاد پرونده‌ای با نام آیزن‌اشتات-بیرد (درسال ۱۹۷۲) در دیوان عالی ایالت متحده آمریکا شد که موجب بسط حکم دادگاه پیشین برای زوج‌هایی شد که ازدواج نکرده بودند. در نتیجه پیشگیری از بارداری را به یک حق قانونی برای تمامی آمریکایی‌ها بدل ساخت.

در سال ۱۹۷۰ بالاخره کنگره اقدام به پاک نمودن ارجاعات به منابع قانونی قوانین فدرال ضد-مستهجن کرد.[۱۵۱] و در سال ۱۹۷۳ حکم دادگاه در پروندهٔ رو در برابر وید سقط جنین را در ۳ ماههٔ اول بارداری قانونی ساخت.[۱۵۲]

Several packages of birth control pills.
قرص‌های ضدبارداری

در همین دوران صنعت داروسازی پیوسته در حال توسعهٔ روش‌های پیشگیری از بارداری بود. در اوایل سال‌های ۱۹۵۰ یک بشردوست، به نام کاترین دکستر مک‌کورمیک، به تأمین مالی برای زیست‌شناسی به نام گریگوری گودوین پینکوس دست زد تا او به گسترش قرص‌های ضدبارداری بپردازد که در سال ۱۹۶۰ نیز این داروها توسط سازمان غذا و دارو آمریکا مورد تأیید قرار گرفت.[۱۵۳] این قرص‌ها محبوبیت بسیاری پیدا کردند و تأثیر شگرفی بر جامعه و فرهنگ آن گذاشتند. قرص‌های پیشگیری از بارداری باعث افزایش چشمگیر تعداد محصلین و فارغ التحصیلان زن شد.[۱۵۴] شکل‌های جدیدی از ابزار آی‌یودی در سال‌های ۱۹۶۰ به بازار معرفی شد و محبوبیت شیوه‌های پیشگیری از بارداری درازمدت قابل بازگشت را افزایش داد.[۱۵۵]

در سال ۱۹۸۲ و در اروپا داروی میفپریستون تولید شد که ابتدا جهت پیشگیری از بارداری بود، اما در حال حاضر به همراه پروستاگلاندین تجویز می‌شود تا باعث سقط جنین در زنان باردار بالای چهار ماه شود.[۱۵۶] برای پیشگیری از قرارگیری تحت تحریم مصرف‌کنندگانی که توسط سازمان‌های ضد سقط جنین سازماندهی و بسیج شده بودند، تولیدکننده آن حق تولید آمریکایی آن را به لابراتوار دنکو که توسط طرفداران سقط جنین تأسیس شده بود، اهدا کرد با هدف آن که بتواند از تحریم در امان بماند و به توزیع داروی میفپریستون در ایالات متحده ادامه دهد.[۱۵۷]

در سال ۱۹۹۷ سازمان غذا و داروی آمریکا تجویز پیشگیری اضطراری از بارداری (که با نام قرص صبح روز بعد هم شناخته می‌شود) را تأیید کرد که در سال ۲۰۰۶ به عنوان داروی بدون نسخه در دسترس قرار گرفت.[۱۵۸] در سال ۲۰۱۰ استات اکسید کربن یک ابزار موثرتر برای پیشگیری از بارداری اضطراری برای استفاده تا پنج روز پس از آمیزش جنسی محافظت نشده تاییدیه گرفت.[۱۵۹] پنجاه تا شصت درصد مراجعین سقط جنین در شرایطی باردار شده بودند که امکان استفاده از ابزار ضدبارداری اضطراری وجود داشته‌است.[۱۶۰] این ابزارهای پیشگیری از بارداری اضطراری که شامل پلن بی و الا وان می‌شوند میدان جنگ دیگری در آغاز جنجال بارداری برای نبرد دربارهٔ حقوق باروری به وجود آورده‌اند.[۱۶۱] مخالفان این ابزار آن‌ها را گونه‌ای از سقط جنین می‌دانند. به دلیل آن که می‌تواند در توانایی جنین لقاح شده برای لانه‌گزینی در رحم تداخل ایجاد کند. در حالی که طرفداران آن‌ها معتقدند که این کار سقط جنین نیست زیرا که فقدان لانه گزینی به معنی آن است که بارداری هیچگاه آغاز نشده‌است.[۱۶۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Diane B. Paul, Controlling Human Heredity: 1865 to the Present (Atlantic Highlands, NJ: Humanities Press, 1995), 95.
  2. Engelman, pp. 3–4.
  3. Engelman, p. 5. Fertility rate dropped from 7 to 3½ children per couple.
  4. Engelman, p. 11.
  5. Tone, pp. 73–75.
    Engelman, pp. 11–12.
  6. Engelman, pp. 5–6. Rarely in public: Engelman cites Brodie, Janet, Contraception and Abortion in 19th Century America, Cornell University Press, 1987.
  7. Engelman, p. 6.
    Cullen DuPont, Kathryn (2000), "Contraception" in Encyclopedia of women's history in America, Infobase Publishing, p. 53 (first book in America).
    Year of publication is variously stated as 1830 or 1831.
  8. Engelman, p. 6.
  9. Engelman, pp. 6–7.
  10. Riddle, John M. (1999), Eve's Herbs: A History of Contraception and Abortion in the West, Harvard University Press, pp. 226–7.
  11. Engelman, p. 7.
  12. Engelman, pp. 7–8.
  13. Engelman, pp. 8–9.
  14. "Contraception", in Women's studies encyclopedia, Volume 1, Helen Tierney (Ed.), Greenwood Publishing Group, 1999, p. 301.
  15. Engelman, pp. 9, 47.
  16. Ahluwalia, Sanjam (2008), Reproductive Restraints: Birth Control in India, 1877–1947, University of Illinois Press, p. 54.
  17. Engelman, pp. 13–14.
  18. Engelman, p. 15.
  19. Engelman, pp. 15–16.
  20. Beisel, Nicola Kay (1998), Imperiled Innocents: Anthony Comstock and Family Reproduction in Victorian America, Princeton University Press, pp. 76–78.
  21. ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ Engelman, p. 20.
  22. Engelman, pp. 18–19.
  23. Engelman, pp. 23–27.
    Kersch, Kenneth Ira, Freedom of Speech: Rights and Liberties under the Law, ABC-CLIO, 2003, pp. 109–110.
  24. Engelman, pp. 23–25.
  25. Engelman, pp. 25–26.
  26. Baker, pp. 50–51 (Goldman circle).
    Engelman, pp. 29–30 (Goldman circle).
    Cox, p. 4 (pregnancies).
    Buchanan, p. 121 (tuberculosis and cancer).
    Chelsler, p. 41 (age 50).
  27. Baker, pp. 49–51.
    Kennedy, pp. 16–18.
  28. Patient was Sadie Sachs. The selected papers of Margaret Sanger, Volume 1, p. 185. The source of Sanger's quote is identified as: "Birth Control", Library of Congress collection of Sanger's papers: microfilm: reel 129: frame 12, April 1916.
  29. Engelman, p. 34.
    Cronin, Mary (1996), "The Woman Rebel", in Women's periodicals in the United States: social and political issues, Endres, Kathleen L. (Ed.), Greenwood Press, p. 448.
    Cronin cites Sanger, An Autobiography, pp. 95–96.
    Cronin cites Kennedy, p. 19, who points out that some materials on birth control were available in 1913.
  30. Tone, pp. 79–80.
  31. McCann (2010), pp. 750–751.
  32. Kennedy, pp. 1, 22. The slogan "No Gods, No Masters" originated in a flyer distributed by the IWW in the 1912 Lawrence Textile Strike.
  33. Engelman, Peter C. (2004), "Margaret Sanger", article in Encyclopedia of Leadership, Volume 4, George R. Goethals, et al. (Eds.), SAGE, p. 1382.
    Engelman cites facsimile edited by Alex Baskin, Woman Rebel, New York: Archives of Social History, 1976. Facsimile of original.
    Engelman, pp. 43–44: At the same time, Sanger published Family Limitation, a 16-page pamphlet summarizing contraceptive techniques.
  34. Sanger, The selected papers of Margaret Sanger, Volume 1, p. 70.
    Engelman, p. 23.
    Kennedy, p. 101.
  35. Engelman, p. 43.
  36. Baker, p. 89.
  37. Chesler, p. 127.
  38. Engelman, p. 49.
  39. Engelman, pp. 54–55.
  40. Engelman, pp. 49–50.
  41. Engelman, p. 51. Organizations had existed in Europe, notably England and Netherlands, since the 1870s.
  42. Engelman, p. 52.
  43. Engelman, pp. 57–58.
    Kennedy, p. 77.
  44. Kersten, Andrew (2011), Clarence Darrow: American Iconoclast, Macmillan, p. 170.
    Sanger, Autobiography, pp. 183–189.
    Engelman, p. 61–62: Sanger also gained sympathy from the public when her five-year-old daughter died immediately before the trial.
  45. ۴۵٫۰ ۴۵٫۱ Engelman, p. 64.
  46. Engelman, p. 72.
  47. Engelman, pp. 73, 76.
  48. Engelman, pp. 75–77.
  49. Engelman, p. 79.
  50. Chesler, p. 150.
    Engelman, p. 79–80.
  51. Chesler p. 151.
    Engelman, p. 83.
  52. Engelman, p. 86.
  53. Engelman, pp. 87–89.
  54. Engelman, p. 89.
  55. ۵۵٫۰ ۵۵٫۱ Cox, p. 65.
    Engelman, p. 91.
  56. Engelman, p. 84.
  57. Engelman, pp. 84–85.
  58. Caption at the bottom of this 1919 issue reads: "Must She Always Plead in Vain? 'You are a nurse – can you tell me? For the children's sake – help me!'"
  59. McCann (2010), p. 751.
    Engelman, p. 92.
  60. Chesler, pp. 127, 131, 148, 152, 166, 392.
    Kennedy pp. 84, 181.
    Engelman, pp. 92–93. In her memoirs, Sanger often understated or entirely omitted the contributions of fellow activists.
  61. Engelman, pp. 92–93. In her memoirs, Sanger often understated or entirely omitted the contributions of fellow activists.
  62. Engelman, pp. 92–93.
  63. Engelman, p. 93.
  64. Engelman, p. 92.
  65. Engelman, pp. 94–96 ("phenomenal media hype").
    Sanger's movie was banned as "indecent" in New York. Other movies included Miracle of Life, The Black Stork, The Unborn, Where are my Children and Hand That Rocks the Cradle.
  66. Engelman, p. 96.
  67. Engelman, pp. 97, quoting Billy Sunday.
  68. McCann (1994), pp. 99–101.
    Engelman, pp. 97–98.
  69. Engelman, p. 99.
  70. Engelman, pp. 99–101.
  71. Chesler, pp. 159–160.
    Engelman, pp. 101–103.
  72. Engelman, pp. 101–103.
  73. Engelman, p. 103.
  74. Engelman, pp. 107–109.
    Tone, pp. 91–115 contains a history of contraception in the U.S. military in World War I. Navy secretary Josephus Daniels led the efforts to enforce abstinence.
  75. Engelman, pp. 107–109.
  76. Engelman, p. 109.
  77. Engelman pp. 109–110, quoting Tone pp. 102–109.
  78. Engelman, p. 104.
  79. Engelman, p. 105.
  80. Engelman, p. 111.
  81. ۸۱٫۰ ۸۱٫۱ McCann (1994) pp. 69–70.
    Engelman, pp. 113–115.
  82. Engelman, pp. 113–115.
    McCann (1994), pp. 71–72 gives examples that show Sanger's fears were justified.
  83. McCann (1994), pp. 44–45.
  84. Engelman, pp. 115–116. Sanger, jealous of her leadership role, excluded Dennett from meetings and other activities that would benefit Dennett.
  85. "Birth control: What it is, How it works, What it will do", The Proceedings of the First American Birth Control Conference, November 1921, pp. 207–208.
    Sanger, Margaret (Ed.), The Birth Control Review, V (12):18 , (December 1921).
  86. Engelman, p. 120–122.
  87. ۸۷٫۰ ۸۷٫۱ Engelman, pp. 124–125.
  88. Engelman, pp. 125–126.
  89. Engelman, p. 129.
  90. Freedman, Estelle B. (2007), The Essential Feminist Reader, Random House Digital, Inc. , p. 211.
    Engelman, pp. 129–130.
    The ABCL was established in December 1921, and held its first meeting in January 1922.
  91. Engelman, p. 137.
  92. Engelman, p. 138.
  93. Engelman, p. 138. The CRB, from its inception, collected detailed data on the effectiveness of various contraceptive methods, and published the results in many reports and journals.
  94. ۹۴٫۰ ۹۴٫۱ Engelman, p. 139.
  95. Engelman, pp. 141–142.
  96. ۹۶٫۰ ۹۶٫۱ Engelman, p. 142.
  97. Lynd, Robert S. , Lynd, Helen Merrell (1929), Middletown: A Study in Modern American Culture, Harcourt, Brace & World, pp. 123–124.
    Lynd cited by Engelman, p. 143.
  98. Engelman, p. 144.
  99. McCann (1994), pp. 67–68 (medical resistance).
    Chesler, p. 220 (blacklisting).
    McCann (1994), pp. 68–69 (laws: advocates tried repeatedly from 1921 onwards to have anti-contraception laws removed from the books, but their efforts rarely made it out of committee).
  100. Engelman, pp. 146–147.
  101. Engelman, pp. 147–148.
    Chesler, p. 220 (newsreels).
  102. Engelman, p. 148.
  103. Engelman, p. 148.
    For a detailed discussion of religious objection to birth control, see: Tobin, Kathleen (2001), The American Religious Debate Over Birth Control, 1907–1937, McFarland.
  104. Engelman, p. 153 (number increasing).
    Robinson, Caroline Hadley (1930), Seventy Birth Control Clinics, Williams and Wilkins (70 clinics in U.S. and Britain by 1930, cited by Kennedy, p. 291).
  105. Engelman, p. 157.
  106. Engelman, p. 158.
  107. Engelman, pp. 157–158.
  108. Engelman, p. 131.
    Lynn, Richard, (2001), Eugenics: A Reassessment, Praeger, p. 18.
    For a detailed discussion of Sanger and Eugenics, see: Ordover, Nancy (2003), American eugenics: race, queer anatomy, and the science of nationalism, University of Minnesota Press, pp. 137–158.
  109. McCann (1994), pp. 107–110.
  110. Engelman, pp. 132–133.
    Free speech as primary goal: McCann (2010), pp. 750–751.
    McCann (1994), p. 59.
  111. McCann (1994), pp. 124–125.
    Engelman, p. 134.
  112. Engelman, pp. 132–133.
  113. McCann (1994), pp. 110–113.
    Engelman, p. 134.
  114. Engelman, p. 134.
  115. McCann (1994), pp. 150–4. Bigotry: p. 153.
    See also The Selected Papers of Margaret Sanger, Volume 1, p. 45.
  116. McCann (1994), p. 151.
  117. Tone pp. 86–87: Marcus Garvey was a black leader that opposed contraception due to fear of "extinction" of blacks.
    McCann (1994), pp. 151–154 ("race suicide").
  118. McCann (1994), p. 152.
  119. Baker, p. 200.
  120. Hajo, p. 85.
    Engelman, p. 160.
  121. Engelman, p. 160.
  122. ۱۲۲٫۰ ۱۲۲٫۱ Hajo, p. 85.
  123. McCann (1994), pp. 160–161.
    Engelman, pp. 175–177.
  124. McCann (1994), p. 166.
  125. McCann (1994), p. 163.
  126. McCann (1994), pp. 168–173.
    "Birth Control or Race Control? Sanger and the Negro Project". Margaret Sanger Papers Project Newsletter (Margaret Sanger Papers Project) (28). 14 November 2002. Retrieved 25 January 2009. 
    Allegations of racism can be found in Franks, Angela (2005), Margaret Sanger's Eugenic Legacy: The Control of Female Fertility, McFarland; and in Davis, Angela (1981), Women, Race, and Class.
  127. Engelman, p. 166. The case was Youngs Rubber Corporation v. C. I. Lee and Co, Inc. 1930, 45 F. 2d 103.
  128. Engelman, p. 166.
  129. Engelman, pp. 167–168.
    Rose, Melody, Abortion: A Documentary and Reference Guide, ABC-CLIO, 2008, p. 29.
    Tone, p. 178: Tone calls the ruling a coup d'etat for Sanger.
  130. Engelman, pp. 169–170.
    "Biographical Note", Smith College, Margaret Sangers Papers. Retrieved 15 October 2011.
  131. Tone, p. 155.
  132. Engelman, p. 167.
  133. Engelman, p. 167.
    Tone, p. 136.
  134. Tone, p. 108–110.
  135. Tone, pp. 127–128. Holland–Rantos was founded in 1925.
  136. Tone, p. 117.
  137. Tone, p. 152.
  138. Engelman, pp. 170–171.
  139. https://www.nyu.edu/projects/sanger/aboutms/organization_bcca.php
  140. Engelman, p. 171.
    NYU Margaret Sanger Papers Project "Birth Control Council of America". Retrieved 12 October 2011.
  141. NYU Margaret Sanger Papers Project. Retrieved 12 October 2011.
    Date of merger recorded as 1938 (not 1939) in: O'Connor, Karen (2010), Gender and Women's Leadership: A Reference Handbook, p. 743. O'Connor cites Gordon (1976).
  142. Chesler, p. 393.
    Engelman, pp. 178–179.
    MS Papers: Planned Parenthood (retrieved 14 October 2011).
  143. McCann (1994), pp. 1–2.
  144. Engelman, pp. 181–186.
  145. Engelman, p. 171 (400 organizations).
  146. Engelman, p 186.
  147. Esser-Stuart, Joan E. , "Margaret Higgins Sanger", in Encyclopedia of Social Welfare History in North America, Herrick, John and Stuart, Paul (Eds), SAGE, 2005, p. 323.
  148. Chesler, pp. 425–428.
  149. Tone, pp. 207–208, 265–266.
  150. Cook, Rebecca J.; Mahmoud F. Fathalla (September 1996). "Advancing Reproductive Rights Beyond Cairo and Beijing". International Family Planning Perspectives 22 (3): 115–121. doi:10.2307/2950752. 
    See also: Petchesky, Rosalind Pollack (2001), "Reproductive Politics", in The Oxford Companion to Politics of the World, Joël Krieger, Margaret E. Crahan (Eds.), Oxford University Press, pp. 726–727.
  151. Engelman, p. 184.
  152. Roe v. Wade, 410 U.S. 113 (1972). Findlaw.com. Retrieved 26 January 2007.
  153. Tone, pp. 204–207.
    Engelman, Peter, "McCormick, Katharine Dexter", in Encyclopedia of Birth Control, Vern L. Bullough (Ed.), ABC-CLIO, 2001, pp. 170–171.
    Engelman, p. 182 (FDA approval).
  154. "TIME Magazine Cover: The Pill". Time.com. April 7, 1967. Retrieved 2010-03-20. 
    Goldin, Claudia & Lawrence Katz (2002). "The Power of the Pill: Oral Contraceptives and Women's Career and Marriage Decisions". Journal of Political Economy 110 (4): 730–770. doi:10.1086/340778. 
  155. Lynch, Catherine M. "History of the IUD". Contraception Online. Baylor College of Medicine. Archived from the original on 2006-01-27. Retrieved 2006-07-09. 
  156. The drug is also known as RU-486 or Mifeprex.
    Mifepristone is still used for contraception in Russia and China.
    Ebadi, Manuchair, "Mifepristone" in Desk reference of clinical pharmacology, CRC Press, 2007, p. 443, شابک: ‎۹۷۸-۱-۴۲۰۰-۴۷۴۳-۱.
    Baulieu, Étienne-Émile; Rosenblum, Mort (1991). The "abortion pill": RU-486, a woman's choice. Simon & Schuster. ISBN 0-671-73816-X. 
    Mifeprex prescribing information (label). Retrieved 24 January 2012.
    Mifeprex (mifepristone) Information. Retrieved 24 January 2012.
    FDA approval letter to Population Council. 28 September 2000. Retrieved 24 January 2012.
  157. Kolata, Gina (September 29, 2000). "U.S. approves abortion pill; drug offers more privacy and could reshape debate". The New York Times. p. A1.  Retrieved 15 November 2011.
  158. The FDA approved the Yuzpe regimen in 1997.
    Levonorgestrel (Plan B) was approved, by prescription, in 1999.
    Ebadi, Manuchair, "Levonorgestrel", in Desk Reference of Clinical Pharmacology, CRC Press, 2007, p. 338, شابک: ‎۹۷۸-۱-۴۲۰۰-۴۷۴۳-۱.
    Updated FDA Action on Plan B (levonorgestrel) Tablets (press release). 22 April 2009. Retrieved 24 January 2012.
    FDA Approves Over-the-Counter Access for Plan B for Women 18 and Older (press release). 24 August 2006. Retrieved 24 January 2012.
    The phrase "morning-after pill" is a misnomer, because it can be taken several days after unprotected sexual intercourse to have an effect to reduce the rates of an unplanned pregnancy.
  159. The drug is known as ulipristal acetate or by the brand name ella.
    Sankar, Nathan, Oxford Handbook of Genitourinary Medicine, HIV, and Sexual Health, Oxford University Press, 2010, p. 386, شابک: ‎۹۷۸-۰-۱۹-۹۵۷۱۶۶-۶.
    ella, ulipristal acetate. FDA Reproductive Health Drugs Advisory Committee report. 17 June 2010. Retrieved 24 January 2012.
    Prescribing information for ella. Retrieved 24 January 2012
    FDA approves ella™ tablets for prescription emergency contraception (press release). 13 August 2012. Retrieved 24 January 2012.
  160. Speroff, Leon (2010), A Clinical Guide for Contraception, Lippincott Williams & Wilkins, شابک: ‎۹۷۸-۱-۶۰۸۳۱-۶۱۰-۶, pp. 153–155.
  161. Jackson, p. 89.
    Gordon (2002), p. 336.
  162. McBride, Dorothy (2008), Abortion in the United States: a Reference Handbook, ABC-CLIO, شابک: ‎۹۷۸-۱-۵۹۸۸۴-۰۹۸-۸, pp. 67–68.

منابع[ویرایش]

  • Baker, Jean H. (2011), Margaret Sanger: A Life of Passion, Macmillan, ISBN: 978-0-8090-9498-1.
  • Buchanan, Paul D. (2009), American Women's Rights Movement: A Chronology of Events and of Opportunities from 1600 to 2008, Branden Books, ISBN: 978-0-8283-2160-0.
  • Chesler, Ellen (1992), Woman of Valor: Margaret Sanger and the Birth Control Movement in America, Simon & Schuster, ISBN 0-671-60088-5.
  • Cox, Vicki (2004), Margaret Sanger: Rebel For Women's Rights, Chelsea House Publications, ISBN 0-7910-8030-7.
  • Engelman, Peter C. (2011), A History of the Birth Control Movement in America, ABC-CLIO, ISBN: 978-0-313-36509-6.
  • Gordon, Linda (1976), Woman's Body, Woman's Right: A Social History of Birth Control in America, Grossman Publishers, ISBN: 978-0-670-77817-1.
  • Gordon, Linda (2002), The Moral Property of Women: a History of Birth Control Politics in America, University of Illinois Press, ISBN: 978-0-252-02764-2.
  • Hajo, Cathy Moran (2010), Birth Control on Main Street: Organizing Clinics in the United States, 1916–1939, University of Illinois Press, ISBN: 978-0-252-03536-4.
  • Jackson, Emily (2001), Regulating reproduction: law, technology and autonomy, Hart Publishing, ISBN: 978-1-84113-301-0.
  • Kennedy, David (1970), Birth Control in America: The Career of Margaret Sanger, Yale University Press, ISBN: 978-0-300-01495-2.
  • McCann, Carole Ruth (1994), Birth Control Politics in the United States, 1916–1945 , Cornell University Press, ISBN: 978-0-8014-8612-8.
  • McCann, Carole Ruth (2010), "Women as Leaders in the Contraceptive Movement", in Gender and Women's Leadership: A Reference Handbook, Karen O'Connor (Ed), SAGE, ISBN: 978-1-4129-6083-0.
  • Tone, Andrea (2002), Devices and Desires: A History of Contraceptives in America, Hill and Wang, ISBN: 978-0-8090-3816-9.

پیوند به بیرون[ویرایش]