جنبش نویسندگان پیشرو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

جنبش نویسندگان پیشرو جنبشی ادبی در هند بریتانیا پیش از استقلال بود که شامل چند گروه از نویسندگان در سراسر جهان می‌شد. انجمن ترقی پسند مصنفین هند، یک جنبش مترقی ادبی در پیش تقسیم هند بریتانیایی یود. بعضی شاخه های گروه نویسندگان در سراسر جهان در کنار هند و پاکستان وجود داشت.[۱]

این گروه ها ضد امپریالیستی و چپ گرا بودند و به دنبال الهام بخشیدن به مردم از طریق نوشته هایشان بودند که از برابری میان همه انسانها حمایت می کنند و به بی عدالتی و عق ماندگی اجتماعی در جامعه حمله می کنند.[۲]

به گزارش روزنامه طلوع، " جنبش نویسندگان پیشرو در ادبیات اردو قویترین جنبش پس از جنبش آموزش سرسید (sir Syed) بود. پیشگامان ادبیات اردو، به برخی از بهترین قطعات داستان وشعر کمک کردند. بی تردید آنها روند سازنده ای برای نسل جدید نویسندگان شدند."[۳]

سازمان ها[ویرایش]

جنبش نویسندگان پیشرو هندی در ابتدا با انتشارات آنگاره آغاز گشت (عنبر یا زغال گداخته)[۴] که شامل کلکسیونی از نه داستان و یک نمایشنامه تک پرده ای به نوشته ی احمد علی، سجاد ظاهیر، رشید جهان و محمودوز ظفر در 1932 بود و در سال 1933 توسط دولت بریتانیا ممنوع گردید. "اتحادیه نویسندگان پیشرو" اولین بار توسط احمد علی محمودوز به رهبری الله آباد در 5 آوریل 1933 معرفی شد که مدت ها بعد خود را گسترش داده و تبدیل بهه جنبش نویسندگان پیشرو هندی شد.[۵][۲]

تاریخچه[ویرایش]

جنبش نویسندگان پیشرو تا به حال کار حرفه ای داشته است. در سال 1936 در لاک نو (Lukenow) به وجود آمد ، فقط یک سال پس از نشست نویسندگان هندی در لندن، شخصیت انگیزشی این سازمان، شخصی بود که نام اردوی او آنجورن تاراچی پاساند موانسفین بود و به رهبری سجاد زهیر بود. نویسندگان دیگر در خط مقدم عبارت بودند از دکتر مولک راج آناند، دکتر جوش پارشاد، پارمود رانجان سنگوپتا و دکتر ام.دی.تاسیر. سجاد زهیر در کتاب معروفش "رشنی" شکل گیری خود را تشریح کرده است. می توان گفت که نویسندگان اردوگاهی در خط مقدم " انجمن ترقی پسند مصنفین" بودند، اما بعدها تقریبا همه نویسندگان زبان های هندی سازمان های خود را با اهداف مشابه داشتند که این اهداف شامل: مبارزه علیه امپریالیسم بریتانیا برای آزاد سازی هند از یوغ خارجی؛ مبارزه علیه پیروان امپریالیسم، زمین برای پناهندگان زمین. این سازمان سوسیالیسم را به مثابه سیستم اقتصادی مناسب، که می تواند به بهره برداری پایان دهد، در نظر گرفته است.[۲] مانشی پرمچند، نویسنده بزرگ اردویی و بعد از آن به زبان هندی را افتتاح کرد. رابیندرانات تاگور، مولوی عبدالحک، چیراغ حسن حسرت، عبدالمجید صالیک، مولانا حسرت محنی، جاش مالحاباتی، پروفسور احمد علی، دکتر اختر حسین رعبوری، فیض احمد فیض، استاد مجنون گورخپوری، دکتر رشید جهان، سحاب زاده محمود اهوازافر، استاد منزور حسین و دکتر عبدالعلیم بعضی از استالاردهایی بودند که حمایت فعال و خشن آنها با تئوریهای انجمان تاراقی پاساند مصنفین بود.

کلمه "پیشرفت و در حال پیشرفت" تاریخ منحصر به خود را دارد. در قرن نوزدهم انگلیس، کلمه ی پیشرفت، شعار جنگی کسانی بود که خواستار بهتر شدن وضعیت زیر دستان را داشتند و به دنبال علم و فناوری با هدف توسعه اجتماعی بودند. کلمه ی " در حال پیشرفت" برای حاضرین و مخالفان تغییر جامعه ی بریتانیایی طبق اصول حقوق برابربرای همه، منفور واقع شد. "حرکت به سوی پیشرفت" شامل پیشرفت همه جانبه ی بشریت بود و معنایش آزادی و دموکراسی بود.

منابع[ویرایش]

  1. Historical facts about the Progressive Writers Association listed on The Open University (UK) website Retrieved 9 May 2018
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ History of Progressive Writers' Movement on The Indian Express newspaper Published 26 April 2014, Retrieved 9 May 2018
  3. The last of the Mohicans (Progressive writers) Dawn newspaper, Published 1 October 2004, Retrieved 9 May 2018
  4. Also transliterated as Angaaray, Angarey, Angaarey, or Anghare. See "Angaarey". Sangat Review of South Asian Literature. 25 November 2014. Retrieved 9 May 2018. and "Progressive Writers' Association". Making Britain. Retrieved 9 May 2018.
  5. Writer 'Ahmed Ali' on Encyclopædia Britannica Retrieved 9 May 2018