جنبش آزادی بیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
یادبود جنبش آزادانه در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی

جنبش آزادی بیان (انگلیسی: Free Speech Movement) جنبش آزادی بیان (FSM) یک جنبش اعتراضی گسترده دانشجویی بود که برای مدتها در سال تحصیلی ۱۹۶۴–۱۹۶۵در محوطه دانشگاه کالیفرنیا، برکلی اقدام به حرکت اعتراضی می‌کردند. این جنبش غیررسمی تحت سرپرستی مرکزی ساویو ماریو دانشجوی دوره دکترا در دانشگاه برکلی هدایت می‌شد.[۱][۲][۳]سایر رهبران دانشجویی عبارت بودند از: جک وینبرگ، مایکل رستمن، جورج بارتون، بران ترنر، بتینا آپتکر، استیو وایسمن، مایکل تیل، هنر گلدبرگ، جکی گلدبرگ و دیگران.

با مشارکت هزاران نفر از دانشجویان، جنبش آزادی بیان اولین اقدام جنجالی نافرمانی مدنی خود را در یک کالج آمریکایی در دهه ۱۹۶۰به اجرا درآوردند. دانشجویان با اصرار به دولت خواستار لغو ممنوعیت فعالیت‌های سیاسی در دانشگاه و حق آزادی بیان برای دانشجویان بودند. این جنبش آزادی بیان تحت تأثیر دیدگاه‌های چپ جدید قرار داشتند و فعالیت‌هایشان مرتبط به جنبش حقوق مدنی و جنبش ضد جنگ ویتنام بود. این میراث تا به امروز ادامه یافته، و همچنان به شکل گفت و شنود سیاسی در دانشگاه‌ها و در جامعه گسترش پیدا کرده و بر دیدگاه‌های سیاسی و ارزش‌های دانشجویان کالج و عموم مردم تأثیر می‌گذارد.

ماریو ساویو در برگزاری یک تظاهرات درجلوی سالن سرول در۱۹۶۶

۱۹۶۴–۱۹۶۵[ویرایش]

پیشینه[ویرایش]

در سال ۱۹۵۸، دانشجویان فعال اقدام به سازمان دهی احزاب سیاسی در محیط دانشگاه به نام اسلیت کردند، یعنی با فهرست نامزدهایی که کاندید می‌شدند، اسلیت توسط دانشجویان بنیاد گذاشته شد تا ا ز طریق آن بتوانند به ترویج حقوق گروه‌های دانشجویی پرداخته و از دانشجویان در خارج از محیط دانشگاه حمایت کنند.[۴] در پاییز سال ۱۹۶۴، برخی از فعالان دانشجویی، که با فعالان حقوق بشر سفر کرده بودند. در پروژه تابستان آزادی به ثبت نام رای‌دهندگان آمریکایی آفریقایی‌تبار در می‌سی‌سی‌پی پرداختند، در دانشگاه میز کتاب گذاشته و به جمع‌آوری کمک‌های مالی برای موضوعاتی‌که مرتبط با جنبش حقوق مدنی بود پرداختند. اما با توجه به قوانین آن زمان، جمع‌آوری پول برای احزاب سیاسی ممنوع بود و جمع‌آوری کمک مالی منحصراً محدود به باشگاه‌های احزاب دموکرات و حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا بود. براساس روند قانونی اعضا هیئت علمی و استادان دانشگاه اجباراً باید «سوگند وفاداری» یاد می‌کردند که درگیر موضوعات سیاسی نشده و در صورت تخطی منجر به اخراج ایشان از دانشگاه می‌شد. سول اشترن که یک عضو رادیکال جنبش آزادی بیان بود،[۵] در سال ۲۰۱۴اظهار داشت که این سوگند وفاداری برکلی که در ایالات متحده آمریکا ابداع شد میراث سی رایت میلز بود که در جنگ سرد برای برحذر داشتن داشتن دانشجویان و تضعیف انقلاب کوبا راه ا فتاد.

در ۱۴ سپتامبر، ۱۹۶۴، دین کاترین تول مقررات جدید دانشگاه را به این شرح اعلام کرد که هر گونه دفاع از موضوعات سیاسی در محوطه دانشگاه ممنوع ا ست و هرگونه اقدامی برای آوردن نمایندگان و سخنرانان سیاسی خارج از دانشگاه، استخدام کردن اعضای گروه، و جمع‌آوری کمک برای سازمان‌های دانشجویی در تقاطع خیابان‌های بنکرافت و تلگراف "به شدت اجرا می‌شود.

منابع[ویرایش]

  1. Sources:
    • "Berkeley FSM | Free Speech Movement 50th Anniversary". fsm.berkeley.edu. Retrieved 2017-08-18.
    • "The Free Speech Movement". Calisphere. Retrieved 2017-08-18.
    • "Free Speech Movement Archives". www.fsm-a.org. Retrieved 2017-08-18.
    • "Days of Cal | Berkeley in the 60s". bancroft.berkeley.edu. Retrieved 2017-08-18.
    • "Unforgettable Change: 1960s: Free Speech Movement & The New American Left | Picture This". picturethis.museumca.org. Retrieved 2017-08-18.
  2. Sources:
  3. "Notable Bios | Berkeley FSM". fsm.berkeley.edu. Retrieved 2017-08-18.
  4. Holz, Dayna. "SLATE History". SLATE Archives. Retrieved 2016-08-20.
  5. "Hearing echoes of Berkeley in student activism today". PBS. October 16, 2014.

پیوند به بیرون[ویرایش]