پرش به محتوا

جعبه صدا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
جعبه صدای یک تار

جعبه یا اتاقک صدا (به انگلیسی: Sound Box) اتاقکی خالی بر روی بدنه یک ساز است که به کمک پدیده تشدید (رزونانس) هلمهولتز، صدای ساز را اصلاح و تقویت کرده و به انتقال بهتر صدای آن به اطراف کمک می‌کند .[۱]اجسام به ارتعاشات اطراف خود واکنش نشان می‌دهند اما این واکنش - بسته جنس آن جسم – در برابر فرکانس‌های[الف] خاصی بیشتر است. به این پدیده تشدید یا رزونانس می‌گویند.[ب] فرکانس و شدت رزونانس‌های جنس بدنه یک ساز تأثیر قابل‌توجهی بر کیفیت و رنگ صدایی[پ] (تون صدا) که تولید می‌کند دارد. هوای درون اتاقک نیز مانند جنس خود اتاقک رزونانس‌های خاص خود را دارد. این رزونانس‌ با رزونانس‌ بدنه اتاقک برهم‌کنش می‌کند و در نتیجه رزونانس‌ کل ساز را تغییر می‌دهند. جعبه صدا معمولاً در فرکانس‌های پایین‌تر (بم‌تر) رزونانس‌های بیشتری تولید می‌کند. این بدین معناست که جعبه صدا باعث تقویت پاسخ فرکانسی[ت] پایین می‌شود. به عبارت دیگر جعبه صدا، صدای بم ساز را بیشتر می‌کند.[۲]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

پانویس

[ویرایش]
  1. ّFrequency
  2. Resonance
  3. Timber
  4. Frequency Response

منابع

[ویرایش]
  1. "sound-box". Encyclopaedia Britannica. Retrieved 2025-09-30.
  2. Rossing, Thomas D. Springer Handbook of Acoustics. Springer Publications, 2007, p. 582 "The use of a resonant air cavity to boost the low-frequency response has been a common feature of almost every stringed instrument from ancient times."