جزءواژگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

جزءواژگی (به انگلیسی Meronymy، برگرفته از واژه‌های یونانی meros = "بخش" و onoma = "نام" ) اصطلاحی در حوزه معنی‌شناسی و بیانگر یکی از روابط مفهومی میان اقلام واژگانی است. جزءواژگی نشان دهنده رابطه کل به جزء میان دو مفهوم است. این رابطه نوعی رابطه سلسله مراتبی است که میان اجزاء و کل تشکیل دهنده آن اجزا برقرارمی شود. در جزءواژگی می‌توان به جزءواژگی همنام و جزءواژگی ناهمنام اشاره کرد.

جزءواژگی همنام[ویرایش]

در این نوع جزءواژگی بخش مورد نظر با کل همنام است، مثلا بخشی از «دست» که از مچ تا نوک انگشتان را تشکیل می‌دهد، بازهم «دست» نامیده می‌شود.

جزءواژگی ناهمنام[ویرایش]

در این نوع جزءواژگی جزء با کل همنام نیست، مثلا «ریشه»، «شاخه» و «برگ» که اجزائی از «درخت» هستند با آن همنام نیستند.

منابع[ویرایش]

  • صفوی، کورش. (۱۳۹۰). درآمدی بر معنی شناسی (چاپ چهارم). تهران: انتشارات سوره مهر.