اسلام و جداسازی جنسیتی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از جدایی جنسیتی در اسلام)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

در اسلام، تنها بودن زن و مردی که خویشاوندی نزدیک با هم ندارند (محرم هم شناخته نمی‌شوند) در صورت وجود احتمال به گناه افتادن، ممنوع است؛ اما ارتباط زن و مرد مطلقاً ممنوع نشده‌است. در قرآن، سخن گفتن موسی با دختران شعیب[۱] و سلیمان با بلقیس ملکه سبا[۲]؛ نمونه‌هایی از این ارتباط به‌شمار می‌رود. در سنت، نیز نمونه‌هایی از ارتباط زن و مرد دیده می‌شود؛ خدیجه دختر خویلد پیش از ازدواج با محمد، مال‌التجاره‌ای را در اختیار او قرار داد و او را برای یک سفر تجاری به شام فرستاد. با این حال در قرآن و حدیث، شواهدی از جداسازی جنسیتی موجود است؛ قرآن و سنت محدودیت‌هایی را برای ارتباط زنان و مردان در نظر گرفته‌اند. از جمله این محدودیت‌ها، حجاب برای زنان است؛ که برخی آن را پوشانیدن تمام بدن زن و برخی آن را پوشانیدن بدن زن به جز چهره و کف دست دانسته‌اند. همچنین نظر به نامحرم، در برخی روایات زنای چشم نامیده شده‌است.[۳]

جداسازی جنسیتی در کشورهای اسلامی[ویرایش]

افغانستان[ویرایش]

افغانستان در دوره حکومت طالبان، قوانینی را برای جدایی جنسیتی اعمال می‌کرد که بسیار سخت‌تر از قوانین دیگر کشورهای اسلامی بود؛ اجرای این قوانین با خشونت بسیار همراه بود؛ به حدی که بسیاری آن را آپارتاید جنسیتی نامیده‌اند. زنان افغان در دوره طالبان، مجبور به پوشیدن برقع بودند. در افغانستان، پزشکان مرد حق معاینه و درمان زنان را نداشتند؛ و به زنان نیز اجازه معاینه مردان داده نمی‌شد. همچنین زن حق صحبت کردن با مردان نامحرم را نداشتند. طالبان، زنانی که بدون محرم از خانه بیرون می‌آمدند به تازیانه محکوم می‌کردند. کار کردن و تحصیل نیز برای زنان در افغانستان ممنوع بود. با سقوط حکومت طالبان این محدودیت‌ها برداشته شد و آپارتاید جنسیتی در افغانستان پایان یافت.

عربستان سعودی[ویرایش]

در بین کشورهای اسلامی، عربستان سعودی سخت‌ترین قوانین مربوط به جداسازی جنسیتی را اعمال می‌کند. در عربستان سعودی، کلیه مدارس و دانشگاه‌ها از نظر جنسیتی جداسازی شده‌است؛ و هیچ مدرسه یا آموزشگاه مختلط در آن وجود ندارد. در قوانین عربستان سعودی، اشتغال زنان به کارهایی جز تدریس و پرستاری ممنوع است؛ همچنین کار کردن زنان در محیط مردان ممنوع دانسته می‌شود. نیروهای مطوعین در ریاض و شهرهای مرکزی کشور، زنان را وامی‌دارند که در مجامع عمومی، پوششی به تن کنند که به عبایه معروف است؛ پوشانیدن صورت با روبنده در شهرهای سعودی جز جده، ریاض و طائف برای زنان و دختران سعودی (که بیش از یازده سال سن دارند) اجباری است. مطوع‌ها زنان و مردان نامحرم را که با هم باشند، دستگیر می‌کنند؛ مطوعین این حق را دارند که از زن و مردی که با هم در معرض دید عموم ظاهر شده‌اند، بخواهند مدرکی ارائه دهند که نشان دهد آن‌ها با هم محرم هستند؛ اگر زنی به جرم همراهی با مردی که با او نسبت خویشاوندی نزدیک ندارد دستگیر شود، ممکن است به فحشا متهم گردد.

همچنین رستوران‌ها از فروش کالاهای خود به زنانی که یکی از مردان خانواده همراهشان نباشد، ممنوع هستند. در بانک‌های سعودی، حسابرسی مربوط به زنان جدا انجام می‌گیرد.

در عربستان سعودی، به زنانی که محرم به همراه ندارند، اجازه خروج داده نمی‌شود. این قانون هم در سفرهای درون کشور و هم در سفرهای برون کشوری اجرا می‌شود. در این کشور زنان مجاز به رانندگی با وسایل نقلیه موتوری و غیر موتوری در محل‌های عمومی نیستند.

اصلاحاتی دربارهٔ رفع موانع ارتباط زن و مرد در عربستان سعودی در جریان است، هر چند ملک عبدالله موافقت خود را با هرگونه اصلاحات در جریان ترقی زنان اعلام کرده‌است، علمای سعودی مخالفت شدید خود را با آزادی‌های بیشتر زنان ابراز داشته‌اند.

ایران[ویرایش]

در دوره قاجار در خانه‌ها و خیابان‌ها جدایی جنسیتی وجود داشت که تا دوره پهلوی نیز ادامه یافت به ویژه درمیان طبقات پایین‌تر جامعه: در خانه‌ها اندرونی و بیرونی مجزا بود، میهمانان زن توسط زنان پذیرایی می‌شدند و میهمان‌های مرد توسط مردان. در خیابان‌های پرجمعیت مانند لاله‌زار، شاه آباد و امیریه نیز در ساعت‌های پرجمعیت عصر زنان باید از یک پیاده‌رو عبور می‌کردند و مردان از پیاده‌رویی دیگر. زنانی که می‌خواستند برای کاری به سمت دیگر خیابان بروند باید از پاسبان اجازه می‌گرفتند و تحت نظر او به سرعت حرکت می‌کردند.[۴][۵] همچنین زنان و مردان حق نداشتند باهم در یک درشکه بنشینند، حتی اگر مادر و پسر یا خواهر و برادر بودند.[۵]

در اوایل و اواسط دوره قاجار، مدرسه دخترانه وجود نداشت. اما کم‌کم نخستین مدارس دخترانه با تلاش فعالان حقوق زنان در ایران تأسیس گردید؛ که البته مورد مخالفت بسیاری از روحانیون از جمله شیخ فضل‌الله نوری قرار گرفت. در اواخر دوره رضاشاه، تمام مدارس و مؤسسات آموزشی، به ویژه دانشگاه تهران درهای خود را به روی دختران و پسران باز کردند و نخستین دبیرستان‌های مختلط به وجود آمد. سینماها، کافه‌ها و هتل‌ها مجبور به پذیرش زنان و عدم تبعیض بین زن و مرد شدند. در سال ۱۳۱۳، رضاشاه پوشیدن چادر و روبنده را ممنوع اعلام کرد، و حتی عده‌ای را مأمور کرد که در خیابان‌ها چادر از سر زن‌ها بکشند.[نیازمند منبع] رضاشاه، همچنین به مقامات عالی‌رتبه دستور داد که با همسران بی‌حجاب خود در میهمانی‌های رسمی شرکت کنند. کارگران رده‌پایین نیز می‌بایست همراه زنان بی‌حجاب در خیابان‌های اصلی به گردش می‌پرداختند. قیام گوهرشاد در مشهد در اعتراض به کشف حجاب بود. در زمان محمد رضا شاه، ممنوعیت حجاب برداشته شد؛ اما همچنین مدارس مختلط وجود داشت و جداسازی جنسیتی صورت نمی‌گرفت.

پس از جمهوری اسلامی، روح‌الله خمینی بر ضرورت جلوگیری از اختلاط زن و مرد تا حد ممکن تأکید کرد؛ این ضرورت به منظور اعمال ارزش‌های اخلاقی بر زنان و مردان صورت گرفت؛ پس از انقلاب ایران (۱۳۵۷)، رعایت حجاب برای زنان اجباری شد و از تأسیس مدارس مختلط ممانعت به عمل آمد. همچنین در اتوبوس‌ها تفکیک جنسیتی صورت گرفت. هم‌اکنون نیز مسئولین نظام جمهوری اسلامی، در حال اتخاذ تدابیری جهت جداسازی جنسیتی در دانشگاه‌ها در قالب طرح اسلامی‌کردن دانشگاه‌ها هستند. البته جداسازی جنسیتی به‌ویژه در دانشگاه‌ها، مخالفت‌هایی را نیز در سطوح عالی کشور برانگیخته‌است، از جمله اینکه ۱۵ تیرماه ۱۳۹۱ محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور وقت، در نامه‌ای به وزرای علوم، تحقیقات و فناوری و بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ضمن تأکید بر ضرورت خودداری از اقداماتی که آن را سطحی و غیر عالمانه نامید، مخالفت خود را با اجرا شدن تفکیک جنسیتی (طرح عدم اختلاط) در دانشگاه‌ها اعلام کرد. احمدی‌نژاد در این نامه آورده بود که «شنیده شده‌است که در برخی دانشگاه‌ها، رشته‌ها و کلاس‌های تک جنسیتی بدون لحاظ تبعات اعمال می‌گردد. ضروری است فوری از این اقدامات سطحی و غیر عالمانه جلوگیری شود».[۶] یک روز پس از انتشار نامه فوق، احمد خرم، وزیر راه ترابری در دولت دوم محمد خاتمی، ضمن بیان اینکه اصولاً اجرای چنین طرح‌هایی منجر به دین‌ستیزی و دین‌گریزی جوانان خواهد شد، به ذکر خاطره‌ای از روح‌الله خمینی در این خصوص پرداخت که بیانگر مخالفت بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران با اجرای چنین طرح‌هایی بود. وی نقل می‌کند که «من آن زمان، سال‌های ۶۱ و ۶۲ و بخشی از سال ۶۳ را در مشاغل ستاد اجرایی و دبیر شورای انقلاب فرهنگی بودم. با جناب آقای دکتر رحیمی که سال‌های طولانی معاون وزیر علوم و رئیس سازمان سنجش بود، کار می‌کردم. در سال ۶۲ جناب آقای دکتر رحیمی به من گفت: حاج‌احمد آقای خمینی تماس گرفته‌اند که امروز در دانشگاه تهران کلاس‌ها را جداسازی جنسیتی کردند. سریع پارتیشن‌ها و پرده‌ها را امام فرمودند جمع کنید. تا آخر شب کار تمام شود. بعداً در موقعیتی حاج‌احمد آقای خمینی را دیدم و حضوری از ایشان داستان و مأموریتی را که پیدا کردیم که پرده‌ها و پارتیشن‌ها را سریع جمع کنیم جویا شدم. حاج‌احمد آقا گفت: داستان از این قرار بود که همان روز که من با ستاد انقلاب فرهنگی تماس گرفتم، عصر هنگام بود. همسر من سرکار خانم فاطمه طباطبایی از دانشگاه آمد و به امام گفت: امروز یک نماد و حرکت در راستای اسلامی کردن دانشگاه تحقق پیدا کرد. امام با حساسیت پرسیدند چه اقدامی شد. همسر من توضیح دادند که امروز وسط کلاس‌ها پرده کشیدند و بعضی‌ها را هم پارتیشن چوبی زدند و دختر و پسر را جدا کردند. امام با لحنی تند مرا صدا زدند؛ احمد، احمد، بیا، با سرعت رفتم. امام گفتند: همین الان بگویید پرده‌ها و موانعی را که برای جداسازی دختران و پسران دانشجو زده‌اند، جمع کنند، اینها نمی‌فهمند، اینها قصد دارند چهره اسلام را خراب کنند و با این کار ضربه به اسلام می‌زنند. بلادرنگ جمع کنید به فردا نرسد. ما از طرف ستاد اجرایی انقلاب فرهنگی مأمور شدیم، جمع‌آوری کردیم و ساعت ۱۲ شب حاج احمدآقا همراه با هیاتی آمدند دانشگاه و مشاهده کردند که جمع‌آوری شده رفتند، به امام گزارش کردند. حاج‌احمد آقای خمینی گفت: امام خواب نرفته بودند تا من رفتم گزارش دادم، با شنیدن گزارش آن‌شب خواب راحتی رفتند. داستان دستور امام برای جمع کردن جداسازی، به فردا نرسد، شتاب کنید».[۷]

جدایی جنسیتی در مساجد[ویرایش]

در حدیثی از پیامبر اسلام چنین نقل شده‌است:

کنیزان خدا را از مساجد بازندارید در حالی که خانه‌هایشان برایشان بهتر است.[۸]

پیامبر اسلام، به زنان اجازه شرکت در مساجد را می‌داد و زنان او نیز در نمازها به مسجد می‌رفتند؛ با این‌حال دستور داد که محل زنان از محل مردان جدا باشد و ورودی زنان نیز از در ورودی مردان مجزا باشد.[۹] همچنین، پیامبر اسلام دستور داد که پس از نماز، نخست زن‌ها و بعد مردها بیرون بروند[۱۰] و زنان در صفوف عقب نماز جماعت بنشینند.[۱۱]

عمر زنان را از حضور در مساجد منع کرد،[۱۲] اما در دوره خلافت عثمان و علی، زنان دوباره اجازه حضور در مساجد را داشتند. با گسترش قلمرو خلافت اسلامی، از ورود زنان به مساجد جلوگیری شد. امام غزالی، در احیاءالعلوم نوشت که درست آن است که تنها زالان را به مسجد راه بدهند.[۱۳]

در دوره‌های جدید، زنان همچنین اجازه حضور در مساجد را دارند؛ هرچند بخش مردان و زنان عموماً با پرده‌ای از هم جدا می‌شوند، یا بخش زنان در قسمت بالایی یا زیرزمین قرار دارند. با این‌حال، در بسیاری از مساجد کشورهای اسلامی، از جمله مالزی و عربستان هنوز زنان حق ورود ندارند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. قرآن ۲۸:۲۳
  2. قرآن ۲۷:۴۲
  3. مسند امام احمد بن حنبل، حدیث ۲۱۰۳۴ رواه ابن مسعود
  4. ساناساریان، ص. ۳۰
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ نهضت نسوان شرق، ص. ۲۹۹
  6. عصر ایران، ۱۵ تیر ۱۳۹۰، قابل دسترس در: http://www.asriran.com/fa/news/171619
  7. تیتر آنلاین، ۱۶ تیر ۱۳۹۰، قابل دسترس در: http://www.titronline.ir/vdcj.8e8fuqeaasfzu.html
  8. صحیح بخاری ۲:۱۳:۲۳
  9. سنن ابوداوود ج ۱ ص ۱۰۹ حدیث ۲۱۲۳۴
  10. سنن ابوداوود ج ۲ ص ۶۵۸ حدیث ۱۸۴۲
  11. صحیح مسلم ۲:۴۶:۷۳
  12. موطأ ابن مالک ص ۳۴۹
  13. احیاءالعلوم ج ۲ ص ۱۶۲

منابع[ویرایش]

  • ساناساریان، الیز (۱۳۸۴جنبش حقوق زنان در ایران (طغیان، افول و سرکوب از ۱۲۸۰ تا انقلاب ۱۳۵۷)، تهران: نشر اختران، ص. ص۷۴، شابک ۹۶۴-۷۵۱۴-۷۸-۶
  • غلامرضا سلامی و افسانه نجم‌آبادی، نهضت نسوان شرق، نشر شیرازه، ص. ص٫ ۲۹۹، شابک ۹۶۴-۷۷۶۸-۳۳-۸

Gender segregation in Islamic law, custom and traditions refers to the practices and requirements in Islamic countries and communities for the separation of men and boys from women and girls in social and other settings. Scholars differ as to whether the Qur'an requires gender segregation, and, if so, the hadith that require it.[1][2][3][4][3][5] There are diverging opinions among experts in Islamic theology concerning gender segregation.

Views

There are diverging opinions among experts in Islamic theology concerning gender segregation.

There have been fatwas which forbid free mixing between men and women (known as Ikhtilat), when alone. The objective of the restrictions is to keep such interaction at a modest level. Islamic jurisprudence laws have traditionally ruled that Muslim men and women who are not immediate relatives may not, for instance, socialize in order to know each other with a handshake (for any reason) and any form of contact which involves physical contact.[6][7][8]

A number of Muslim intellectuals and Muslim scholars have challenged this view and claim that certain physical contact is permissible as long as there is no obscenity, inappropriate touching (other than a simple handshake), secret meetings or flirting, according to the general rules of interaction between the genders.[9]

Sources

The Qur'anic verses which address the interaction of men and women in the social context include:

Tell the believing men to lower their gaze and to be mindful of their chastity: this will be most conducive to their purity – (and,) verily, Allah is aware of all that they do. And tell the believing women to lower their gaze and to be mindful of their chastity, and not to display their charms beyond what may be apparent thereof; hence let them draw their veils over their bosoms and do not show their adornments except to their husbands or their fathers or their husbands' fathers or their sons or their husbands' sons or their brothers or their brothers' sons or their sisters' sons or their women or what their right hands possess or male servants free of sexual desires or those children who never knows the private things of women; and do not stamp their feet so that it may show their hidden adornments; and repent towards God collectively O believers so that you may succeed.

— Qur'an, Sura 24 (An-Nur), ayat 27-31[10]

O Prophet, tell your wives and your daughters and the women of the believers to bring down over themselves [part] of their outer garments. That is more suitable that they will be known and not be abused. And ever is Allah Forgiving and Merciful.

— Qur'an, Sura 33 (Al-Ahzab), ayat 59[11]

Muhammad specifically admonished the men not to keep their wives from going to the mosques:

Ibn Umar (Abdullah bin Umar) reported what is translated as:

The Messenger of God said, "Do not prevent the maid-servants of God from going to the mosque."

— Muslim, No.888 (See also Nos. 884-891 and Bukhari Vol.1, Nos. 824, 832)

In Islamic countries

Afghanistan

Afghanistan, under Taliban religious leadership, was characterized by feminist groups and others as a "gender apartheid" system where women are segregated from men in public and do not enjoy legal equality or equal access to employment or education. In Islam women have the right to equal access to employment and education, although their first priority should be that of the family. Men too are said to be actively involved in the child rearing and household chores. Muhammad helped his wives in the house.[12][13]

In 1997 the Feminist Majority Foundation launched a "Campaign to Stop Gender Apartheid in Afghanistan", which urged the United States government and the United Nations to "do everything in their power to restore the human rights of Afghan women and girls." The campaign included a petition to U.N. Secretary General Kofi Annan and U.N. Assistant Secretary General Angela King which stated, in part, that "We, the undersigned, deplore the Taliban's brutal decrees and gender apartheid in Afghanistan."[14]

In 1998 activists from the National Organization for Women picketed Unocal's Sugar Land, Texas office, arguing that its proposed pipeline through Afghanistan was collaborating with "gender apartheid".[15] In a weekly presidential address in November 2001 Laura Bush also accused the Taliban of practicing "gender apartheid".[16] The Nation referred to the Taliban's 1997 order that medical services for women be partly or completely suspended in all hospitals in the capital city of Kabul as "Health apartheid".[17]

According to the Women's Human Rights Resource Programme of the University of Toronto Bora Laskin Law Library "Throughout the duration of Taliban rule in Afghanistan, the term "Gender Apartheid" was used by a number of women's rights advocates to convey the message that the rights violations experience by Afghan women were in substance no different than those experienced by blacks in Apartheid South Africa."[18]

Iran

When Ruhollah Khomeini called for women to attend public demonstrations and ignore the night curfew, millions of women who would otherwise not have left their homes without their husbands' and fathers' permission or presence, took to the streets. After the Islamic revolution, however, Khomeini publicly announced his disapproval of mixing between the sexes.[19]

Critics have argued that the restriction of women's rights under Islamic law has led to the segregation of public and private spaces, which they must then attempt to resolve through politics and creating their own spaces.[20] Gender segregation also impacts the company that people keep, as researcher Ziba Mir-Hosseini noted that during her field work she spent most of her time around women and that in some instances she never met the male relatives of some of these women due to the strict regulation of gender segregation.[21] These restrictions may also impact travel, as some rules state that married women are forbidden from traveling without their husband's permission and in some cases women must be segregated from male passengers.[22]

Saudi Arabia

In Saudi Arabia, male doctors were not allowed to treat female patients in the past, unless there were no female specialists available; and it was also not permissible for women to treat men.[23] This has changed, however, and it is not uncommon for men and women to visit doctors of the opposite sex.

Critics have argued that the restriction of women's rights under Saudi Arabia law, which is based on sharia law, has led to the separation of gender as women and men are separated in almost all areas, from women-only fast food lines to women-only offices. These laws and policies are enforced by the Islamic religious police, which has prompted some to find ways to evade policing.[24] Gender segregation also impacts the Saudi education system, as there are more opportunities for men to graduate with a career and find employment. Women do not share in these opportunities and have a more difficult time finding employment as there are only a small amount of locations that permit men and women to mix.[25] Gender segregation also impacts the participation of women in religion by encouraging women to pray at home and not in the mosque. Scholars have stated that despite these restrictions, changes brought about with the new generations have allowed women more freedom to choose whether they pray at the mosque or in their homes.[26]

Mandate Palestine

Of the late 19th and early 20th century European Jewish immigration to Palestine, Norman Rose writes that secular "Zionist mores" were "often at odds with Arab convention, threatening the customs and moral assumptions that lent cohesion to a socially conservative, traditional Palestinian society."[27] The active political role of the women of the Yishuv, and their lack of segregation, was judged as particularly offensive.[28]

In mosques

The ladies' prayer hall in the Khadija Mosque in Berlin; upper part reads: Only in the remembrance of Allah will your hearts find peace (in Arabic)
Makhphil (makfil), upper gallery plateau part of Bosnian mosques reserved only for women (except when Jumu'ah) who climb to it by stairs at side(s) of entrance; White/Nasser's mosque in Zenica

Some schools of thought say that women should be encouraged to pray at home rather than in a mosque. However, other schools prefer to look at the context of the sayings, which they suggest were given at a time when women were in danger when leaving their homes, and consider mosques as welcome for women as their homes. Muhammad did not forbid women from entering his mosque in Medina. In fact, he told Muslims "not to prevent their women from going to mosque when they ask for permission".[29]

However, segregation of sexes in mosques and prayer spaces is reported in a hadith in Sahih Muslim, one of the two most authentic Hadith books in Islam. It says that the best rows for men are the first rows, and the worst ones the last ones, and the best rows for women are the last ones and the worst ones for them are the first ones.[30]

It is also recorded that Muhammad ordered that mosques have separate doors for women and men so that men and women would not be obliged to go and come through the same door.[31] He also commanded that after the Isha' evening prayer, women be allowed to leave the mosque first so that they would not have to mix with men.[32]

After Muhammad's death, many of his followers began to forbid women under their control from going to the mosque. Aisha bint Abi Bakr, a wife of Muhammad, once said, "If the Prophet had lived now and if he saw what we see of women today, he would have forbidden women to go to the mosque even as the Children of Israel forbade their women."[33]

The second caliph Umar also prohibited women from attending mosques especially at night because he feared they may be sexually harassed or assaulted by men, and he asked them to pray at home.[34]

As Islam spread, it became unusual for women to worship in mosques because of male fear of immorality between sexes.[35]

Sometimes a special part of the mosque was railed off for women. For example, the governor of Mecca in 870 had ropes tied between the columns to make a separate place for women.[36]

The male section of a mosque in Srinagar, Jammu and Kashmir, India

Many mosques today put the women behind a barrier or partition or in another room. Mosques in South and Southeast Asia put men and women in separate rooms, as the divisions were built into them centuries ago. In nearly two-thirds of American mosques, women pray behind partitions or in separate areas, not in the main prayer hall; some mosques do not admit women at all due to the "lack of space" and the fact that some prayers, such as the Friday Jumuʻah, are mandatory for men but optional for women. Although there are sections exclusively for women and children, the Grand Mosque in Mecca is desegregated.[37]

There is a growing women's movement led by figures such as Asra Nomani who protest against what they regard as their second-class status and facilities.[38][39]

Justifications for segregation include the need to avoid distraction during prayer, although the primary reason cited is that this was the tradition (sunnah) of worshipers in the time of Muhammad.[40]

Criticism

British-born Muslim author Ed Husain argues that rather than keeping sexual desires under check, gender segregation creates "pent-up sexual frustration which expressed itself in the unhealthiest ways," and leads young people to "see the opposite gender only as sex objects."[41] While working in Saudi Arabia for seven months as an English teacher, the Arabic-speaking Husain was surprised to find that despite compulsory gender segregation and full hijab, Saudi men were much less modest and more predatory towards women than men in other countries he had lived. In Saudi – unlike in Britain, or the more secular Syrian Arab Republic – students commonly downloaded hardcore pornography off the internet in violation of school rules. Despite the modest dress of his wife – who "out of respect for local custom, ... wore the long black abaya and covered her hair in a black scarf" – she was on two occasions "accosted by passing Saudi youths from their cars. ... In supermarkets I only had to be away from [my wife] for five minutes and Saudi men would hiss or whisper obscenities as they walked past." Discussions with local women at the British Council indicated that her experience was far from unique.[41]

See also

Case studies:

References

  1. ^ Answered by Sheikh Sâmî al-Mâjid. "Woman sitting in the company of her husband in the presence of male guests | IslamToday - English". Islam Today. Retrieved 2013-08-03.
  2. ^ "Segregation of the Sexes - Social Life - counsels". OnIslam. 2012-05-31. Retrieved 2013-08-03.
  3. ^ a b "Fatawa - Co-ed vs. girls only school". Dar al-Ifta al Misriyyah. Retrieved 2 January 2016.
  4. ^ "Fatawa - Is it permissible for a woman or a man to eat at a restaurant where there is no gender segregation?". Dar al-Ifta al Misriyyah. Retrieved 2 January 2016.
  5. ^ "Ask The Scholar". Ask The Scholar. Retrieved 2013-08-03.
  6. ^ http://ar.islamway.net/fatwa/37853/هل-سلام-المرأة-باليد-على-الرجال-حرام
  7. ^ "حكم مصافحة الرجل للمرأة الأجنبية - islamqa.info". Retrieved 2 January 2016.
  8. ^ "تحريم مصافحة المرأة الأجنبية - إسلام ويب - مركز الفتوى". Retrieved 2 January 2016.
  9. ^ "Archived copy". Archived from the original on 2011-07-09. Retrieved 2011-07-10.CS1 maint: archived copy as title (link)
  10. ^ Quran 24:30–31
  11. ^ Quran 33:59
  12. ^ Hunter, D. Lyn. Gender Apartheid Under Afghanistan's Taliban The Berkleyan, March 17, 1999.
  13. ^ The Taliban & Afghan Women: Background, Feminist Majority Foundation website, Accessed June 25, 2006.
  14. ^ Stop Gender Apartheid in Afghanistan Archived 2007-06-29 at the Wayback Machine (PDF), Global Petition Flyer, Feminist Majority Foundation.
  15. ^ Women Around the Globe Face Threats to Human Rights Archived 2007-08-07 at the Wayback Machine, National Organization for Women, Fall 1998.
  16. ^ Otis, John. First lady slams 'gender apartheid', Houston Chronicle News Service, November 18, 2001.
  17. ^ Block, Max. Kabul's Health Apartheid, The Nation, November 24, 1997.
  18. ^ Women in Afghanistan Archived 2005-12-17 at the Wayback Machine, Women's Human Rights Resource Programme, University of Toronto Bora Laskin Law Library.
  19. ^ Roksana Bahramitash. "Revolution, Islamization, and Women's Employment in Iran" (PDF). Watsoninstitute. Retrieved 2013-09-09.
  20. ^ Osanloo, Arzoo (2009-03-29). The Politics of Women's Rights in Iran. Princeton University Press. p. 49. ISBN 9780691135472.
  21. ^ Mir-Hosseini, Ziba (2000). Islam and Gender: The Religious Debate in Contemporary Iran. I.B.Tauris. p. xvii. ISBN 9781850432685.
  22. ^ Hall, C. Michael; Prayag, Girish (2019-05-20). The Routledge Handbook of Halal Hospitality and Islamic Tourism. Routledge. ISBN 9781351367035.
  23. ^ Haghian (1988).
  24. ^ Zoeff, Katherine (June 1, 2010). "Talk of Women's Rights Divides Saudi Arabia". The New York Times. Retrieved 30 October 2019.
  25. ^ Abdella Doumato, Eleanor (Autumn 1999). "Women and Work in Saudi Arabia: How Flexible Are Islamic Margins?". Middle East Journal. 53 (4): 568–583. Retrieved 30 October 2019.
  26. ^ Dreher, Tanja (2009). Beyond the Hijab Debates: New Conversations on Gender, Race, and Religion. Cambridge Scholars Publishing. pp. 52–66. ISBN 1443801690. Retrieved 30 October 2019.
  27. ^ Norman Rose, A Senseless, Squalid War: Voices from Palestine 1945–1948, The Bodley Head, London, 2009. (p. 10)
  28. ^ Porath, Zipporah, Letters from Jerusalem, 1947–1948, Jerusalem: Association of Americans and Canadians in Israel, 1987 (pp. 26–30)
  29. ^ Doi, Rahi. "Can women go to mosque?". Questions on Islam. Retrieved 2010-03-15.
  30. ^ "Sahih Muslim, Book 4, Hadith 881". Islam.us. Archived from the original on 2011-10-15. Retrieved 2012-09-09.
  31. ^ al-Sunan al-Kubrá, vol. 1, p. 109.
  32. ^ al-Sunan al-Kubrá, vol. 2, p. 558
  33. ^ Tafsīr al-Qurṭubī, 14:244
  34. ^ Doi, Abdur Rahman I. "Women in Society". Compendium of Muslim Texts. University of Southern California. Archived from the original on April 9, 2006. Retrieved 2006-04-15.
  35. ^ Mattson, Ingrid. "Women, Islam, and Mosques". In Encyclopedia of Women And Religion in North America (Rosemary Skinner Keller, Rosemary Radford Ruether, and Marie Cantlon, ed.). Indiana University Press (2006), p. 616. ISBN 0-253-34688-6.
  36. ^ Hillenbrand, R. "Masdjid. I. In the central Islamic lands". In P.J. Bearman; Th. Bianquis; C.E. Bosworth; E. van Donzel; W.P. Heinrichs (eds.). Encyclopaedia of Islam Online. Brill Academic Publishers. ISSN 1573-3912.
  37. ^ Rezk, Rawya (2006-01-26). "Muslim Women Seek More Equitable Role in Mosques". The Columbia Journalist. Archived from the original on 2006-05-27. Retrieved 2006-04-09.
  38. ^ [1] Archived August 9, 2007, at the Wayback Machine
  39. ^ Encyclopedia of Women and Religion in North America: Women and religion ... - Google Books. Books.google.com. 2006. ISBN 9780253346865. Retrieved 2013-09-09.
  40. ^ Smith, Jane L. Islam in America. Columbia University Press (2000): p111. ISBN 0-231-10967-9.
  41. ^ a b Husain, Ed, The Islamist: Why I joined Radical Islam in Britain, what I saw inside and why I left, Penguin Books, 2007, p. 244

External links