جاکومو ماتئوتی

جاکومو ماتئوتی
دبیر حزب سوسیالیست متحد ایتالیا
دوره مسئولیت ۸ اکتبر ۱۹۲۲ – ۱۰ ژوئن ۱۹۲۴
پس از	ایجاد شده
پیش از	دبیرخانه جمعی
عضو مجلس نمایندگان پادشاهی ایتالیا
دوره مسئولیت ۱ دسامبر ۱۹۱۹ – ۱۰ ژوئن ۱۹۲۴
حوزه انتخاباتی	فرارا (۱۹۱۹–۱۹۲۱) پادووا (۱۹۲۱–۱۹۲۴) روویگو (۱۹۲۴)
اطلاعات شخصی
زاده	۲۲ مهٔ ۱۸۸۵ فراتا پولزینه
درگذشته	۱۰ ژوئن ۱۹۲۴ (۳۹ سال) رم
علت مرگ	ترور
ملیت	پادشاهی ایتالیا
حزب سیاسی	حزب سوسیالیست ایتالیا (۱۹۰۷–۱۹۲۲) حزب سوسیالیست متحد(۱۹۲۲–۱۹۲۴)
همسر(ان)	ولیا تیتا (ا. ۱۹۱۶)
فرزندان	۳
محل تحصیل	دانشگاه بولونیا
تخصص	وکیل، روزنامه‌نگار
امضا

جاکومو ماتئوتی (انگلیسی: Giacomo Matteotti; ۲۲ مهٔ ۱۸۸۵ – ۱۰ ژوئن ۱۹۲۴) سیاستمدار سوسیالیست اهل پادشاهی ایتالیا و دبیر حزب سوسیالیست متحد (PSU) بود. او سه بار در سال‌های ۱۹۱۹، ۱۹۲۱ و ۱۹۲۴ به عنوان نماینده مجلس نمایندگان انتخاب شد. در ۳۰ مه ۱۹۲۴ او آشکارا در پارلمان ایتالیا سخنرانی کرد و فاشیست‌ها را به تقلب در انتخابات عمومی ۱۹۲۴ متهم کرد و خشونتی را که آنها برای کسب رأی به کار برده بودند، محکوم کرد. یازده روز بعد، او توسط پلیس مخفی بنیتو موسولینی ربوده و کشته شد.

زندگینامه

ماتئوتی در سال ۱۸۸۵ در خانواده‌ای ثروتمند در فراتا پولزینه استان روویگو در ونتو به دنیا آمد. او در رشته حقوق از دانشگاه بولونیا فارغ‌التحصیل شد. او که یک ملحد و از همان ابتدا از فعالان جنبش سوسیالیستی و حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) بود، با ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول مخالف بود و به همین دلیل در طول این درگیری در سیسیل زندانی شد.

در سال ۱۹۱۲ او با ولیا تیتا آشنا شد و آنها در سال ۱۹۱۶ طی مراسمی رسمی ازدواج کردند. آنها صاحب سه فرزند شدند: جیانکارلو (۱۹۱۸-۲۰۰۶)، ماتئو (۱۹۲۱-۲۰۰۰) و ایزابلا (۱۹۲۲-۱۹۹۴).

پس از ترور ماتئوتی در سال ۱۹۲۴، همسرش ولیا تا سپتامبر ۱۹۳۳ در حصر خانگی بود، و سال بعد درگذشت. چندین نفر که به او کمک کرده بودند، مانند کارلو روسلی نیز زندانی شدند. پسر ماتئوتی، جیانماتئو (که با نام ماتئو نیز شناخته می‌شود)، پس از جنگ جهانی دوم به عنوان نماینده پارلمان سوسیال دموکرات منصوب شد و در سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۲ به عنوان وزیر گردشگری ایتالیا و از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ به عنوان وزیر تجارت خارجی خدمت کرد.

ورود به سیاست

ماتئوتی سه بار در سال‌های ۱۹۱۹، ۱۹۲۱ و ۱۹۲۴ به عنوان نماینده مجلس نمایندگان انتخاب شد.

ماتئوتی پیرو فیلیپو توراتی، پس از انشعاب از حزب سوسیالیست ایتالیا، رهبر حزب سوسیالیست متحد (PSU) در مجلس نمایندگان ایتالیا شد.

ماتئوتی آشکارا علیه فاشیسم و بنیتو موسولینی صحبت می‌کرد و مدتی رهبر مخالفان حزب ملی فاشیست (NFP) بود. در سال ۱۹۲۱ او خشونت فاشیستی را در جزوه‌ای با عنوان « تحقیق سوسیالیستی در مورد اعمال فاشیست‌ها در ایتالیا» محکوم کرد.

یک سال پیش از کشته شدنش، «هشداری آشکار علیه او در صفحات روزنامه‌ای که خود موسولینی تأسیس کرده بود، منتشر شده بود.»

در سال ۱۹۲۴ کتاب او با عنوان «فاشیست‌های افشا شده: یک سال سلطه فاشیستی» منتشر شد و او دو سخنرانی پرشور و طولانی در مجلس نمایندگان ایراد کرد و فاشیسم را محکوم کرد و اعلام کرد که انتخابات گذشته که با ارعاب و خشونت شبه‌نظامیان همراه بود، «نامعتبر» است.

ماتئوتی در سخنرانی خود در ۳۰ مه ۱۹۲۴ در پارلمان، به شدت به خشونت اعتراض کرد و گفت: «در ناپل در کنفرانسی که قرار بود رئیس اپوزیسیون مشروطه برگزار کند، به دلیل لشکر مسلحی که در شهر مداخله کرد، از شرکت او جلوگیری شد»، و آن را تقلب در انتخابات ۱۹۲۴ دانست (هرچند به لطف قانون آچربو، که یک سیستم انتخاباتی را برقرار کرد که اکثریت را برای فاشیست‌ها تضمین می‌کرد، حزب ملی فاشیست پیروز شد). طبق برخی نظریه‌ها، این سخنرانی تنها دلیل قتل او نبود. در واقع، طبق مقاله رنتسو د فلیچه با عنوان «داستان فاشیسم» ، ماتئوتی علناً اتحاد اتحادیه‌های کارگری سوسیالیستی و همتای فاشیستی خود را محکوم کرد. علاوه بر این، او ممکن است شواهدی از رشوه از شرکت نفت سینکلر به نفع موسولینی پیدا کرده باشد تا اجازه بهره‌برداری سینکلر از مخازن نفتی تحت کنترل ایتالیا را بگیرد و موسولینی او را به دلیل ارتباطش با حزب کارگر بریتانیا خطرناک می‌دانست.

آدم‌ربایی و ترور

در ۱ ژوئن ۱۹۲۴ رئیس پلیس امیلیو د بونو دستور داد اتو تیرشدل، کاشف جوخه ترور، با تلگرافی که برای وزیر کشور زده شده بود، از زندان آزاد شود: در واقع، وزیر موقت کشور، نخست وزیر بنیتو موسولینی بود. ماتئوتی در ۱۰ ژوئن ۱۹۲۴، در حالی که برای رفتن به محل کار به پارلمان می‌رفت، توسط پنج مرد به زور سوار یک لانچیا کاپا شد. آنها مامور مخفی موسولینی بوده و تحت فرمان او عمل می‌کردند. ماتئوتی در داخل ماشین، در حالی که برای فرار تقلا می‌کرد، چندین ضربه چاقو با یک سوهان نجاری به او وارد شد. جسد او پس از جستجوی گسترده در نزدیکی ریانو ۲۳ کیلومتری شمال رم در ۱۶ اوت ۱۹۲۴ پیدا شد.