جانی دپ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch

جانی دپ
JohnnyDepp2018.jpg
دپ در سال ۲۰۱۸
نام اصلی جان کریستوفر دپ دوم
زمینه فعالیت هنرپیشه، تهیه‌کننده، موسیقی‌دان، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم
تولد ۹ ژوئن ۱۹۶۳ ‏(۵۶ سال)
اوونزبروو، کنتاکی، آمریکا
والدین جان کریستوفر دپ
بتی سو پالمر
ملیت آمریکایی
پیشه بازیگر
سال‌های فعالیت ۱۹۸۴ تاکنون
همسر(ها) لوری آن آلیسون (۱۹۸۵–۱۹۸۳)
امبر هرد (۲۰۱۷ – ۲۰۱۵)
شریک(های)
زندگی
ونسا پارادی (۲۰۱۲–۱۹۹۸)
فرزندان لی‌لی رز دپ (زاده ۱۹۹۹)
جان کریستوفر «جک» دپ سوم (زادهٔ ۲۰۰۲)[۱]
وبگاه رسمی http://www.deppimpact.com/
صفحه در وبگاه IMDb

جان کریستوفر «جانی» دپ دوم (به انگلیسی: John Christopher "Johnny" Depp II) (زاده ۹ ژوئن ۱۹۶۳) هنرپیشه، تهیه‌کننده، موسیقی‌دان، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم مشهور آمریکایی‌است. او تاکنون توانسته‌است جایزه گلدن گلوب و جایزه انجمن بازیگران فیلم را برای بهترین بازیگر مرد از آن خود کند. دپ یکی از پولسازترین ستاره‌های هالیوود است.

کودکی[ویرایش]

او در اوونزبروو، کنتاکی به دنیا آمد. پدرش جان کریستوفر دپ، مهندس شهرسازی و مادرش بتی سو پالمر یک خدمتکار بود.[۲] او یک برادر به نام دنیل دارد که رمان‌نویس است و دو خواهر نیز به نام‌های دبی و کریستی (که اکنون مدیر شخصی او است) دارد. خانواده او از مهاجران فرانسوی پروتستان بودند که در حدود سال ۱۷۰۰ در ویرجینیا ساکن شدند.

خانواده او در دوران کودکی‌اش اغلب نقل مکان می‌کردند به‌طوری‌که او و برادر و خواهرانش در بیش از ۲۰ مکان مختلف زندگی کرده‌اند و در نهایت در سال ۱۹۷۰ در فلوریدا ساکن شدند.[۲][۳] در سال ۱۹۷۸ والدینش از هم جدا شدند[۲][۳] مادرش سپس با رابرت پالمر (متوفی سال ۲۰۰۰) ازدواج کرد. او همیشه از رابرت پالمر به عنوان «الهام بخش من» یاد می‌کند.[۴]

او در کودکی‌اش به خاطر استرس ناشی از رو به رو شدن با مشکلات خانوادگی دست به خودآزاری می‌زد و هفت یا هشت اثر زخم به جا مانده از آن زمان دارد.[۲] در مصاحبه‌ای که سال ۱۹۹۳ داشت، عنوان کرد: «بدن من نوعی مجله‌است. مانند کاری که سربازها می‌کنند. هر خالکوبی معنی خاصی دارد. چه می‌خواهد توسط خودت با چاقو صورت گرفته باشد یا توسط یک هنرمند این رشته.»[۵]

موسیقی[ویرایش]

وقتی ۱۲ سالش بود مادرش به او یک گیتار هدیه داد و او شروع به نواختن در گاراژ راک‌های مختلف کرد.[۲][۳] یک سال پس از جدایی والدینش، دبیرستان را رها کرد تا نوازنده موسیقی راک شود.[۳] دو هفته بعد سعی کرد به مدرسه بازگردد اما مدیر به او گفت که به دنبال رویایش برود و موسیقی‌دان شود.[۳] او با گروه «بچه» ها شروع به نواختن کرد.[۶] این گروه موفقیت محلی نسبتاً کمی را تجربه کرد. اعضای گروه بچه‌ها برای دستیابی به قراردادی برای ضبط موسیقی، راهی لس آنجلس شدند و نام گروه را به "روش شش تیر" تغییر دادند ولی پیش از ضبط آهنگ، این گروه متلاشی شد.[۶] او بلافاصله به گروه راک سیتی انجلز پیوست و در نوشتن آهنگ مری همکاری کرد.[۷] که در اولین اجرای این گروه برای شرکت نشر گفن رکوردز با نام اندوه مرد جوان ثبت شد.

ازدواج نخست و ورود به بازیگری[ویرایش]

در ۲۴ دسامبر ۱۹۸۳ با لوری آن آلیسون خواهر خواننده و نوازنده باس گروه ازدواج کرد.[۲] در دوران تأهل، همسرش به چهره‌پردازی می‌پرداخت. در حالی که او به انواع شغل‌های عجیب و غریب اشتغال داشت، از جمله این شغل‌ها می‌توان به بازاریابی از راه دور برای فروش خودکار اشاره کرد. همسرش او را به نیکلاس کیج معرفی کرد و کیج به او پیشنهاد کرد تا وارد عرصه بازیگری شود.[۲][۳] او و همسرش در سال ۱۹۸۵ از هم طلاق گرفتند.[۸]

نخستین نقش اصلی جانی دپ در فیلم ترسناک و کلاسیک کابوس در خیابان الم در سال ۱۹۸۴ بود. او نقش دوست قهرمان فیلم، نانسی تامپسون (با بازی هدر لنگن‌کمپ) و یکی از قربانیان فردی کروگر را بازی کرد.[۳] او اولین گزینه کارگردان برای ایفای نقش یک اسکیت‌باز آمریکایی در فیلم درام تراشین محصول سال ۱۹۸۶ بود، اما بعداً توسط تهیه‌کننده فیلم کنار گذاشته شد.[۹][۱۰] همچنین در این سال در نقش دوم فیلم جوخه به کارگردانی الیور استون ظاهر شد.

ازدواج دوم و تلویزیون[ویرایش]

سپس سر صحنه فیلم کوتاه احمق‌ها با شریلین فن آشنا و نامزد شد. جانی دپ و شرلین فن برای فیلم تراشین در سال ۱۹۸۶ تست دادند و هر دو پذیرفته شدند. کارگردان فیلم جانی دپ را به عنوان ستاره اصلی برگزید. این نقش دومین نقش اصلی او محسوب می‌شد. اما بعداً تهیه‌کننده فیلم با انتخاب کارگردان مخالفت و او را رد کرد.[۹][۱۰]

آغاز موفقیت‌های او به نقش اصلی مجموعه تلویزیونی خیابان جامپ شماره ۲۱ را برای شبکه رسانه‌ای فاکس در سال ۱۹۸۷ بازی کرد. او به این علت بازی در این فیلم را پذیرفت تا بتواند با فردریک فورست که الهام‌بخش او بوده‌است هم‌بازی شود. نقش مکمل او، سل جنکو دوست قدیمی‌اش بود که در نقش خدمتکاری به نام بلوفیش بازی کرد. او در این مجموعه به یک بازیگر نوجوان محبوب تبدیل شد. موفقیت این سریال، او را به یک بازیگر محبوب نوجوان در اواخر دهه ۱۹۸۰ تبدیل کرد.[۳] اما با این وجود مدتی بعد احساس کرد که مجبور به بازی در این نقش شده‌است.[۱۱][۱۲] پس از آن تصمیم گرفت فقط در فیلم‌هایی بازی کند که احساس می‌کند مناسب او هستند.[۱۱]

سینما[ویرایش]

پس از آن در سال ۱۹۹۰ در فیلم ادوارد دست‌قیچی به کارگردانی تیم برتون بازی کرد که موفقیت فیلم به ارتباط طولانی مدت آن دو انجامید[۳] و آینده حرفه‌ای جانی دپ را تحت تأثیر قرار داد. بعد با فیلم‌هایی مانند اسلیپی هالو، چارلی و کارخانه شکلات‌سازی، سری دزدان دریایی کارائیب، سوئینی تاد: آرایشگر شیطانی خیابان فلیت، آلیس در سرزمین عجایب، رنگو و سایه‌های سیاه به موفقیت‌های بزرگی در گیشه دست یافته‌است. جانی دپ برای به تصویر درآوردن شخصیت‌هایی مانند ادوارد دی وود در اد وود، جوزف دی. پیستن در دنی براسکو، هانتر اس. تامپسون در ترس و نفرت در لاس‌وگاس، جورج جانگ در کوکائین و جان دیلینجر در دشمنان مردم تحسین شده‌است.

جانی دپ در جشنواره فیلم کن۱۹۹۲

همکاری با هانتر اس. تامپسون[ویرایش]

در سال ۱۹۹۸ جانی دپ، که طرفدار و دوست قدیمی نویسنده‌ای به نام هانتر اس. تامپسون بود، در فیلم ترس و نفرت در لاس‌وگاس که بر اساس رمانی به همین نام از تامپسون ساخته شد، بازی کرد.[۱۳] در سال ۲۰۰۸ راوی فیلم مستند گونزو:زندگی و کار دکتر هانتر اس تامپسون بود. او بیشتر هزینه‌های مراسم یادبود دکتر تامپسون را پرداخت. او این مراسم را با آتش‌بازی و شلیک خاکستر تامپسون با توپ در اسپن، کلرادو، جایی که دوستش زندگی می‌کرد، کامل کرد.[۱۴] کار بعدی جانی دپ از آثار تامپسون فیلم خاطرات عجیب و غریب بود که در سال ۲۰۱۱ اکران شد که از یکی از رمان‌های تامپسون اقتباس شده بود.

سری دزدان دریایی کارائیب[ویرایش]

فیلم ۲۰۰۳ شرکت والت دیزنی، دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه یک موفقیت بزرگ برای او بود.[۱۵] او، نقش کاپیتان جک اسپرو، دزد دریایی جذاب و مؤدب با شیوه راه رفتنی خاص را ایفا کرد که بسیار مورد ستایش قرار گرفته‌است. مدیران شرکت والت دیزنی در ابتدا دربارهٔ موفقیت این نقش تردید داشتند[۱۶] اما با اکران عمومی فیلم، این شخصیت در بین مردم محبوبیت زیادی پیدا کرد.[۱۵] طبق نظرسنجی شرکت فندنگو (شرکت فروش بلیط سینما) نقش کاپیتان جک اسپرو بیشترین جذابیت را برای مخاطبان داشته‌است.[۱۷] کارگردان فیلم گور وربینسکی گفته‌است که این شخصیت، بسیار شبیه به شخصیت خود جانی دپ است اما دپ عنوان کرد که این شخصیت را از کیت ریچاردز، گیتاریست گروه رولینگ استونز الگو برداری کرده‌است.[۱۸]

جانی دپ به نقش کاپیتان جک اسپرو در دزدان دریایی کارائیب: صندوقچه مرد مرده برگشت[۱۹] که در ۷ ژوئیه ۲۰۰۶ اکران شد و ۱۳۵٫۵ میلیون دلار در سه روز اول اکران در آمریکا فروش کرد و رکورد فروش گیشه را در بالاترین فروش آخر هفته شکست.[۲۰] دزدان دریایی کارائیب: پایان جهان هم در ۲۴ مه ۲۰۰۷ اکران شد. دپ گفته‌است: «کاپیتان اسپرو بخش بزرگی از من است»[۲۱] و او دوست دارد که این نقش را در سری‌های بعد هم بازی کند.[۲۱] همچنین او صداپیشه کاپیتان اسپرو در بازی کامپیوتری دزدان دریایی کارائیب: افسانه جک اسپرو بوده‌است.[۲۲]

استعداد چشمگیر شمشیربازی جانی دپ که برای نقش کاپیتان اسپرو پیشرفت کرد، در فیلم مستند بازپس گرفتن شمشیر برجسته شد. در این فیلم، استاد شمشیرزنی باب اندرسون تجربیاتش را به او در طراحی حرکات شمشیرزنی برای فیلم دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه می‌آموخت.[۲۳]

همکاری با تیم برتون[ویرایش]

جانی دپ با تیم برتون دوستی بسیار نزدیکی دارد و پدرخواندگی فرزندان او را به عهده گرفته‌است. او در مورد تیم برتون در مقدمه کتاب برتون به روایت برتون گفته‌است:

ادوارد دست قیچی[ویرایش]

او با تیم برتون کارگردان سینما و دوست صمیمی‌اش، تاکنون در ۸ فیلم همکاری کرده‌است. اولین فیلم، ادوارد دست قیچی ساخته سال ۱۹۹۰ است که در آن نقش ادوارد، اختراع جدید مخترعی عجیب و غریب را بازی کرده‌است. ادوارد در ظاهر انسان است اما به دلیل مرگ ناگهانی سازنده‌اش به جای دستانش قیچی دارد. در این فیلم وینونا رایدر و وینسنت پرایس نقش‌های مقابل او را ایفا کرده‌اند. در چندین نقد، ادوارد دست قیچی یکی از بهترین فیلم‌های برتون معرفی شده‌است.[۲۵]

او دربارهٔ نقش ادوارد گفته‌است:

اد وود[ویرایش]

همکاری بعدی آن‌ها فیلم اد وود (۱۹۹۴) بود[۳] که جانی دپ نقش اد وود، فیلم‌سازی که بعضی وقت‌ها از او به عنوان «بدترین کارگردان تاریخ» نام می‌برند را بازی کرده‌است.[۲۷] دپ دربارهٔ این فیلم بعداً گفت: «فقط با شنیدن ۱۰ دقیقه دربارهٔ پروژه، آن را قبول کردم.»[۲۸] آن زمان او از فیلم و فیلم‌سازی ناامید بود. این نقش برای او شانس داشتن زمانی لذت‌بخش را فراهم کرد. او در این باره گفته‌است: «کار با کالسکه کروکی عشق من به بازیگری را دوباره جوان کرد.»[۲۸]

جانی دپ در افتتاحیه نمایش دشمنان ملت در پاریس (۲۰۰۹)

تهیه‌کننده، اسکات رودین، زمانی عنوان کرد: «در واقع جانی دپ در تمام فیلم‌هایش تیم برتون را بازی می‌کند.»[۲۹]

اسلیپی هالو[ویرایش]

همکاری بعدی جانی دپ با تیم برتون فیلم اسلیپی هالو (۱۹۹۹) بود. این فیلم داستانی ماورائی دارد و هنرنمایی دیگری از جانی دپ در نقش ایکابد کرین، کارآگاهی علاقه‌مند به تحقیقات جرم‌شناسی است. نقش مقابل او را کریستینا ریچی ایفا کرده‌است. اسلیپی هالو نشان دهنده مبارزه تیم برتون با سیستم هالیوود بود.[۳۰] جانی دپ برای این نقش از آنجلا لنسبوری، رادی مک‌داول و بازیل رتبون الهام گرفته‌بود.[۲۹] او گفته‌است: «من همیشه «ایکابد» را شخصیتی حساس و شکننده که شاید کمی بیش از حد در تماس با شخصیت زنانه درونی خود است، مثل دختربچه‌ای که ترسیده، تصور می‌کردم»[۳۱]

چارلی و کارخانه شکلات‌سازی[ویرایش]

همکاری بعدی او با تیم برتون در سال ۲۰۰۵ در فیلم چارلی و کارخانه شکلات‌سازی در نقش ویلی وانکا ظاهر شد. او مدل موی این شخصیت را از آنا وینتور الگو برداری کرد. فیلم فروش موفقیت‌آمیزی داشت و نقدهای مثبتی بر آن شد.[۳۲][۳۳] جین وایلدر که نقش ویلی وانکا را در نسخه پیشین فیلم، محصول ۱۹۷۱، به تصویر کشیده‌بود، نسخه جدید فیلم را مورد انتقادی تند قرار داد.[۳۴]

عروس مرده[ویرایش]

پویانمایی رایانه‌ای عروس مرده پنجمین همکاری او با تیم برتون است که جانی دپ در آن صداپیشه شخصیت ویکتور ون دورت بوده‌است. این انیمیشن سپتامبر ۲۰۰۵ به دنبال فیلم چارلی و کارخانه شکلات‌سازی که ماه ژوئیه اکران شده بود، روی پرده سینما رفت.

سوئینی تاد: آرایشگر شیطانی خیابان فلیت[ویرایش]

در سال ۲۰۰۰ ابتدا تیم برتون یک اجرای ضبط شده موسیقی فیلم سوئینی تاد را که مربوط به سال ۱۹۷۹ می‌شد به او داد. اگرچه جانی دپ به ژانر موزیکال علاقه نداشت اما کم‌کم نسبت به داستان فیلم علاقه‌مند شد. او گفته‌است که برای این نقش از پیتر لوره در فیلم عشق دیوانه (فیلم، ۱۹۳۵) الهام گرفته‌است. دپ آوازهای این شخصیت را در زمان فیلم‌برداری دزدان دریایی کارائیب: پایان جهان تمرین می‌کرد.[۳۵] با اینکه او در گروه‌های موسیقی فعالیت کرده بود اما در ابتدا مطمئن نبود که بتواند آوازهای استفن ساندهیم را اجرا کند. او نسخه‌های نمایشی را ضبط و با بروس ویتکین تمرین می‌کرد تا بتواند آوازهایش را بدون یک مربی آواز حرفه‌ای به درستی شکل دهد.

او به خاطر نقش‌آفرینی هنرمندانه در فیلم موزیکال و ترسناک سوئینی تاد: آرایشگر شیطانی خیابان فلیت (۲۰۰۷) برنده دومین جایزه بزرگ خود یعنی جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی و برای سومین بار نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد.[۳۶] او در مراسم اهدای جوایز از انجمن مطبوعات خارجی هالیوود تشکر کرد و از تیم برتون برای اعتماد زیاد و پشتیبانی‌اش تقدیر کرد.[۳۷] او همچنین برای این فیلم برنده جایزه بهترین نقش منفی از جایزه سینمایی ام‌تی‌وی در سال ۲۰۰۸ و برنده جایزه آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا (بفتا) شد.[۳۶]

کریس نشاویتی در نقدش در مجله انترتینمنت ویکلی به این فیلم نمره A منفی داده‌است و بیان کرد: «بالا و پایینی صدای دپ هنگام آواز خواندن باعث تحیر می‌شود و با خودت فکر می‌کنی که او دیگر چه مهارت‌هایی دارد که نشان نداده‌است. دیدن دپ در نقش آرایشگری که با تیغ کار می‌کند تو را یاد ۱۸ سال پیش می‌اندازد که ادوارد دست قیچی به سرعت درختان را به شکل‌های مختلف درمی‌آورد و اگر تیم برتون و جانی دپ با هم آشنا نمی‌شدند ما همه این زیبایی‌های عجیب را از دست می‌دادیم»[۳۸]

آلیس در سرزمین عجایب[ویرایش]

همکاری بعدی جانی دپ با تیم برتون فیلم آلیس در سرزمین عجایب بود که در نقش کلاهدوز دیوانه بازی درخشانی را ارائه کرده‌است. در این فیلم هلنا بونهام کارتر، ان هتوی و آلن ریکمن با او هم‌بازی بوده‌اند. او دربارهٔ این نقش گفته‌است: «کلاهدوز دیوانه شخصیت جذابی است. او دیوانه و غیرقابل پیش‌بینی است. بازی در نقش کلاهدوز دیوانه و جان بخشیدن به تخیل تیم مثل رؤیایی بود که به واقعیت پیوست.»[۳۹]

سایه‌های سیاه[ویرایش]

جدیدترین همکاری او با تیم برتون، فیلم کمدی-ترسناک سایه‌های سیاه است که غروب ۱۰ مه ۲۰۱۲ اکران شد. جانی دپ در این فیلم علاوه بر تهیه‌کنندگی، نقش اول فیلم یعنی خون‌آشامی ۲۰۰ ساله به نام بارناباس کالینز را نیز ایفا کرده‌است. دیگر بازیگران این فیلم هلنا بونهام کارتر، اوا گرین و میشل فایفر هستند.

دیگر فیلم‌ها[ویرایش]

پیاده‌روی مشاهیر هالیوود، ستاره جانی دپ (۱۹ نوامبر ۱۹۹۹)

او در سال ۲۰۰۴ نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای ایفای نقش جیمز بری، نویسنده اسکاتلندی در فیلم در جستجوی سرزمین رؤیایی شد.[۴۰] پس از آن، در نقش ویلی وانکا در فیلم چارلی و کارخانه شکلات‌سازی، محصول سال ۲۰۰۵، ظاهر شد که موفقیت زیادی در گیشه کسب کرد[۲۰] و او به خاطر ایفای این نقش نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی شد.[۴۱]

در سال ۲۰۰۹ در فیلم دشمنان ملت به کارگردانی مایکل مان شخصیت جان دیلینجر، دزد بانک آمریکایی دهه ۱۹۳۰ میلادی را به تصویر کشیده‌است. او همان سال به همراه جود لا و کالین فارل در قسمت‌های باقی‌مانده از نقش هیث لجر در فیلم دکتر پارناسوس، مردی که به شیطان رو دست زد که به دلیل مرگ ناگهانی‌اش ناتمام مانده بود، بازی کرد. هر سه بازیگر دستمزدشان را به ماتیلدا، دختر هیث لجر دادند.[۴۲]

در سال ۲۰۱۰ در نقش فرانک توپلو/الکساندر پیرس در فیلم توریست به کارگردانی فلوریان هنکل فون دونرسمارک و در نقش کلاهدوز دیوانه در فیلم آلیس در سرزمین عجایب به کارگردانی تیم برتون بازی بسیار درخشانی ارائه کرده‌است.

سال ۲۰۱۱ دپ علاوه بر بازی در نقش پل کمپ در فیلم خاطرات عجیب و غریب و فیلم جک و جیل، به نقش کاپیتان جک اسپرو در فیلم دزدان دریایی کارائیب: سوار بر امواج ناشناخته برگشت. این فیلم در اولین هفته اکران در سطح جهانی ۳۴۶٫۴ میلیون دلار در گیشه فروش کرد و رکورد زد.[۱۹][۴۳] او همچنین صداپیشه نقش رنگو در فیلم رنگو به کارگردانی گور وربینسکی بوده‌است. فیلم رنگو برنده جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی آکادمی اسکار در سال ۲۰۱۲ شد و گور وربینسکی در مراسم اسکار از جانی دپ تشکر کرد.[۴۴][۴۵]

سال ۲۰۱۲ نقش تام هنسن را در خیابان جامپ شماره ۲۱ ایفا کرد.

سال ۲۰۱۳ در فیلم وسترن، اکشن و ماجراجویی رنجر تنها به کارگردانی گور وربینسکی در نقش سرخپوستی به نام تانتو ظاهر شد.

دیدگاه منتقدین[ویرایش]

منتقدین نقش‌های جانی دپ را «شخصیت‌های دوست‌دار تنهایی» توصیف کرده‌اند.[۱۵] دپ این دوره از حرفه‌اش را پر از «شکست‌های تعریف شده از طرف استودیوها» و «فیلم‌هایی که برای گیشه مثل سم بودند» ذکر کرده‌است.[۱۸] اما او فکر می‌کند که استودیوها هرگز فیلم‌ها را درک نکردند و بازاریابی خوبی نداشتند.[۱۵] جانی دپ نقش‌هایی را که جالب دانسته انتخاب کرده‌است نه نقش‌هایی که فکر می‌کرده پرفروش خواهند بود.[۱۵]

جوایز و موفقیت‌ها[ویرایش]

فیلم‌های جانی دپ بیش از ۳٫۱ میلیارد دلار آمریکا در آمریکا و بیش از ۷٫۶ میلیارد دلار در جهان فروش داشته‌است.[۲۰] او بارها نامزد دریافت بهترین جایزه‌ها از جمله جایزه گلدن گلوب و جایزه اسکار شده‌است و جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی را برای سوئینی تاد: آرایشگر شیطانی خیابان فلیت و جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین بازیگر مرد را برای دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه برنده شده‌است. مجله پیپل تاکنون دو بار در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۹ او را به عنوان جذاب‌ترین مرد معرفی کرده‌است.[۴۶] نام جانی دپ در کتاب رکوردهای جهانی گینس به عنوان گران‌ترین بازیگر با دستمزد ۷۵ میلیون دلار ثبت شده‌است.[۴۷] در سال ۱۹۹۵ مجله امپایر جانی دپ را به عنوان یکی از ۱۰۰ ستاره تاریخ سینما انتخاب کرد و مقام ۶۷ را در بین ۱۰۰ ستاره همیشگی سینما به او داد. در سال ۲۰۰۱ یکی از ۲۰ چهره دنیای سرگرمی شناخته شد.[۴۸] و در سال ۲۰۱۲ وبسایت IMDB جانی دپ را به عنوان بهترین بازیگر سینمای جهان در ۱۰ سال گذشته معرفی کرد.[۴۹]

شرکت فیلم‌سازی[ویرایش]

در سال ۲۰۰۴ جانی دپ شرکت فیلم‌سازی اینفینیتم نیهیل را برای پروژه‌هایی که خودش بازیگر و/یا تهیه‌کننده آنهاست تأسیس کرد.[۵۰] نام این شرکت، لاتین و به معنای «هیچِ بی‌نهایت» است.[۵۱] جانی دپ مدیر عامل اجرایی شرکت است و خواهرش کریستی امور اجرایی شرکت را به عهده دارد.[۵۰]

اولین محصول این شرکت فیلم خاطرات عجیب و غریب بود که در سال ۲۰۱۱ تولید شد و از رمانی با همین نام نوشته هانتر اس. تامپسون اقتباس شده بود. نویسنده و کارگردان این فیلم بروس رابینسون است.[۵۲] دپ دربارهٔ این فیلم گفته‌است: «خاطرات عجیب و غریب عمل کردن به قولی بود که به هانتر داده بودم. من این رمان را قبل از اینکه چاپ شود پیدا کردم. هانتر آن را در آرشیوش در زیرزمین گذاشته بود. از نثر زیبای آن متعجب شدم. نمی‌توانستم باور کنم که در سن ۲۲ سالگی آن را نوشته‌است. با هم تصمیم گرفتیم که آن را به فیلم تبدیل کنیم. از اول این یک کار مشترک بود. حالا به قولم عمل کردم.»[۵۳]

فیلم بعدی این شرکت هیوگو به کارگردانی مارتین اسکورسیزی در سال ۲۰۱۱ ساخته‌شد. این فیلم برنده ۵ جایزه آکادمی اسکار در بخش‌های: بهترین جلوه‌های ویژه، بهترین تدوین فیلم، بهترین صداگذاری، بهترین فیلم‌برداری و بهترین کارگردان هنری در سال ۲۰۱۲ شد.[۵۴]

محصول بعدی این شرکت فیلم سایه‌های سیاه به کارگردانی تیم برتون است که ۱۰ مه ۲۰۱۲ اکران شد.[۵۲]

علاقه‌مندی‌های دیگر[ویرایش]

جانی دپ در افتتاحیه نمایش دزدان دریایی کارائیب: پایان جهان (۱۹ مه ۲۰۰۷)

موسیقی[ویرایش]

یکی از علاقه‌مندی‌های جانی دپ، موسیقی است. او از سن ۱۲ سالگی نواختن گیتار را شروع کرد.[۲][۳] سپس به عنوان یک گیتاریست، از گیتار اسلاید برای نواختن آهنگ حل شدن یا(fade in-out) در آلبوم الان اینجا باش (۱۹۹۷) برای گروه اوئیسیز و همچنین ترانه «ناپدید» که بی ساید آهنگ نَرو (Don't Go Away) بود، استفاده کرد.[۵۵] او همچنین نوازنده گیتار آکوستیک در فیلم شکلات و آهنگ فیلم روزی روزگاری در مکزیک بوده‌است.[۵۶] او دوست شان مک گوان (Shawn McGuan) خواننده گروه پوگس بود و در اولین آلبوم تک‌خوانی مک گوان با او همکاری کرد.[۵۵][۵۷] او همچنین عضو گروه پی بود.[۵۸]

او دربارهٔ تأثیر موسیقی عنوان کرده‌است: «هیچ چیزی مثل موسیقی نیست. هیچ چیزی مثل موسیقی چنین تأثیر عمیقی روی انسان نمی‌گذارد. موسیقی می‌تواند احساساتی را در ما به وجود آورد که قبلاً از وجودشان بی‌خبر بودیم. این جادوی موسیقی روی صحنه، فیلم یا هرجای دیگر است. من عاشق موسیقی هستم. وقتی که کلمات نمی‌توانند احساسات ما را تحت تأثیر قرار دهند، موسیقی خیلی خوب این کار را انجام می‌دهد.»[۵۹]

نماهنگ[ویرایش]

او در نماهنگ وسیع پهناور (۱۹۹۱) اثر تام پتی بازی کرده‌است.[۶۰][۶۱] همچنین در کلیپ آلیس اثر آوریل لوین (۲۰۱۰) در نقش کلاهدوز دیوانه هنرنمایی کوتاهی داشت.[۶۲]

رستوران‌داری و شراب‌سازی[ویرایش]

جانی دپ به همراه ونسا پارادی به پرورش انگور و تولید شراب در باغ انگور در شمال سن-تروپه در جنوب شرق فرانسه می‌پرداخته‌است.[۶۳] او به شراب‌های فرانسوی از جمله شراب بوردو علاقه بسیار دارد و طی مصاحبه‌ای که با نشریه فیگارو داشت، عنوان کرد: «با این شراب‌ها انسان به نیروانا دست می‌یابد».[۶۴] او همچنین به همراه شان پن، جان مالکوویچ و مایک هاکنل صاحب رستوران-بار فرانسوی من ری در شانزلیزه بود.[۶۵]

زندگی خصوصی[ویرایش]

جانی دپ سال ۱۹۸۳ با لوری آن آلیسون ازدواج کرد. اما آن‌ها سال ۱۹۸۵ از هم جدا شدند.[۸] او بعد از آن ۴ رابطه ناموفق دیگر داشت: در سال ۱۹۸۵ با شریلین فن آشنا شد و رابطه آن‌ها ۳ سال طول کشید. بعد با وینونا رایدر در نمایش توپ‌های بزرگ آتشین در ژوئیه ۱۹۸۹ آشنا شد و از ژوئیه ۱۹۹۰ به مدت ۳ سال با هم نامزد بودند.[۶۶][۶۷] از سال ۱۹۹۴ به مدت ۴ سال با کیت ماس، سوپر مدل انگلیسی نامزد بود.[۶۸] او سال ۱۹۹۸ در زمان فیلم‌برداری دروازه نهم با ونسا پارادی بازیگر و خواننده فرانسوی ملاقات کرد[۶۸] اما بعد از ۱۴ سال زندگی مشترک و با داشتن دو فرزند، در سال ۲۰۱۲ از همدیگر جدا شدند.[۶۹]

جانی دپ در جشنواره کن ۲۰۱۱

جانی دپ از ونسا پارادی دو فرزند، دختری به نام لی‌لی رز ملودی دپ زاده ۲۷ مه ۱۹۹۹ و پسری به نام جان کریستوفر جک دپ سوم زاده ۹ آوریل ۲۰۰۲ دارد.[۱] لی‌لی رز که به بیماری سختی مبتلا شده بود در سال ۲۰۰۷ بهبود یافت. بیماری او نوعی عفونت باکتری اشریشیا کلی بود که نزدیک بود منجر به از کار افتادن کلیه‌های او شود و باعث شد که مدتی طولانی در بیمارستان بستری شود.[۷۰][۷۱] جانی دپ برای تشکر از بیمارستان بزرگ خیابان اورموند، در نوامبر ۲۰۰۷ لباس کاپیتان جک اسپرو را پوشید و ۴ ساعت برای بچه‌های بیمار کتاب داستان خواند و سال ۲۰۰۸ حدود ۲ میلیون دلار به بیمارستان کمک کرد.[۷۲]

او دربارهٔ پدر بودن گفته‌است: «پدر بودن پایه و اساس محکمی در زندگی، کار و همه چیز است. نمی‌توانی عشق عمیقی را که نسبت به بچه‌ها به وجود می‌آید تصور کنی. پدر شدن من یک تصمیم آگاهانه نبود، بخشی از مسیر شگفت‌انگیزی بود که در آن قرار داشتم. قسمت و سرنوشت بود.»[۷۳]

خانواده دپ قبل از جدایی دپ و پارادی در خانه‌ای درشهر مودون در حاشیه پاریس، دو خانه در لس آنجلس، جزیره‌ای در باهاما (جزیره‌ای که دپ آن را خریده‌است) و ویلایی در شهر کوچکی در ۲۰ کیلومتری سن-تروپه در جنوب فرانسه زندگی می‌کردند.[۷۴][۷۵]

دپ سال ۲۰۱۲ با امبر هرد بازیگر و مدل آمریکایی در فیلم خاطرات عجیب و غریب آشنا شد و آن‌ها ۴ فوریه ۲۰۱۵ با هم ازدواج کردند.[۷۶][۷۷] طلاق او و امبر هرد، در ژانویه ۲۰۱۷ نهایی شد و دپ موافقت کرد که ۷ میلیون دلار به امبر هرد بپردازد و نگهداری از دو سگ این زوج به امبر هرد سپرده شود. هرد اعلام کرده که این پول را به دو سازمان خیریه اهدا می‌کند.[۷۸]

بازگشت به آمریکا[ویرایش]

سال ۲۰۱۱ از فرانسه به آمریکا بازگشت چون فرانسه از او خواسته بود که ساکن دائمی آن کشور شود و در این صورت او مجبور می‌شد به هر دو کشور (آمریکا و فرانسه) مالیات پرداخت کند.[۷۹]

لباس[ویرایش]

جانی دپ به خاطر لباس‌های جین پاره‌ای که می‌پوشد معروف است.[۸۰] سال ۲۰۱۰ مجله جی کیو دپ را به عنوان یکی از ۲۵ مرد خوش لباس معرفی کرد.[۸۰]

اصالت[ویرایش]

جانی دپ همچنین گمان می‌کند که یک سرخ‌پوست است و در سال ۲۰۱۱ عنوان کرد: «فکر می‌کنم کمی در درونم سرخ‌پوست هستم. مادر مادربزرگم کمی سرخ‌پوست بود و در چروکی، آیووا بزرگ شد. اهل کنتاکی بودنم نیز با این قضیه جور در می‌آید. آنجا پر از چروکی و سرخ‌پوست است.»[۸۱]

ولخرجی[ویرایش]

شرکت «منجمت گروپ» که مدیریت امور مالی او را برعهده داشته اعلام کرده که او ماهانه، مبلغ دو میلیون دلار هزینه می‌کند. این شرکت گفته که با آنکه بارها در خصوص وضعیت مالی به او هشدار داده، اما او نمی‌پذیرفت که به اندازه توانایی خود خرج کند. جانی دپ در سال‌های گذشته حدود ۷۵ میلیون دلار برای خرید، بازسازی و مبلمان ۱۴ خانه و همچنین ۳ میلیون دلار برای پخش کردن خاکستر جنازه هانتر اس تامپسون، نویسنده آمریکایی هزینه کرده‌است.[۷۸]

این شرکت ریز هزینه‌های او را به این صورت اعلام کرده‌است:[۷۸]

  • خرید قایق تفریحی ۴۵ متری: ۱۸ میلیون دلار
  • راه‌اندازی کمپانی ضبط و توزیع موسیقی (که شکست خورد): ۴ میلیون دلار
  • هزینه مراسم پخش خاکستر هانتر تامپسون: ۳ میلیون دلار
  • حقوق ۴۰ کارمند: ۳۰۰ هزار دلار (ماهانه)
  • هزینه نگهداری هواپیمای شخصی: ۲۰۰ هزار دلار (ماهانه)
  • نگهبانی ۲۴ ساعته: ۱۵۰ هزار دلار (ماهانه)
  • خرید شراب: ۳۰ هزار دلار (ماهانه)
  • ۱۲ انبار: برای نگهداری اشیا و وسایل صحنه فیلم
  • خرید و نگهداری ۲۰۰ اثر هنری: میلیون‌ها دلار
  • خرید و نگهداری ۷۰ گیتار کمیاب: میلیون‌ها دلار

خالکوبی[ویرایش]

جانی دپ حدود ۲۰ خالکوبی دارد که بیشتر آن‌ها نشان دهنده اشخاص و اتفاق‌های مهم زندگی‌اش هستند: روی بازوی راستش نیم‌رخ یک بومی آمریکایی و یک روبان که رویش قبلاً اسم وینونا رایدر نوشته شده بود (Winona forever) و بعد از جدایی شان دو حرف آن را پاک کرد (Wino forever)، لی‌لی رز (اسم دخترش) بالای قلبش، بتی سو (اسم مادرش) و یک مثلث برعکس روی بازوی چپش، سه قلب در قسمت داخلی بازوی چپش (قلب‌ها به ترتیب برای ونسا، لی‌لی رز و جک هستند) و یک پرنده در حال پرواز بر روی آب با کلمه جک (اسم پسرش) روی ساعد راستش (پرنده به سویش پرواز می‌کند نه اینکه از او دور شود).[۸۲]

اظهار نظر بحث‌برانگیز دربارهٔ آمریکا[ویرایش]

در سال ۲۰۰۳ اظهار نظر جانی دپ دربارهٔ آمریکا در مجله آلمانی اشترن چاپ شد: «آمریکا مثل یک توله سگ لال است که دندان‌های بزرگی دارد و می‌تواند گاز بگیرد و آسیب بزند»[۸۳] اما دپ بعدها گفت که مجله اشتباه نقل قول کرده‌است و این نقل قول از متن برداشته شده و اشترن داستان را به میل خودش نوشته‌است[۸۴] همان‌طور که سایت سی‌ان‌ان این گفته را از او نقل قول کرد که او از بچه‌هایش خواسته تا به آمریکا به چشم یک اسباب بازی شکسته نگاه کنند، آن را بررسی کنند، احساسش کنند و بعد رهایش کنند. در هفته‌نامه نیوزویک چاپ ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۶ دوباره نقل قول توله سگ لال در متن نامه‌ای به مجله چاپ شد. او همچنین با گزارش رسانه‌ها که گفته‌اند «دپ ناشناس زندگی کردن در فرانسه و زندگی ساده‌اش در آنجا را دوست دارد» مخالف است.[۸۳]

او در واکنش به انتشار این سخنان گفته‌است: «منظور من از توله سگ، مقایسه آمریکا با اروپا بود چون آمریکا در مقایسه با کشورهای دیگر جوان است. آمریکا حدود ۲۰۰ ساله‌است. خجالت‌آور است که استعاره‌ای که من استفاده کردم از روی سیاستی افراطی از متن برداشته شده‌است.[۸۴] من آمریکایی هستم. عاشق کشورم هستم و آرزوهای بزرگی برایش دارم. به همین دلیل است که درباره‌اش صریح صحبت می‌کنم و گاهی اوقات نقدش می‌کنم. من از آزادی که در کشورم وجود دارد خیلی بهره برده‌ام و تا ابد از آن سپاس‌گزار خواهم بود.[۸۴] من از همه افرادی که از این سخنانی که احمقانه تحریف شده ناراحت شدند، عذرخواهی می‌کنم.»[۸۴]

فیلم‌شناسی[ویرایش]

بازیگر[۸۵]
سال فیلم نقش
۱۹۸۴ کابوس در خیابان الم گلن لنتز
۱۹۸۵ استراحتگاه خصوصی جک مارشال
۱۹۸۶ خشم دانی فلیشر
جوخه گیتر لرنر
۱۹۹۰ گریان وید واکر
ادوارد دست‌قیچی ادوارد
۱۹۹۱ فردی مرده‌است: آخرین کابوس نوجوانی در برنامه تلویزیونی
۱۹۹۳ چه چیزی گیلبرت گریپ را آزار می‌دهد گیلبرت گریپ
بنی و جون سم
رؤیای آریزونا اکسل بلکمر
۱۹۹۴ اد وود ادوارد دی وود
۱۹۹۵ آخرین لحظه جن واتسون
مرد مرده ویلیام بلیک
دون خوان دی‌مارکو دون خوان/جان دی‌مارکو
۱۹۹۶ مرد کن خودش
۱۹۹۷ دانی براسکو دانی براسکو/جوزف دی پیستن
شجاع رافائل
۱۹۹۸ ترس و نفرت در لاس‌وگاس رائول دوک
لس آنجلس بدون نقشه خودش/ ویلیام بلیک
۱۹۹۹ دروازه نهم دین کورسو
اسلیپی هالو ایکابد کرین
همسر فضانورد اسپنسر آرماکوست
۲۰۰۰ شکلات روکس
پیش از آغاز شب ویکتور بن بن
۲۰۰۱ جهنمی فردریک آبرلین
مردی که گریست سزار
کوکائین جورج جانگ
۲۰۰۳ روزی روزگاری در مکزیک شلدن سندز
دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه کاپیتان جک اسپرو
۲۰۰۴ خوشبختی تا ابد لینکن
در جستجوی سرزمین رؤیایی جی.ام. بری
پنجره مخفی مورت رینی
افسارگسیخته جان ویلموت، دومین کنت راچستر
۲۰۰۵ چارلی و کارخانه شکلات‌سازی ویلی وانکا
عروس مرده صداپیشه ویکتور ون دورت
۲۰۰۶ دزدان دریایی کارائیب: صندوقچه مرد مرده کاپیتان جک اسپرو
۲۰۰۷ دزدان دریایی کارائیب: پایان جهان کاپیتان جک اسپرو
سوئینی تاد: آرایشگر شیطانی خیابان فلیت سوئینی تاد/بنجامین بارکر
۲۰۰۹ دشمنان ملت جان دلینجر
تخیلات دکتر پارناسوس تونی
۲۰۱۰ آلیس در سرزمین عجایب کلاهدوز دیوانه
توریست فرانک توپلو/الکساندر پیرس
۲۰۱۱ رنگو صداپیشه رنگو
دزدان دریایی کارائیب: سوار بر امواج ناشناخته کاپیتان جک اسپرو
خاطرات عجیب و غریب پل کمپ
جک و جیل خودش
۲۰۱۲ خیابان جامپ شماره ۲۱ تام هنسن
سایه‌های سیاه بارناباس کالینز
۲۰۱۳ رنجر تنها تانتو
۲۰۱۴ برتری ویل
عاج گای لاپوینت
به‌سوی جنگل گرگ
۲۰۱۵ مورتدکای چارلز مورتدکای
عشاء ربانی سیاه وایتی بالجر
بازنده‌های یوگا گای لاپوینت
۲۰۱۶ آلیس آنسوی آینه کلاهدوز دیوانه
۲۰۱۶ جانوران شگفت‌انگیز و زیستگاه آن‌ها گَلِرت گریندل‌والد
۲۰۱۷ دزدان دریایی کارائیب: مردگان قصه نمی‌گویند جک اسپارو
۲۰۱۷ قتل در قطار سریع‌السیر شرق ادوارد راچت
۲۰۱۸ جانوران شگفت‌انگیز: جنایات گریندل‌والد گَلِرت گریندل‌والد
۲۰۱۸ کشتزارهای لندن حضور افتخاری
۲۰۱۸ پروفسور ریچارد
۲۰۱۸ شهر دروغ ها راسل پول
تهیه‌کننده[۸۶]
سال فیلم توضیح
۲۰۱۱ خاطرات عجیب و غریب
۲۰۱۱ هوگو
۲۰۱۲ سایه‌های سیاه
کارگردان[۸۵]
سال فیلم توضیح
۱۹۹۲ وسایل فیلم کوتاه
۱۹۹۷ شجاع
۲۰۱۲ مستند کیت ریچاردز[۸۷]
نویسنده[۸۵]
سال فیلم توضیح
۱۹۹۷ شجاع
مستند[۸۵]
سال فیلم نقش
۱۹۹۹ منبع جک کروک
۲۰۰۲ گمشده در لامانچا خودش
۲۰۰۶ دریای عمیق راوی
۲۰۰۷ نابودی یک رؤیا خودش
۲۰۰۸ گونزو: زندگی و کار دکتر هانتر اس تامپسون راوی
۲۰۱۰ وقتی تو غریبه‌ای راوی
موسیقی[۸۵]
سال نام
۲۰۰۰ شکلات
۲۰۰۳ روزی روزگاری در مکزیکو
۲۰۰۷ سوئینی تاد: آرایشگر شیطانی خیابان فلیت
تلویزیون[۸۵]
سال فیلم نقش توضیح
۱۹۸۵ بانوی آبی لیونل ویلند اپیزود: حیوانات شکار
۱۹۸۶ خشم دانی فلیچ فیلم تلویزیونی
۱۹۹۱–۱۹۸۷ خیابان جامپ شماره ۲۱ توماس هنسن (افسر پلیس) مجموعه تلویزیونی
۱۹۸۷ هتل راب کامرون کار ناتمام
۱۹۹۹ نماینده دهکده دیبلی خودش اپیزود: مهمانی مشاهیر
۲۰۰۰ نمایش سریع خودش آخرین نمایش سریع
۲۰۰۴ پادشاه تپه صدای یوگی ویکتور پشت حلقه
۲۰۰۹ باب‌اسفنجی شلوارمکعبی صدای جک کاهانا لاگونا اپیزود: باب اسفنجی علیه بزرگ
۲۰۱۱ زندگی خیلی کوتاه‌است خودش اپیزود ۲
۲۰۱۲ مرد خانواده ادوارد دست‌قیچی (صداپیشه) اپیزود: لوویس از لاکش بیرون می‌آید

جوایز[ویرایش]

جایزه اسکار
سال جایزه فیلم نتیجه
۲۰۰۸ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد سوئینی تاد[۳۶] نامزدشده
۲۰۰۵ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد در جستجوی سرزمین رؤیایی[۴۰] نامزدشده
۲۰۰۴ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] نامزدشده
جایزه بفتا
سال جایزه فیلم نتیجه
۲۰۰۵ جایزه بفتا بهترین بازیگر نقش اول مرد در جستجوی سرزمین رؤیایی[۴۰] نامزدشده
۲۰۰۴ جایزه بفتا بهترین بازیگر نقش اول مرد دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] نامزدشده
جایزه گلدن گلوب
سال جایزه فیلم نتیجه
۲۰۱۱ جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی آلیس در سرزمین عجایب[۸۹] نامزدشده
جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی توریست[۹۰] نامزدشده
۲۰۰۸ جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی سوئینی تاد[۳۶] برنده
۲۰۰۷ جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی دزدان دریایی کارائیب: صندوق مرد مرده[۹۱] نامزدشده
۲۰۰۶ جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی چارلی و کارخانه شکلات‌سازی[۹۲] نامزدشده
۲۰۰۵ جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام در جستجوی سرزمین رؤیایی[۴۰] نامزدشده
۲۰۰۴ جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] نامزدشده
۱۹۹۵ جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی اد وود[۹۳] نامزدشده
۱۹۹۴ جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی بنی و جون[۹۴] نامزدشده
۱۹۹۱ جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی ادوارد دست‌قیچی[۹۵] نامزدشده
جایزه انجمن بازیگران نمایش
سال جایزه فیلم نتیجه
۲۰۰۵ جایزه انجمن بازیگران نمایش برای نقش آفرینی درخشان در جستجوی سرزمین رؤیایی[۴۰] نامزدشده
۲۰۰۴ جایزه انجمن بازیگران نمایش /بازیگر مرد نقش اصلی برای نقش آفرینی درخشان دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] برنده
۲۰۰۱ جایزه انجمن بازیگران نمایش برای نقش آفرینی درخشان شکلات[۹۶] نامزدشده
جایزه سینمایی ام‌تی‌وی
سال جایزه بخش فیلم نتیجه توضیحات
۲۰۰۸ جایزه فیلم ام‌تی‌وی بهترین نقش کمدی دزدان دریایی کارائیب: پایان جهان[۹۷] برنده
۲۰۰۸ جایزه فیلم ام‌تی‌وی بهترین نقش منفی سوئینی تاد: آرایشگر شیطانی خیابان فلیت[۳۶] برنده
۲۰۰۷ جایزه فیلم ام‌تی‌وی بهترین بازی دزدان دریایی کارائیب: صندوق مرد مرده[۹۱] برنده
۲۰۰۴ جایزه فیلم ام‌تی‌وی بهترین بازیگر مرد دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] برنده
۲۰۰۴ جایزه فیلم ام‌تی‌وی بهترین تقش کمدی دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] نامزدشده
۲۰۰۴ جایزه فیلم ام‌تی‌وی بهترین تیم دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] نامزدشده به همراه اورلاندو بلوم
۱۹۹۴ جایزه فیلم ام‌تی‌وی بهترین نقش کمدی بنی و جون[۹۴] نامزدشده
۱۹۹۴ جایزه فیلم ام‌تی‌وی بهترین اجرای دو نفری بنی و جون[۹۴] نامزدشده به همراه مری استوارت مسترسون
جایزه برگزیده مردم
سال جایزه بخش فیلم نتیجه توضیحات
۲۰۱۲ جایزه برگزیده مردم صداپیشه انیمیشن محبوب رنگو[۹۸] برنده
۲۰۰۷ جایزه برگزیده مردم ستاره مرد محبوب دزدان دریایی کارائیب: صندوق مرد مرده[۹۱] برنده
۲۰۰۷ جایزه برگزیده مردم ستاره مرد محبوب دزدان دریایی کارائیب: صندوق مرد مرده[۹۱] برنده
۲۰۰۷ جایزه برگزیده مردم ستاره اکشن مرد محبوب و ستاره مرد محبوب و زوج محبوب دزدان دریایی کارائیب: صندوق مرد مرده[۹۱] برنده زوج محبوب با کیرا نایتلی
۲۰۰۵ جایزه برگزیده مردم ستاره مرد محبوب در جستجوی سرزمین رؤیایی[۴۰] نامزدشده
۲۰۰۵ جایزه برگزیده مردم بهترین ترکیب در جستجوی سرزمین رؤیایی[۴۰] نامزدشده به همراه کیت وینسلت
۲۰۰۴ جایزه برگزیده مردم بازیگر مرد محبوب دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] نامزدشده
جایزه آکادمی فیلم‌های علمی –تخیلی، فانتزی و ترسناک آمریکا
سال جایزه بخش فیلم نتیجه
۲۰۰۸ جایزه ساترن بهترین بازیگر مرد سوئینی تاد[۳۶] نامزدشده
۲۰۰۵ جایزه ساترن بهترین بازیگر مرد در جستجوی سرزمین رؤیایی[۴۰] نامزدشده
۲۰۰۴ جایزه ساترن بهترین بازیگر مرد دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] نامزدشده
۲۰۰۲ جایزه ساترن بهترین بازیگر مرد جهنمی[۹۹] نامزدشده
۲۰۰۰ جایزه ساترن بهترین بازیگر مرد اسلیپی هالو[۱۰۰] نامزدشده
جایزه انجمن منتقدان پخش‌کننده فیلم
سال جایزه بخش فیلم نتیجه
۲۰۰۸ جایزه برگزیده منتقدین بهترین بازیگر سوئیینی تاد[۳۶] نامزدشده
۲۰۰۵ جایزه برگزیده منتقدین بهترین بازیگر در جستجوی سرزمین رؤیایی[۴۰] نامزدشده
۲۰۰۴ جایزه برگزیده منتقدین بهترین بازیگر دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] نامزدشده
جایزه امپایر
سال جایزه بخش فیلم نتیجه
۲۰۰۹ جایزه امپایر بهترین بازیگر سوئینی تاد[۳۶] نامزدشده
۲۰۰۶ جایزه امپایر بهترین بازیگر چارلی و کارخانه شکلات سازی[۹۲] برنده
۲۰۰۵ جایزه امپایر بهترین بازیگر در جستحوی سرزمین رؤیایی[۴۰] نامزدشده
۲۰۰۴ جایزه امپایر بهترین بازیگر دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] برنده
جایزه انجمن منتقدین فیلم لندن
سال جایزه بخش فیلم نتیجه
۱۹۹۶ جایزه ALFS بازیگر سال اد وود[۹۳] برنده
جایزه ALFS بازیگر سال دون خوان دی‌مارکو[۱۰۱] برنده
جایزه ستلایت
سال جایزه بخش فیلم نتیجه
۲۰۱۰ جایزه ستلایت بهترین بازیگر مرد فیلم درام دشمنان مردم[۱۰۲] نامزدشده
۲۰۰۶ جایزه ستلایت طلایی بازیگر برگزیده فیلم درام/ماجراجویی دزدان دریایی کارائیب: صندوق مرد مرده[۹۱] برنده
۲۰۰۵ جایزه ستلایت طلایی بهترین بازیگر مرد فیلم درام در جستجوی سرزمین رؤیایی[۴۰] نامزدشده
۲۰۰۴ جایزه ستلایت طلایی بهترین بازیگر مرد فیلم کمدی /موزیکال دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] نامزدشده
۲۰۰۴ جایزه ستلایت طلایی بهترین بازیگر مرد فیلم کمدی /موزیکال روزی روزگاری در مکزیکو[۱۰۳] نامزدشده
۲۰۰۰ جایزه ستلایت طلایی بهترین بازیگر مرد فیلم کمدی /موزیکال اسلیپی هالو[۱۰۰] نامزدشده
جایزه برگزیده کودکان نیکلودین
سال جایزه بخش فیلم نتیجه
۲۰۱۳ جایزه بلیمپ بازیگر مرد محبوب سایه‌های سیاه[۱۰۴] برنده
۲۰۱۲ جایزه بلیمپ بازیگر مرد محبوب دزدان دریایی کارائیب: سوار بر امواج ناشناخته[۱۰۵] نامزدشده
۲۰۱۲ جایزه بلیمپ صدای محبوب انیمیشن رنگو[۹۸] نامزدشده
۲۰۱۱ جایزه بلیمپ بازیگر مرد محبوب آلیس در سرزمین عجایب[۸۹] برنده
۲۰۰۸ جایزه بلیمپ ستاره مرد محبوب دزدان دریایی کارائیب: پایان جهان[۹۷] برنده
۲۰۰۷ جایزه بلیمپ ستاره مرد محبوب دزدان دریایی کارائیب: صندوق مرد مرده[۹۱] نامزدشده
۲۰۰۶ جایزه بلیمپ صدای محبوب انیمیشن عروس مرده[۱۰۶] نامزدشده
جایزه فیلم و تلویزیون ایرلندی
سال جایزه بخش فیلم نتیجه
۲۰۰۵ جایزه مخاطب بهترین بازیگر بین‌المللی چارلی و کارخانه شکلات سازی[۹۲] نامزدشده
۲۰۰۴ جایزه مخاطب بهترین بازیگر بین‌المللی دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] برنده
جایزه ملی فیلم انگلیس
سال جایزه بخش فیلم نتیجه
۲۰۰۸ جایزه فیلم ملی بهترین بازیگر مرد سوئینی تاد: آرایشگر شیطانی خیابان فلیت[۳۶] برنده
۲۰۰۷ جایزه فیلم ملی بهترین بازیگر مرد دزدان دریایی کارائیب: پایان جهان[۹۷] نامزدشده
جایزه رمبراند
سال جایزه بخش فیلم نتیجه
۲۰۱۱ جایزه رمبراند بهترین بازیگر بین‌المللی آلیس در سرزمین عجایب[۸۹] برنده
۲۰۰۸ جایزه رمبراند بهترین بازیگر بین‌المللی دزدان دریایی کارائیب: پایان جهان[۹۷] برنده
۲۰۰۷ جایزه رمبراند بهترین بازیگر بین‌المللی دزدان دریایی کارائیب: صندوق مرد مرده[۹۱] برنده
جوایز برگزیده نوجوانان
سال جایزه فیلم نتیجه توضیحات
۲۰۱۱ جایزه بهترین بازیگر مرد اکشن توریست[۹۰] برنده
جایزه بهترین بازیگر مرد در ژانر تخیلی دزدان دریایی کارائیب:سوار بر امواج ناشناخته[۱۰۵] نامزدشده
جایزه بهترین صداپیشه انیمیشن رنگو[۹۸] برنده
۲۰۱۰ جایزه بهترین بازیگر مرد در ژانر تخیلی آلیس در سرزمین عجایب[۸۹] نامزدشده
۲۰۰۹ جایزه بهترین ستاره فیلم تابستان دشمنان مردم[۱۰۲] نامزدشده
۲۰۰۸ جایزه بهترین نقش منفی سوئینی تاد[۳۶] برنده
۲۰۰۸ جایزه بهترین بازیگر مرد بهترین فیلم ماجراجویی اکشن دزدان دریایی کارائیب: پایان جهان[۹۷] برنده
۲۰۰۶ جایزه بهترین بازیگر کمدی چارلی و کارخانه شکلات‌سازی[۹۲] برنده
۲۰۰۵ جایزه بهترین بازیگر مرد در ژانر درام در جستجوی سرزمین رؤیایی[۴۰] نامزدشده
۲۰۰۴ جایزه بهترین جنگیدن دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] برنده همراه با اورلاندو بلوم
جایزه بهترین دروغگو دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] برنده
دیگر جوایز
سال جایزه بخش فیلم نتیجه
۱۹۹۹ پیاده‌روی مشاهیر هالیوود ستاره برنده
۲۰۰۰ جایزه سرگرمی‌های بلاکباستر بازیگر محبوب فیلم ترسناک اسلیپی هالو[۱۰۰] برنده
۲۰۰۴ جوایز سینمایی ام‌تی‌وی مکزیک بهترین نگاه دزدان دریایی کارائیب: نفرین مروارید سیاه[۸۸] برنده

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ "Baby boy for Depp and Paradis". BBC News. September 18, 2002. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ ۲٫۵ ۲٫۶ ۲٫۷ "Early Life". biography.com. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  3. ۳٫۰۰ ۳٫۰۱ ۳٫۰۲ ۳٫۰۳ ۳٫۰۴ ۳٫۰۵ ۳٫۰۶ ۳٫۰۷ ۳٫۰۸ ۳٫۰۹ ۳٫۱۰ Stated on Inside the Actors Studio, 2002
  4. Hiscock, John (June 25, 2009). "Johnny Depp interview for Public Enemies". The Daily Telegraph. UK. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  5. "Self Injury: A Struggle". Famous Self-Injurers. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ "The Kids". deppimpact.com. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  7. "Sleaze Roxx". ROCK CITY ANGELS. Archived from the original on May 5, 2012. Retrieved September 14, 2012.
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ "Biography for Johnny Depp". IMDb. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ ASIN B00009OWJZ David Winters (choreographer) (1986) [DVD 2003] (Commentary Track). Thrashin' (film) (Liner notes). MGM Home Video. MGM Home Video.
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ Adam Tyner (Aug 5, 1993). "Thrashin'". Retrieved September 14, 2012. something that (the) cast found so astonishing that they apparently called Depp's girlfriend in the middle of the commentary to find out if it's actually true.
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ Blitz, Michael; Krasniewicz, Louise (2007). Johnny Depp: A Biography. Westport, Conn.: Greenwood Press. p. 28. ISBN 0-313-34300-4. OCLC 166290770.
  12. Horowitz, Josh (14 May 2008). "Jonah Hill To Adapt '21 Jump Street' For The Big Screen: Report". MTV. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  13. "Personal Life". biography.com. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  14. "Thompson's ashes fired into sky". BBC NewsEntertainment. August 21, 2005. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ ۱۵٫۲ ۱۵٫۳ ۱۵٫۴ "Interview: Johnny Depp". MoviesOnline. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  16. Derschowitz, Jessica (November 30, 2010). "Johnny Depp: Disney Hated My Jack Sparrow". CBS News. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  17. Breznican, Anthony (July 10, 2006). "Crazy for Johnny, or Captain Jack?". USA Today. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ Encyclopedia of American Cinema for Smartphones and Mobile Devices. MobileReference. 2007. ISBN 1-60501-145-2.
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ "Box Office Star". biography.com. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ ۲۰٫۲ "Johnny Depp — Box Office Data Movie Star". The-numbers.com. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  21. ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ "Johnny Depp finds himself, and success, as Captain Jack Sparrow". Ocala Star-Banner. Jul 7, 2006. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  22. "Round Up: PAX, Depp In Pirates Game, Kuma\War". Gamasutra. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  23. Gibron, Bill. "Reclaiming the Blade". Filmcritic. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  24. Salisbury, Mark; Burton, Tim (2006). Burton on Burton. Macmillan. pp. xvii. ISBN 978-0-571-22926-0.
  25. "Edward Scissorhands". Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  26. "Johnny Depp: Best Movie Roles". totalfilm.com. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  27. "About Tim Burton". Yahoo movies. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  28. ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ Arnold, Gary (October 2, 1994). "Depp sees promise in cult filmmaker Ed Wood's story". The Washington Times.
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ Burton & Salisbury 2006, pp. ۱۷۷–۱۷۸.
  30. Burton & Salisbury 2006, p. ۱۷۹.
  31. Burton, Tim; Fraga, Kristian (2005). Tim Burton: Interviews. Mississippi: Univ. Press of Mississippi. p. 133. ISBN 1-57806-759-6.
  32. "Charlie and the Chocolate Factory". Rotten Tomatoes. Retrieved September 14, 2012.
  33. "Charlie and the Chocolate Factory". Metacritic. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  34. "Charlie's Chocolate Wars: Sweet tooth for cash?". Entertainment Weekly. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  35. Daly, Steve (October 31, 2007). "Johnny Depp: Cutting Loose in Sweeney Todd". Entertainment Weekly. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  36. ۳۶٫۰ ۳۶٫۱ ۳۶٫۲ ۳۶٫۳ ۳۶٫۴ ۳۶٫۵ ۳۶٫۶ ۳۶٫۷ ۳۶٫۸ ۳۶٫۹ "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  37. "Johnny Depp 'Overjoyed' by Golden Globes Win". indiewire.com. January 14, 2008. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  38. Nashawaty, Chris (April 4, 2008). "Johnny Depp and Tim Burton: A DVD Report Card". Entertainment Weekly. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  39. "Welcome to Wonderland". People. March 5, 2010. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  40. ۴۰٫۰۰ ۴۰٫۰۱ ۴۰٫۰۲ ۴۰٫۰۳ ۴۰٫۰۴ ۴۰٫۰۵ ۴۰٫۰۶ ۴۰٫۰۷ ۴۰٫۰۸ ۴۰٫۰۹ ۴۰٫۱۰ ۴۰٫۱۱ "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  41. "Charlie and the Chocolate Factory". Hollywood Foreign Press Association. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  42. Salter, Jessica (August 18, 2008). "Heath Ledger's daughter given wages of stars in Terry Giliam's Dr Parnassus". The Daily Telegraph. London. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  43. «جانی دپ در دزدان دریایی کارائیب: روی امواج بیگانه». خبر آنلاین. بایگانی‌شده از اصلی در ۵ مه ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۴ شهریور ۱۳۹۱.
  44. "Best Animated feature film". oscar.go.com. Feb 27, 2012. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  45. "In Their Own Words: The Complete 2012 Oscar Acceptance Speeches". indiewire.com. Feb 27, 2012. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  46. "Johnny Depp at People". People. May 19, 2011. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  47. Erenza, Jen (September 14, 2011). "Justin Bieber, Miranda Cosgrove, & Lady Gaga Are Welcomed Into 2012 Guinness World Records". RyanSeacrest.com. Archived from the original on Sep 14, 2012. Retrieved September 14, 2012.
  48. «زندگینامه: جانی دپ». روزنامهٔ همشهری. بایگانی‌شده از اصلی در ۵ مه ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۴ شهریور ۱۳۹۱.
  49. «جانی دپ بهترین بازیگر ۱۰ سال». ایسنا. بایگانی‌شده از اصلی در ۵ مه ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۴ شهریور ۱۳۹۱.[پیوند مرده]
  50. ۵۰٫۰ ۵۰٫۱ "Johnny Depp – Infinitum Nihil". deppimpact.com. January 9, 2012. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  51. "WHAT IS JOHNNY DEPP'S PRODUCTION COMPANY CALLED?". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  52. ۵۲٫۰ ۵۲٫۱ "Johnny Depp Upcoming Movies". deppimpact.com. October 7, 2011. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  53. "Quotes". USA Today. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  54. "The winners". oscar.go.com. Feb 27, 2012. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  55. ۵۵٫۰ ۵۵٫۱ "Guest Performances". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  56. "Music In Films". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  57. "Shane MacGowan". pogues.com. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  58. "P". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  59. "10 Things You Didn't Know About Johnny Depp". Yahoo!. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  60. "Into the Great Wide Open". johnny-depp.org. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  61. "Music Videos". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  62. "Avril Lavigne's New Single For Alice In Wonderland". johnnydeppnews.com. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  63. "Johnny Depp ships in home-grown wine to latest film set". The Mirror. June 23, 2008. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  64. Styles, Oliver, Decanter.com (January 17, 2006). "Johnny Depp reveals favourite wine". Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  65. "Man Ray/Bar-Club Review/Paris/Frommers.com". Archived from the original on December 16, 2007. Retrieved September 14, 2012.
  66. "Early Life". biography.com. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  67. "Johnny Depp Picture, Profile, Gossip, and News". celebritywonder.com. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  68. ۶۸٫۰ ۶۸٫۱ "Johnny Depp". SoFeminine.co.uk. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  69. "Johnny Depp and Vanessa Paradis separate after 14 years". The Guardian. June 1, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  70. "Report: Johnny Depp Talks About Daughter's Illness". People. May 10, 2007. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  71. "Depp talks of daughter's illness". BBC. 10 May 2007. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  72. "Depp shows hospital gratitude with £1M". Windsor Star. January 16, 2008. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  73. Calendar of Historical Events, Births, Holidays and Observances. MobileReference. 2007. ISBN 1-60501-109-6.
  74. "Johnny Depp et Vanessa Paradis font tourner les têtes à Meudon" (به French). Actustar.com. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  75. "Johnny Depp et Vanessa Paradis: prochain mariage?" (به French). Showbizz.net. May 10, 2007. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  76. "Just married! Johnny Depp, 51, and Amber Heard, 28, 'tie the knot at their home in Los Angeles'". evoke.ie. 5 February 2015. Retrieved February 20, 2015.[پیوند مرده]
  77. "Johnny Depp and Amber Heard Tie the Knot: Source". People. Retrieved February 20, 2015.
  78. ۷۸٫۰ ۷۸٫۱ ۷۸٫۲ «جانی دپ'هر ماه دو میلیون دلار خرج می‌کند'». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۳ بهمن ۱۳۹۵.
  79. "Johnny Depp moves back to America to avoid paying taxes in France". November 11, 2011. Retrieved September 14, 2012.
  80. ۸۰٫۰ ۸۰٫۱ "Johnny Depp in Torn Jeans". style.lifegoesstrong.com. July 14, 2011. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  81. Breznican, Anthony (2011-05-08). "Johnny Depp on 'The Lone Ranger'". Entertainment Weekly. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  82. "Johnny Depp's Body Art". deppimpact.com. November 28, 2011. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  83. ۸۳٫۰ ۸۳٫۱ "The Hindu". Media perception is exaggerated: Johnny Depp. Chennai, India. Archived from the original on November 9, 2006. Retrieved September 14, 2012.
  84. ۸۴٫۰ ۸۴٫۱ ۸۴٫۲ ۸۴٫۳ "Depp Disavows Anti-American 'Quotes'". People. September 5, 2003. Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  85. ۸۵٫۰ ۸۵٫۱ ۸۵٫۲ ۸۵٫۳ ۸۵٫۴ ۸۵٫۵ "Johnny Depp Filmography". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  86. "Johnny Depp – Infinitum Nihil". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  87. "Johnny Depp's Keith Richards Documentary". Archived from the original on 5 May 2012. Retrieved September 14, 2012.
  88. ۸۸٫۰۰ ۸۸٫۰۱ ۸۸٫۰۲ ۸۸٫۰۳ ۸۸٫۰۴ ۸۸٫۰۵ ۸۸٫۰۶ ۸۸٫۰۷ ۸۸٫۰۸ ۸۸٫۰۹ ۸۸٫۱۰ ۸۸٫۱۱ ۸۸٫۱۲ ۸۸٫۱۳ ۸۸٫۱۴ ۸۸٫۱۵ "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  89. ۸۹٫۰ ۸۹٫۱ ۸۹٫۲ ۸۹٫۳ "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  90. ۹۰٫۰ ۹۰٫۱ "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  91. ۹۱٫۰ ۹۱٫۱ ۹۱٫۲ ۹۱٫۳ ۹۱٫۴ ۹۱٫۵ ۹۱٫۶ ۹۱٫۷ "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  92. ۹۲٫۰ ۹۲٫۱ ۹۲٫۲ ۹۲٫۳ "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  93. ۹۳٫۰ ۹۳٫۱ "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 16, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  94. ۹۴٫۰ ۹۴٫۱ ۹۴٫۲ "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 16, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  95. "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 16, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  96. "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 16, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  97. ۹۷٫۰ ۹۷٫۱ ۹۷٫۲ ۹۷٫۳ ۹۷٫۴ "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  98. ۹۸٫۰ ۹۸٫۱ ۹۸٫۲ "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 16, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  99. "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 16, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  100. ۱۰۰٫۰ ۱۰۰٫۱ ۱۰۰٫۲ "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  101. "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 16, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  102. ۱۰۲٫۰ ۱۰۲٫۱ "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  103. "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 16, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  104. "Photos: Nickelodeon's Kids Choice Awards 2013". San Jose Mercury News. March 23, 2013. Retrieved March 24, 2013.
  105. ۱۰۵٫۰ ۱۰۵٫۱ "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 15, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.
  106. "Awards & Nominations". deppimpact.com. July 16, 2012. Archived from the original on 5 August 2012. Retrieved September 14, 2012.

پیوند به بیرون[ویرایش]

Johnny Depp, Dezember 2018

John „Johnny“ Christopher Depp II (* 9. Juni 1963 in Owensboro, Kentucky) ist ein US-amerikanischer Schauspieler und Rockmusiker. Er zählt seit 2008 zu den bestbezahlten Schauspielern in Hollywood.[1] International bekannt wurde er Ende der 1980er Jahre durch die Fernsehserie 21 Jump Street. Mit der Darstellung des exzentrischen Captain Jack Sparrow in der Piratenreihe Pirates of the Caribbean vergrößerte sich seine Popularität. Depp, der in seinen Filmen vor allem ungewöhnliche und extravagante Figuren wie auch real existierende Personen der Vergangenheit und Gegenwart verkörpert, wurde 2008 für seine Rolle in Sweeney Todd – Der teuflische Barbier aus der Fleet Street als bester Hauptdarsteller in einer Komödie oder einem Musical mit einem Golden Globe ausgezeichnet. Darüber hinaus wurde er bislang drei Mal für den Oscar, weitere neun Mal für einen Golden Globe, vier Mal für den Screen Actors Guild Award und fünf Mal für den Saturn Award nominiert.

Jugend

Familie und Wohnort

Depp ist der Sohn der Kellnerin Betty Sue Palmer, geb. Wells († 2016), und des Ingenieurs John Christopher Depp I.[2][3] Er ist deutscher und irischer[4] Abstammung und Urenkel einer Cherokee-Indianerin[5] sowie Nachkomme von Hugenotten.[6] Er wuchs als jüngstes von vier Kindern auf, mit zwei Schwestern, Debbie und Christie, und einem älteren Bruder namens Dan (Daniel); zwei von ihnen sind Halbgeschwister, die aus einer früheren Ehe seiner Mutter stammen.[7] Seine Familie zog so oft um (bis zu seinem 15. Lebensjahr fanden über 20 Umzüge statt),[8] dass er sich irgendwann den anderen Kindern gar nicht mehr vorstellte.[9] Als Johnny sieben Jahre alt wurde (1970), zog seine Familie von Kentucky nach Miramar, einem Vorort von Miami im US-Bundesstaat Florida,[10] wo er Kindheit und Jugend verbrachte.

Musik

Depp entwickelte dank der Schallplatten seines großen Bruders (er hörte zum Beispiel den Soundtrack zu Clockwork Orange, Bob Dylan, Van Morrison und besonders gerne Kiss) eine große Liebe zur Musik;[11][12] zudem soll ihn der Gospelchor, den sein Onkel als Pfarrer und sein Cousin leiteten, sehr beeindruckt haben.[13]

Im Alter von 12 Jahren bekam er seine erste Gitarre, die seine Mutter einem Cousin abkaufte,[14] und er brachte sich mit einem gestohlenen Akkordbuch selbst das Spielen bei. Er behauptete später, dass ihn das Gitarrespielen in seiner Jugend gerettet habe.[15] Mit 13 Jahren gründete er dann seine erste Band Flame.[16] Sie traten in diversen Clubs in der Umgebung auf, wofür sich Johnny als älter ausgeben oder in die Clubs einschleichen musste, weil er noch minderjährig war.[17][18]

Drogen, Rebellion etc.

Mit den Nachtclubauftritten und dem Umfeld, das diese mit sich bringen, veränderte er sich. Familiäre und persönliche Schwierigkeiten äußerten sich in selbstverletzendem Verhalten (Borderlinesyndrom)[19], Alkohol- und Drogenkonsum.[20] Mit 12 Jahren fing er an zu rauchen.[21] Er hing mit Jungs herum, die sich schlecht benahmen, er brach in Häuser und die Schule ein, beging Vandalismus, stahl Sachen aus Läden und prügelte sich mit anderen.[22] Mit 13 Jahren habe er zum ersten Mal Sex gehabt mit einem Mädchen, das immer bei seinen Konzertauftritten anwesend war.[23] Seine Drogenexperimente fingen schon im frühen Jugendalter an. Er habe bis zum Alter von 14 Jahren so ziemlich jede Droge genommen, die er bekommen konnte, so dass seine Lehrer dachten, er würde irgendwann im Gefängnis enden.[24] Nach seinen Angaben nahm er zwar Drogen und Tabletten, trank aber hauptsächlich Alkohol.[25] Er sei aber nie süchtig und insbesondere nie ein „cokehead“ (ein Kokain-Schnupfer) gewesen, weil er diese Droge schon immer verachtet habe. Er habe die Rauschmittel aus einer Kombination von Langeweile, Dummheit und Neugierde genommen, und weil er nichts mehr fühlen wollte.[26]

Er hasste die Schule und langweilte sich im Unterricht.[27] Immerzu habe er sich fehl am Platz und als Außenseiter gefühlt.[28]

Ihm sei gar nicht bewusst gewesen, dass das Familienleben zu Hause nicht normal war. Erst als er bei einem Freund zum Essen eingeladen war und sie zusammen gegessen haben (kein Hillbilly Food und alle aus der Familie waren anwesend), habe er den Unterschied bemerkt.[29]

Interviewer: Did you feel damaged as a child, or was yours a relatively normal childhood? Depp: Normal? I wouldn’t go that far. Interviewer: Then how was it abnormal? Depp: It was strange, though then again, it was normal to us. It wasn’t until I started going to other kid’s houses and hanging out, having dinner, seeing what a family is supposed to do that I saw that we weren’t normal.”

Interviewer: Haben Sie sich als Kind geschädigt gefühlt oder war es eine relativ normale Kindheit? Depp: Normal? So weit würde ich nicht gehen. Interviewer: Inwiefern war sie denn anormal? Depp: Sie war seltsam, auf der anderen Seite war sie normal aus unserer Sicht. Erst als ich anfing, andere Kinder bei ihnen zu Hause zu besuchen und bei ihnen rumzuhängen, gemeinsam zu essen, zu sehen, was eine Familie eigentlich üblicherweise so macht, habe ich gesehen, dass wir nicht normal waren.“

Interview im amerikanischen Playboy, Mai 2004

Scheidung der Eltern und Schulabbruch

Nach der Scheidung der Eltern im Jahr 1978 brach Depp im Alter von 15 Jahren den Besuch der Highschool ab, um Rockmusiker zu werden.[30] Zwei Wochen nach dem Schulabbruch kamen ihm Zweifel, ob das wirklich so eine gute Entscheidung war, und er fragte den Dekan der Miramar Highschool, ob sie ihn wieder aufnehmen. Der Dekan sagte ihm, dass sie ihn nicht mehr haben wollen und er seine Band-Sache weiter verfolgen solle.[31] Johnny lebte nach der Trennung seiner Eltern mit zwei seiner Geschwister bei seiner Mutter, die er sehr vergöttert[32] (er hat eine Tätowierung mit ihrem Namen auf dem Arm). Seine Schwester Debbie zog zum Vater;[33] ihm gegenüber sei er immer loyal gewesen.[34]

Für einige Wochen hauste er dann mit seinem besten Freund Sal Jenco (zur Unterstützung) in dessen Auto, weil dieser von zu Hause rausgeworfen worden war und nicht wusste, wohin.[35][36]

Die Scheidung seiner Eltern machte ihm zu schaffen, obwohl sie absehbar gewesen sei, da sich seine Eltern oft gestritten haben.[37] Sein Kummer äußerte sich auch im Ritzen.[38] Sein Bruder ermunterte ihn, Unterwegs von Jack Kerouac zu lesen.[39] Über dieses Buch sagte Depp später, es sei wie eine Bibel für ihn gewesen, weil es um jemanden gehe, der sein ganzes Umfeld leid hat und dass einem alles vorgeschrieben wird; der seine Träume hat und auf der Suche nach dem Wahren ist.[40] Er las nun weitere Bücher der Beat-Generation (Allen Ginsberg, William S. Burroughs, Gregory Corso, Neal Cassady).[41] Durch die Scheidung und die Bücher fing er an, viel und über alles Mögliche nachzudenken; er fasste den Entschluss, sich von den harten Drogen abzuwenden, kein normales, vorhersehbares Leben zu führen[42] und Musiker zu werden.

Versuche als Berufsmusiker und frühe Ehe

Seine Band Flame änderte den Namen in The Kids. Sie brachte es in Florida zu lokaler Berühmtheit, hauptsächlich als Vorband, die Coverversionen spielte. Viel Geld verdienten sie (normalerweise) allerdings nicht.[43] Als er 18 Jahre alt war, traten sie sogar als Vorband für Iggy Pop auf.[44]

Über ein Bandmitglied der Kids lernte er die fünf Jahre ältere Lori Anne Allison kennen. Sie war die Schwester der Freundin seines Bandkollegen und kam so dazu, als Visagistin für die Band zu arbeiten (die Band versuchte durch auffallendes Bühnenstyling hervorzustechen), außerdem war sie auch Musikerin.[45] Sie wurden ein Paar und mit 20 Jahren heiratete er sie am 20. Dezember 1983.[46] Später räumte er ein, dass das wohl ein Versuch gewesen sei, ein heiles Familienleben zu führen, er aber nicht einmal richtig in Lori Anne verliebt war. Er sei sich auch nicht sicher, ob er vor seinem 30. Lebensjahr überhaupt schon einmal jemanden wirklich geliebt habe.[47]

Nach der Hochzeit versuchte seine Band in Los Angeles ihren Traum vom Ruhm zu verwirklichen.[48][49] Seine Band (die angeblich irgendwann den Namen zu Six Gun Method änderte) hatte zwar in Hollywood Auftritte, aber viel Geld ließ sich nicht damit verdienen, und es war wieder so, dass sie oft nur Vorband für andere war. Aufgrund der Geldprobleme begann Depp mit Nebenjobs (u. a. arbeitete er auf dem Bau, an der Tankstelle und er versuchte sich mit Telefonmarketing, wobei seine Aufgabe darin bestand, Füller und Uhren zu verkaufen).[50][51] Als er dann 1984 mit der Schauspielerei begann, war dies das Ende von The Kids; inzwischen gab es für ihn auch eine neue Band namens Rock City Angels.[52]

Er und Lori Anne ließen sich 1985 nach etwa zwei Jahren Ehe scheiden, getrennt hatten sie sich schon früher. Sie blieben befreundet, was dazu führte, dass Depp Loris neuen Freund kennenlernte. Es handelte sich um Nicolas Coppola, den Neffen von Regisseur Francis Ford Coppola, der später als Schauspieler unter dem Namen Nicolas Cage Karriere machte.[53]

Karrierebeginn

Start als Schauspieler

1984, mit 21 Jahren, verhalf ihm sein Freund Nicolas Cage zu einem Vorsprechen für den Film A Nightmare on Elm Street (veröffentlicht im Nov. 1984), um etwas Geld zu verdienen.[54] In dem Film spielte er den Freund der Hauptfigur, dargestellt von Heather Langenkamp.

Danach folgten weitere Nebenrollen in diversen, eher unbedeutenden Filmen (unter anderem Private Resort, Slow Burn). 1986 spielte er in einer Nebenrolle einen Übersetzer in dem Vietnam-Kriegsfilm Platoon von Oliver Stone. Depp war frustriert, als er erfuhr, dass viele seiner wenigen Szenen herausgeschnitten wurden. Es lag nicht etwa daran, dass er schlecht gespielt hätte – das Gegenteil war der Fall. Alle Schauspieler, die an ihre Grenzen gehen mussten, mussten vorab ein 13-tägiges Trainingslager am Drehort auf den Philippinen absolvieren und wurden im Prinzip wie Soldaten trainiert.[55] Trotzdem war Platoon der erste Film, in dem er sich wirklich als Schauspieler fühlte.[56] Mit der Nebenrolle des Private Lerner sei ihm zudem bewusst geworden, welche Möglichkeiten der Film im Vergleich zum Fernsehen biete.

Dennoch betrachtete er die Schauspielerei zu Beginn nur als eine Möglichkeit, sein Musikerdasein zu finanzieren.[57] Er nahm die Sache nicht besonders ernst, ihm erschien es so nur relativ einfach an Geld zu kommen.[58][59] Er habe erst 1986 festgestellt, dass das jetzt sein Beruf sei, und dann angefangen, die Schauspielerei richtig zu lernen.[60] Im Laufe der Jahre entwickelte sich dann aber eine Leidenschaft daraus:

“[…] And it wasn’t to around 1986 that I decided I should…that somehow it had become my career. And I should – learn. But…Can it be a need? It is at this point a need. But it could change, you know. I need to do it, um, I don’t know why but I feel the need to do it. I feel the need to create right now.”

„[…] Es war erst um 1986 herum, als ich mich dazu entschloss, dass ich…dass es irgendwie meine Karriere geworden ist. Und dass ich – lernen sollte. Aber…Ob es eine Notwendigkeit ist? Zurzeit ist es eine Notwendigkeit. Aber es könnte sich änderen, wissen Sie. Ich muss es machen, ähm, ich weiß nicht warum, aber ich spüre die Notwendigkeit das zu machen. Ich spüre, dass es notwendig ist, momentan etwas zu erschaffen.“

Johnny Depp; Fernsehinterview mit Le Journal du cinéma in Frankreich, 1993[61]

Schauspielerische Ausbildung

Nach diversen Nebenrollen besuchte Depp mehrere Schauspielschulen, bevor die ab 1987 im amerikanischen Fernsehen ausgestrahlte Serie 21 Jump Street seiner Karriere zu einem entscheidenden Schub verhalf.

Er nahm Unterricht in The Loft Studio in LA, La Brea Ave, weil er keine Ahnung davon gehabt habe, was er eigentlich tat.[62] Er wurde u. a. von Peggy Feury und Sandra Seacat unterrichtet. Auch aus Schauspielbüchern bzw. von den unterschiedlichen Schauspielmethoden pickte er sich das heraus, was für ihn funktionierte. Er erwähnte Konstantin Sergejewitsch Stanislawski, Lee Strasberg, Eric Morris und To the Actor von Michael Chekhov sowie On Method Acting von Edward Dwight Easty.[63]

21 Jump Street

In vier Staffeln spielte Depp für drei Jahre (von 1987 bis 1990, Folge 1–81) die Hauptrolle in der amerikanischen Fernsehserie 21 Jump Street (es wurden 5 Staffeln bis 1991 produziert).[64] Depp, der in dieser Produktion einen jugendlichen unangepassten Undercover-Polizisten spielte, wurde aufgrund des Erfolgs der Serie zu einem internationalen Teenie-Idol. In späteren Interviews kritisierte er, als solches vermarktet und zu einer Ware degradiert worden zu sein.[65] Zugleich betonte er, trotz der durch diese Serie erlangten Kenntnisse und Erfahrungen nie wieder etwas Vergleichbares erleben zu wollen.

Irgendwann war ihm die ganze Serie so zuwider, dass er sich feuern lassen wollte. Da er aber der Star einer der erfolgreichsten Serien des produzierenden Fernsehsenders Fox war, und das für die Macher eine Menge Geld bedeutete, klappte es nicht.[66]

Schauspielerisches Wirken

1990er Jahre

Um sich von seinem Status als Teeniestar zu lösen, suchte sich Depp fortan seine Kinorollen mit Bedacht und ohne Rücksicht auf etwaiges Kassengift aus. In Bezug darauf erklärte er, dass er seine Figuren stets aus drei Anteilen zusammensetze: ein Drittel Lee Strasbergs Method Acting, ein Drittel Wesenszüge von real existierenden Personen seiner Bekanntschaft und ein Drittel eigens ergänzte Marotten.

1990 spielte Depp in der Musicalparodie Cry-Baby unter der Regie von John Waters seine erste Hauptrolle in einem Kinofilm. Mit der Nominierung für den Golden Globe Award als Bester Hauptdarsteller in der Fantasy-Tragikomödie Edward mit den Scherenhänden erzielte er im selben Jahr einen großen Erfolg. Im Rahmen dieser Produktion arbeitete er erstmals mit dem von ihm geschätzten Regisseur Tim Burton zusammen. Zugleich gelang es ihm, sich mit seiner Rolle des künstlich erschaffenen Menschen Edward von dem Schickimicki-Image der Serie 21 Jump Street zu lösen und seine Wandlungsfähigkeit unter Beweis zu stellen. Im folgenden Jahr wirkte er als rebellischer Rockstar in dem Musikvideo zu Into the Great Wide Open von Tom Petty & the Heartbreakers mit.

1993 übernahm er neben Mary Stuart Masterson die Hauptrolle des stillen, phantasiebegabten Sonderlings Sam in der melancholischen Liebeskomödie Benny und Joon, für die er ebenfalls eine Nominierung für einen Golden Globe und den MTV Movie Award erhielt. Zeitnah folgten Hauptrollen in Arizona Dream unter der Regie von Emir Kusturica und in Lasse Hallströms Familiendrama Gilbert Grape – Irgendwo in Iowa an der Seite von Leonardo DiCaprio und Juliette Lewis.

1994 spielte Depp neben Martin Landau als abgehalftertem Dracula-Star Bela Lugosi die Titelrolle des B-Movie-Regisseurs Edward D. Wood in Tim Burtons Ed Wood. 1995 folgten Dead Man, ein in Schwarzweiß gedrehter Western von Jim Jarmusch, der mit kafkaesken Themen spielt, sowie der Liebesfilm Don Juan DeMarco, in dem er in der Titelrolle als vermeintlich psychisch Kranker den Größten Liebhaber der Welt mimte. Im weiteren Verlauf des Jahres war Depp als Gitarrist in That Woman’s Got Me Drinking zu hören, einem Song seines Freundes Shane MacGowan. Im zugehörigen Musikvideo übernahm er zugleich die Hauptrolle.

1995 versuchte er sich als Musiker und veröffentlichte mit seiner Band P das selbstbetitelte Debütalbum, das unter anderem eine Coverversion des ABBA-Klassikers Dancing Queen enthält. Als Gastmusiker wirkten Red Hot Chili Peppers-Bassist Flea und Butthole Surfers-Sänger Gibby Haynes mit. Zwar blieb der kommerzielle Erfolg aus, doch entwickelte sich der Tonträger zu einem Sammlerstück auf entsprechenden Börsen.[67] 1997 spielte Depp Slide-Gitarre in Fade In-Out, einem Song aus dem Oasis-Album Be Here Now.

Im Anschluss an den Mafia-Film Donnie Brasco (1997), in dem er als FBI-Agent neben Al Pacino zu sehen ist, fungierte er mit The Brave erstmals als Regisseur und übernahm zugleich die Hauptrolle des in Armut lebenden indianischen Familienvaters Raphael. Der Film war 1997 in Cannes für die Goldene Palme nominiert. Es folgten weitere Hauptrollen, unter anderem als Sportreporter in der Literaturverfilmung Fear and Loathing in Las Vegas (1998) oder als Antiquar in Roman Polańskis Mystery-Thriller Die neun Pforten (1999). In dem Horrormärchen Sleepy Hollow arbeitete Depp 1999 erneut mit Tim Burton zusammen. Entgegen seiner Vermutung, ein großes Studio würde seine Grundanlage der Rolle des Detektivs – „eine Mischung aus Miss Marple, Sherlock Holmes und einem pubertierenden Mädchen“ – niemals tolerieren, wurde der Film vom Publikum positiv aufgenommen. In der Kategorie Bester Hauptdarsteller war er für den Saturn Award nominiert. Im November 1999 wurde Depp mit einem Stern auf dem Hollywood Walk of Fame geehrt.

2000

als Jack Sparrow (Wachsfigur bei Madame Tussauds)

2001 übernahm er die Rolle des Kokaindealers George Jung in der Filmbiografie Blow. Für die Jack-the-Ripper-Verfilmung From Hell (2001), in der er an der Seite von Heather Graham, Robbie Coltrane und Ian Holm agierte, bekam er eine weitere Nominierung für den Saturn Award als bester Hauptdarsteller.

Der Auftakt der Piraten-Reihe Pirates of the Caribbean in Fluch der Karibik erzielte 2003 einen weltweiten Kassenerfolg mit einem Einspielergebnis von mehr als 654 Millionen US-Dollar.[68] Bei der Darstellung des Captain Jack Sparrow orientierte sich Depp an dem Gitarristen Keith Richards und ahmte dessen leicht schwankenden Gang und lallende Stimme nach, wodurch er in der Rolle wie im Dauerrausch wirkt. Er sagte, er halte Piraten für die Rockstars ihrer Zeit und Richards für den größten aller Rockstars. Für diese schauspielerische Leistung wurde er unter anderem als bester Hauptdarsteller für einen Oscar nominiert und von der Schauspielergilde mit dem Screen Actors Guild Award als solcher ausgezeichnet. 2004 erhielt er erneut eine Oscar-Nominierung als bester Hauptdarsteller für seine Darstellung des Peter-Pan-Autors J. M. Barrie im Melodram Wenn Träume fliegen lernen. In dem Thriller Das geheime Fenster (2004), der auf einer Novelle von Stephen King beruht, verkörperte Depp den an einer multiplen Identitätsstörung leidenden Schriftsteller Mort Rainey. Vergleiche mit der schauspielerischen Bandbreite und der Wirkung Marlon Brandos wurden nach The Libertine gezogen, in dem Depp den britischen, skandalös lebenden Dichter John Wilmot, 2. Earl of Rochester porträtierte.[69]

2005 folgte mit der Darstellung des Fabrikinhabers Willy Wonka in der zweiten Verfilmung von Charlie und die Schokoladenfabrik die vierte Zusammenarbeit mit Tim Burton und eine Nominierung für den Golden Globe als bester Hauptdarsteller in einer Komödie oder Musical. Die Zusammenarbeit wurde im selben Jahr mit Burtons Animationsfilm Corpse Bride – Hochzeit mit einer Leiche fortgeführt, in dem Depp der Hauptfigur Victor van Dort seine Stimme lieh.

2006 schloss sich mit Pirates of the Caribbean – Fluch der Karibik 2 der Film mit dem höchsten Einspielergebnis seiner bisherigen Karriere an. Mit einem Umsatz von mehr als einer Milliarde US-Dollar befindet sich die Produktion auf Rang elf der weltweit erfolgreichsten Filme aller Zeiten.[70] Der dritte Teil der Piraten-Reihe mit dem Titel Pirates of the Caribbean – Am Ende der Welt lief im Mai 2007 in Deutschland an und setzte nochmals rund 941 Millionen US-Dollar um.

Ab Dezember 2007 war er als Hauptdarsteller in der Verfilmung des Musicals Sweeney Todd – Der teuflische Barbier aus der Fleet Street von Tim Burton zu sehen, für den er 2008 als bester Hauptdarsteller für einen Oscar nominiert war. In der Literaturverfilmung Public Enemies verkörperte Depp 2009 den international bekannten Bankräuber John Dillinger, der einst vom FBI als Staatsfeind Nr. 1 bezeichnet und als solcher verfolgt und getötet wurde.

2010

Johnny Depp, 2011

Die gleichnamige 3D-Verfilmung des Kinderbuchklassikers Alice im Wunderland, in der Depp den verrückten Hutmacher darstellt, bildete eine weitere Zusammenarbeit mit Tim Burton. Kinostart war am 4. März 2010.[71] Seit dem 7. Januar 2010 war Depp in Das Kabinett des Dr. Parnassus zu sehen. Neben Jude Law und Colin Farrell übernahm er die Hauptrolle, nachdem Heath Ledger während der Dreharbeiten verstorben war. Im Februar 2010 begannen die Dreharbeiten zu Florian Henckel von Donnersmarcks Film The Tourist, in dem Depp neben Angelina Jolie eine der beiden Hauptrollen spielt.[72]

Im August 2010 führte Depp nach Angaben des amerikanischen Forbes Magazine die Liste der bestbezahlten Schauspieler in Hollywood an. Zwischen Juni 2009 und Juni 2010 erhielt er Gagen von insgesamt 75 Mio. US-Dollar und rangierte damit vor Ben Stiller (53 Mio. US-Dollar) und Tom Hanks (45 Mio. US-Dollar) auf Platz eins.[73] Im Dezember 2010 belegte er nach einer neuerlichen Forbes-Erhebung durch den Kinokassenerfolg seiner Filme Alice im Wunderland und The Tourist (1,03 Milliarden US-Dollar) gemeinsam mit seiner Schauspielkollegin Mia Wasikowska (Alice im Wunderland und The Kids Are All Right) Platz zwei der finanziell erfolgreichsten Schauspieler Hollywoods, hinter Leonardo DiCaprio (Shutter Island und Inception; 1,1 Milliarden US-Dollar).[74]

Seit einigen Jahren ist Johnny Depp eng mit Keith Richards befreundet. Er war oft in Richards Haus bei dessen Sohn Marlon zu Gast. Von Keith Richards wurde Depp lange Zeit für den Drogendealer seines Sohnes gehalten. Erst als sich seine wahre Identität aufklärte, wurde Richards auf die „Fluch der Karibik“-Filme aufmerksam und ließ sich dann sogar von Depp überreden, als Gag in den nächsten Filmen der Serie die Rolle von Depps Filmvater Captain Teague zu spielen. Seither verbindet sie eine enge Freundschaft. Im Juli 2013 teilte Depp mit, seine aktuelle Regiearbeit, eine Dokumentation über Keith Richards, fertiggestellt zu haben. Er hatte vier Jahre in die Produktion investiert. Filmtitel und Erscheinungstermin sind noch nicht bekannt. Seit The Brave 1997 bei der US-amerikanischen Kritik durchgefallen war, hatte Depp nicht mehr Regie geführt.

Privatleben

Beziehungen

1983 heiratete Depp die Visagistin Lori Allison, die Ehe wurde nach zwei Jahren geschieden (siehe: Versuche als Berufsmusiker und frühe Ehe). Für dreieinhalb Jahre, von 1985 bis 1988, war Depp mit der Schauspielerin Sherilyn Fenn liiert, die später durch die Serie Twin Peaks bekannt wurde. Sie lernten sich beim Dreh zum gemeinsamen Studenten-Kurzfilm Dummies (1985) kennen[75] und verlobten sich später. Seine Beziehung mit Kollegin Winona Ryder hielt von 1989 bis 1993. Sie verlobten sich 1990. Eine Tätowierung mit dem Schriftzug Winona forever ließ Depp nach der Trennung in Wino forever kürzen. Das Model Kate Moss war von 1994 bis 1998 seine Lebenspartnerin. Von 1998 bis 2012 führte er mit der französischen Schauspielerin und Sängerin Vanessa Paradis eine eheähnliche Beziehung. Zusammen haben sie zwei Kinder, Lily-Rose Melody Depp (* 1999) und einen Sohn (* 2002). Die Familie lebte zunächst in Frankreich; später zog sie nach Los Angeles.[76] Ab 2012 hatte er eine Beziehung zu seiner 23 Jahre jüngeren Leinwandpartnerin aus The Rum Diary, Amber Heard,[77] die er am 3. Februar 2015 heiratete.[78] Am 26. Mai 2016 wurde bekannt, dass Heard die Scheidung eingereicht hat.[79][80] Im Januar 2017 wurde die Scheidung amtlich.[81]

Diverses

Als er ungefähr 12 Jahre alt war, versuchte er es mit Feuerspucken. Er nahm Benzin in den Mund, blies es in eine Flamme und auf einmal brannte sein Gesicht.[82] Ein Freund, genannt Bones, hat ihn gerettet und das Feuer erstickt. Seiner Mutter erzählte er nach dem Vorfall, dass ihn ein Feuerwerkskörper getroffen hätte.[83] Johnny Depp hatte viel Glück; er wurde nicht entstellt, da das Feuer nicht lang brannte, aber er trug eine Narbe auf der rechten Wange davon.[84] Es heißt auch, bei genauerem Hinsehen erkenne man sehr feine Narben auf seinem Gesicht. Der Freund, der ihm damals geholfen hat, hatte rote Haare und deshalb färbte sich Depp für den Film Gilbert Grape die Haare rot und übernahm Charakterzüge von Bones für die Rolle des Gilbert Grape.[85] Durch ein Interview mit dem Rolling Stone Magazin im Juli 2013 wurde bekannt, dass Johnny Depp seit seiner Geburt auf seinem linken Auge fast blind ist. Er sieht mit diesem Auge alles verschwommen. Die Fehlsichtigkeit kann auch nicht operativ behoben werden. Auf dem rechten Auge ist er kurzsichtig und seit ein paar Jahren auch weitsichtig, deshalb braucht er eine Brille (die Brille verbessert allerdings nicht die Sehschärfe auf dem linken Auge).[86] Depp ist Besitzer eines Weinguts in Le Plan-de-la-Tour[87] und Eigentümer einer kleinen Insel der Bahamas.[88][89] Er war mit der Country-Legende Johnny Cash, dem Schauspieler Marlon Brando und dem Schriftsteller Hunter S. Thompson befreundet.

  • Depps ältere Schwester Christi Dembrowski leitet seine Produktionsfirma Infinitum Nihil.[90]

Sonstiges

Johnny Depp (Mitte) bei einem Konzert der Hollywood Vampires in Stockholm (2016)
  • 1993 wurde in Los Angeles der Club Viper Room, an dem Depp bis zum Jahr 2004 beteiligt war, eröffnet. Anfang November 1993 geriet Depp in die Schlagzeilen, nachdem der Schauspieler River Phoenix vor dem Viper Room nach Einnahme eines Speedballs verstorben war.[91] Depp zeigte sich bestürzt und schockiert über diesen Vorfall, bestritt jedoch, dass in seinem Nachtclub regelmäßig Drogen konsumiert würden. Nach Phoenix’ Tod ließ er den Viper Room vorübergehend schließen.[92]
  • 1998 half Depp seinem Freund, dem Rockmusiker John Frusciante, dem ehemaligen Gitarristen der Red Hot Chili Peppers, seine Drogensucht zu überwinden.
  • Der Queen-Gitarrist Brian May favorisierte im Dezember 2006 auf seiner Website Depp als Hauptdarsteller für die Rolle des 1991 an den Folgen seiner Aids-Erkrankung verstorbenen Sängers Freddie Mercury in der anstehenden Verfilmung der Geschichte der britischen Rockband.[93]
  • 2003 und 2009 wurde Johnny Depp vom People Magazine zum Sexiest Man Alive gekürt.[94]
  • 2012 wurde Johnny Depp ehrenhalber in die Comanche Nation aufgenommen. Hintergrund ist seine Rolle als Comanche Tonto in „Lone Ranger“.[95][96]
  • Depp nahm 2015 gemeinsam mit Alice Cooper und zahlreichen anderen Musikern (u. a. Paul McCartney, Joe Perry und Slash) unter dem Namen Hollywood Vampires das Musikalbum Hollywood Vampires auf.[97] 2016 und 2018 ging er mit Cooper und Perry als Rockband Hollywood Vampires auch auf Welttournee, wobei Depp als Rhythmusgitarrist, Leadgitarrist und Sänger fungiert.[98]

Johnny Depp und Hunter S. Thompson

Im Dezember 1994 lernte Depp den Schriftsteller und Journalisten Hunter S. Thompson kennen und blieb bis zu dessen Suizid im Februar 2005 eng mit ihm befreundet. 1998 verkörperte Depp in Fear and Loathing in Las Vegas, der Verfilmung von Thompsons gleichnamigem Roman, die Hauptrolle des Raoul Duke. Zur Vorbereitung auf die Rolle wohnte Depp im Frühling 1997 mehrere Wochen mit Thompson in dessen Haus. Depp wurde von Hunter S. Thompson der „Colonel“ genannt.[99] Gemeinsam mit anderen Freunden des Verstorbenen finanzierte er das Projekt Gonzo-Fist, eine Kanone in Form der von Thompson entworfenen Gonzo-Faust, mit der die Asche des Toten in den Wüstenhimmel geschossen wurde. Johnny Depp durfte den Auslöser betätigen.

Unter dem Titel Buy the Ticket, take the Ride erschien 2007 ein Dokumentarfilm über Thompson, in dem Depp neben Schauspielern wie Sean Penn, Benicio Del Toro und Gary Busey zu sehen war.[100]

Die Verfilmung von Thompsons Roman The Rum Diary, erneut mit Depp in einer der Hauptrollen, sollte bereits in den Jahren 2000 und 2003 erfolgen. Nach diversen Verzögerungen wurde eine Einigung erzielt. Der Film wurde 2011 veröffentlicht. Depp war neben Nick Nolte auch ausführender Produzent.

Rezeption in Mode, Kunst und Kultur

Die Schweizer Independent-Komödie Who Killed Johnny (Regie: Yangzom Brauen) mit Melanie Winiger, Max Loong und Carlos Leal nimmt Bezug auf die vermeintliche Ermordung von Johnny Depp.

Synchronsprecher

Seit Don Juan DeMarco (1995) wurde Johnny Depp im deutschsprachigen Raum bis auf wenige Ausnahmen von David Nathan synchronisiert. Nathan hatte auch den ersten Teil von Fluch der Karibik bereits komplett eingesprochen, seine Arbeit war von der verantwortlichen Supervisorin jedoch als oberflächlich kritisiert und eine Neuaufnahme verlangt worden. Da Nathan sich weigerte, ohne konkrete, konstruktive Kritik den Film noch ein weiteres Mal einzusprechen, wurde Marcus Off verpflichtet, der die Rolle dann auch im zweiten und dritten Teil sprach. David Nathan kehrte zwischenzeitlich für den Trailer zum zweiten Teil zurück und sprach den Part in Teil vier, da es zwischen Off und der Produktion zu keiner geschäftlichen Einigung mehr kam.[101]

Filmografie

Als Schauspieler

Als Regisseur

Als Drehbuchautor

Als Produzent

Auszeichnungen

Stern auf dem Walk of Fame
Oscar
Nominierungen
  • 2004: Bester Hauptdarsteller (Fluch der Karibik)
  • 2005: Bester Hauptdarsteller (Wenn Träume fliegen lernen)
  • 2008: Bester Hauptdarsteller (Sweeney Todd – Der teuflische Barbier aus der Fleet Street)
Golden Globe
Preise
  • 2008: Bester Hauptdarsteller in einer Komödie oder Musical (Sweeney Todd – Der teuflische Barbier aus der Fleet Street)
Nominierungen
  • 1991: Bester Schauspieler in einem Musical oder in einer Komödie (Edward mit den Scherenhänden)
  • 1994: Bester Schauspieler in einem Musical oder in einer Komödie (Benny & Joon)
  • 1995: Bester Schauspieler in einem Musical oder in einer Komödie (Ed Wood)
  • 2004: Bester Schauspieler in einem Musical oder in einer Komödie (Fluch der Karibik)
  • 2005: Bester Schauspieler in einem Drama (Wenn Träume fliegen lernen)
  • 2006: Bester Schauspieler in einem Musical oder einer Komödie (Charlie und die Schokoladenfabrik)
  • 2007: Bester Schauspieler in einem Musical oder einer Komödie (Fluch der Karibik 2)
  • 2011: Bester Schauspieler in einem Musical oder einer Komödie (Alice im Wunderland)
  • 2011: Bester Schauspieler in einem Musical oder einer Komödie (The Tourist)
British Academy Film Award
Nominierungen
  • 2004: Bester Hauptdarsteller (Fluch der Karibik)
  • 2005: Bester Hauptdarsteller (Wenn Träume fliegen lernen)
Critics’ Choice Award
Preise
  • 2004: Bester Hauptdarsteller (Fluch der Karibik)
  • 2005: Bester Hauptdarsteller (Wenn Träume fliegen lernen)
Nominierungen
  • 2008: Bester Hauptdarsteller (Sweeney Todd – Der teuflische Barbier aus der Fleet Street)
Empire Awards
Preise
  • 2004: Bester Schauspieler (Fluch der Karibik)
  • 2006: Bester Schauspieler (Charlie und die Schokoladenfabrik)
Nominierungen
  • 2005: Bester Schauspieler (Wenn Träume fliegen lernen)
  • 2007: Bester Schauspieler (Pirates of the Caribbean – Fluch der Karibik 2)
  • 2009: Bester Hauptdarsteller (Sweeney Todd – Der teuflische Barbier aus der Fleet Street)
MTV Movie Award
Preise
  • 2004: Beste männliche Darbietung (Fluch der Karibik)
  • 2004: Bestes Aussehen (Fluch der Karibik)
  • 2007: Beste Darbietung (Pirates of the Caribbean – Fluch der Karibik 2)
  • 2008: Beste komödiantische Darbietung (Pirates of the Caribbean – Am Ende der Welt)
  • 2008: Bester Bösewicht (Sweeney Todd – Der teuflische Barbier aus der Fleet Street)
Nickelodeon Kids’ Choice Awards
Preise
  • 2007: Beliebtester männlicher Filmstar (Fluch der Karibik)
  • 2011: Lieblings-Schauspieler
  • 2013: Lieblings-Schauspieler (Dark Shadows)
People’s Choice Award
Preise
  • 2004: Beliebtester männlicher Filmstar (Fluch der Karibik)
  • 2005: Beliebtester männlicher Filmstar (Wenn Träume fliegen lernen)
  • 2006: Beliebtester männlicher Filmstar (Charlie und die Schokoladenfabrik)
  • 2007: Beliebtester männlicher Actionstar (Fluch der Karibik 2)
  • 2007: Beliebtester männlicher Filmstar
  • 2008: Beliebtester männlicher Filmstar
  • 2010: Schauspieler des Jahrzehnts
  • 2011: Beliebtester männlicher Filmstar[102]
  • 2012: Beliebtester männlicher Filmstar[103]
  • 2012: Beliebteste Stimme in einem Animationsfilm (Rango)[104]
Rembrandt Award
Preise
  • 2007: Bester internationaler Schauspieler (Pirates of the Caribbean – Fluch der Karibik 2)
  • 2008: Bester internationaler Schauspieler (Fluch der Karibik: Am Ende der Welt)
Saturn Award
Nominierungen
  • 2000: Bester Hauptdarsteller (Sleepy Hollow)
  • 2002: Bester Hauptdarsteller (From Hell)
  • 2004: Bester Hauptdarsteller (Fluch der Karibik)
  • 2005: Bester Hauptdarsteller (Wenn Träume fliegen lernen)
  • 2008: Bester Hauptdarsteller (Sweeney Todd – Der teuflische Barbier aus der Fleet Street)
SAG Award
Preise
  • 2004: Bester Hauptdarsteller (Fluch der Karibik)
  • 2005: Bester Hauptdarsteller (Wenn Träume fliegen lernen)
Sexiest Man Alive
  • 2003
  • 2009
Teen Choice Award
Preise
  • 2004: Beliebtester Film-Lügner (Fluch der Karibik)
  • 2006: Beliebtester Schauspieler: Comedy (Charlie und die Schokoladenfabrik)
  • 2007: Beliebtester Schauspieler: Action Abenteuer (Fluch der Karibik: Am Ende der Welt)
  • 2008: Beliebtester Film-Bösewicht (Sweeney Todd – Der teuflische Barbier aus der Fleet Street)
Goldene Himbeere
Nominierungen
  • 2014: Schlechtester Schauspieler (Lone Ranger)
  • 2016: Schlechtester Schauspieler (Mortdecai – Der Teilzeitgauner)
  • 2016: Schlechtestes Leinwandpaar (Mortdecai – Der Teilzeitgauner)
  • 2017: Schlechtester Nebendarsteller (Alice im Wunderland: Hinter den Spiegeln)
  • 2017: Schlechtestes Leinwandpaar (Alice im Wunderland: Hinter den Spiegeln)
  • 2018: Schlechtester Schauspieler (Pirates of the Caribbean: Salazars Rache)
  • 2018: Schlechtestes Leinwandpaar (Pirates of the Caribbean: Salazars Rache)
  • 2019: Schlechtester Schauspieler (Sherlock Gnomes)
  • 2019: Schlechtestes Leinwandpaar (Sherlock Gnomes)
Weitere Auszeichnungen
  • 1996: London Critics Circle Film Awards (Großbritannien) – Schauspieler des Jahres (Ed Wood)
  • 1998: Golden Aries (Russland) – Bester ausländischer Schauspieler (Fear and Loathing in Las Vegas)
  • 1999: César (Frankreich) – Ehrenpreis für sein Lebenswerk
  • 1999: Stern auf dem Hollywood Walk of Fame (USA)
  • 2000: Blockbuster Entertainment Award (USA) – Beliebtester Schauspieler – Horror (Sleepy Hollow)
  • 2003: Hollywood Film Festival Award (USA) – Schauspieler des Jahres
  • 2004: Audience Award (Irland) – Bester internationaler Schauspieler (Fluch der Karibik)
  • 2006: NRJ Ciné Award (Frankreich) – Bestes Aussehen (Charlie und die Schokoladenfabrik)
  • 2008: Blimp Award (USA) – Beliebtester männlicher Filmstar (Fluch der Karibik: Am Ende der Welt)
  • 2008: National Movie Award (Großbritannien) – Beste Darbietung – männlich (Sweeney Todd: Der teuflische Barbier aus der Fleet Street)
  • 2009: Career Achievement Award (Bahamas) des Bahamas International Film Festival – Lebenswerk
Weitere Nominierungen

Literatur

  • Adolf Heinzlmeier: Johnny Depp: der sensible Don Juan. Heyne, München 1996, ISBN 3-453-11855-3.
  • Brian J. Robb: Johnny Depp – enfant terrible: die Bildbiographie (OT: Johnny Depp : a Modern Rebel). Egmont, Köln 1997, ISBN 3-8025-2472-1.
  • Alexandra Seitz: Johnny Depp (Stars! 13). Bertz + Fischer, Berlin 2006, ISBN 3-929470-43-8.
  • Ingrid Tomkowiak: „You will not like me.“ Zur Feststellung ästhetischer Mehrdeutigkeit bei Johnny Depp. In: Udo Göttlich/Stephan Porombka: Die Zweideutigkeit der Unterhaltung. Zugangsweisen zur Populären Kultur. von Halem, Köln 2009, ISBN 3-938258-95-0, S. 26–41.
  • Brian J. Robb: Johnny Depp. Biografie eines Rebellen. 3. Auflage. Ubooks, Diedorf 2010, ISBN 978-3-86608-087-4.
  • Ingrid Tomkowiak: „Depp Daily Dose“. Vom Glück der Johnny Depp-Fans mit ihrem Star. In: Schweizerisches Archiv für Volkskunde 106. (2010), S. 119–134.
  • Steven Daly: Johnny Depp. Seine Filme, sein Leben. Knesebeck, München 2013, ISBN 978-3-86873-586-4 (mit über 200 Fotos von Nightmare – Mörderische Träume bis The Lone Ranger).

Weblinks

 Wikiquote: Johnny Depp – Zitate
 Commons: Johnny Depp – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise

  1. vgl. Johnson, Wesley: Hollywood’s Top Earners. Press Association Newsfile, 23. Juli 2008
  2. Johnny Depp Family Tree (Memento des Originals vom 7. Juli 2011 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/landing.ancestry.com Ancestry.com (englisch)
  3. DVD (in Englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, erschienen 2008; Quelle zu finden ab Minute 5:50; er erzählt dort, welche Berufe seine Eltern hatten; sein Vater war „civil engineer“ und seine Mutter Kellnerin, die in „Little Diners and Stuff“ arbeitete
  4. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 12; im Buch steht dies zu seiner Abstammung ohne nähere Erläuterungen
  5. DVD (englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, erschienen 2008; Quelle zu finden ab Minute 5:28; Depp antwortet auf die Frage, ob er von amerikanischen Ureinwohnern (Indianern) abstamme, mit „apparently“ (anscheinend/offenbar). Er erzählt, dass mehrere Generationen seiner Familie ursprünglich in Kentucky lebten und seine Urgroßmutter („had a lot of Cherokee blood“) Cherokee-Blut in sich trug (soll wohl bedeuten, sie war ganz oder halb Cherokee-Indianerin).
  6. Artikel über Johnny Depp als prominenten Hugenottennachkommen Bibliothek für Hugenottengeschichte (BfHg), aufgerufen am 25. Februar 2012
  7. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 11
  8. DVD (englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden ab Minute 6:15; seine Familie sei deshalb so oft umgezogen, weil sie wie Zigeuner waren
  9. Alexandra Seitz: Johnny Depp – Ein Porträt. Verlag: Bertz + Fischer, Berlin, 2006, ISBN 3-929470-43-8, S. 8/9
  10. Alexandra Seitz: Johnny Depp – Ein Porträt. Verlag: Bertz + Fischer, Berlin, 2006, ISBN 3-929470-43-8, S. 8
  11. Michael Blitz, Louise Krasniewicz: Johnny Depp – A Biography. Greenwood Pub Group Inc; 1. Auflage: 30. November 2007, ISBN 978-0-313-34300-1 (englisch), S. 11
  12. DVD (englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden im Outtake Digging Tunnels & Eating Fire ab Minute 01:06
  13. Alexandra Seitz: Johnny Depp – Ein Porträt. Verlag: Bertz + Fischer, Berlin, 2006, ISBN 3-929470-43-8, S. 10
  14. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 14
  15. DVD (englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden ab Minute 6:26
  16. Michael Blitz, Louise Krasniewicz: Johnny Depp – A Biography. Greenwood Pub Group Inc; 1. Auflage: 30. November 2007, ISBN 978-0-313-34300-1 (englisch), S. 11
  17. Michael Blitz, Louise Krasniewicz: Johnny Depp – A Biography. Greenwood Pub Group Inc; 1. Auflage: 30. November 2007, ISBN 978-0-313-34300-1 (englisch), S. 12
  18. DVD (in Englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden ab Minute 9:29
  19. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 16
  20. Famous self injurers (Memento des Originals vom 25. April 2009 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/self-injury.net (englisch)
  21. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 15
  22. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 15
  23. Michael Blitz, Louise Krasniewicz: Johnny Depp – A Biography. Greenwood Pub Group Inc; 1. Auflage: 30. November 2007, ISBN 978-0-313-34300-1, S. 12
  24. Michael Blitz, Louise Krasniewicz: Johnny Depp – A Biography. Greenwood Pub Group Inc; 1. Auflage: 30. November 2007, ISBN 978-0-313-34300-1 (englisch), S. 11
  25. Playboy-Interview mit Johnny Depp, Mai 2004, Text: Bernard Weinraub, Titel: ?
  26. Playboy-Interview mit Johnny Depp, Mai 2004, Text: Bernard Weinraub, Titel: ?
  27. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 15
  28. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 16
  29. Playboy-Interview mit Johnny Depp, Mai 2004, Text: Bernard Weinraub, Titel: ?
  30. Biografie Johnny Depp Gala
  31. DVD (englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden ab Minute 8:50
  32. DVD (englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden ab Minute 8:18
  33. Alexandra Seitz: Johnny Depp – Ein Porträt. Verlag: Bertz + Fischer, Berlin, 2006, ISBN 3-929470-43-8, S. 10
  34. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 16
  35. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 17
  36. DVD (in Englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden im Outtake Digging Tunnels & Eating Fire ab Minute 02:40
  37. Playboy-Interview mit Johnny Depp, Mai 2004, Text: Bernard Weinraub, Titel: ?
  38. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 16
  39. Alexandra Seitz: Johnny Depp – Ein Porträt. Verlag: Bertz + Fischer, Berlin, 2006, ISBN 3-929470-43-8, S. 11
  40. Video: JOHNNY DEPP – Interview 1993 1_2 und JOHNNY DEPP – Interview 1993 2_2, Fehrnsehinterview, Canal+ (französischer Sender), Le Journal du cinéma mit Isabelle Giordano, 1993, Video ist in schwarz-weiß, Quelle zu finden ab Minute 8:12
  41. Alexandra Seitz: Johnny Depp – Ein Porträt. Verlag: Bertz + Fischer, Berlin, 2006, ISBN 3-929470-43-8, S. 12
  42. Alexandra Seitz: Johnny Depp – Ein Porträt. Verlag: Bertz + Fischer, Berlin, 2006, ISBN 3-929470-43-8, S. 12
  43. Michael Blitz, Louise Krasniewicz: Johnny Depp – A Biography. Greenwood Pub Group Inc; 1. Auflage: 30. November 2007, ISBN 978-0-313-34300-1 (englisch), S. 14
  44. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 17
  45. Matt Doeden: Johnny Depp: Hollywood Rebel. USA Today Lifeline Biographies, Verlag: Twenty-First Century Books (a division of Lerner Publishing Group, Inc.), Februar 2011, ISBN 978-0-7613-6420-7, S. 12
  46. Michael Blitz, Louise Krasniewicz: Johnny Depp – A Biography. Greenwood Pub Group Inc; 1. Auflage: 30. November 2007, ISBN 978-0-313-34300-1 (englisch), S. 15
  47. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 18
  48. Alexandra Seitz: Johnny Depp – Ein Porträt. Verlag: Bertz + Fischer, Berlin, 2006, ISBN 3-929470-43-8, S. 13, letzter Satz
  49. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 19
  50. Matt Doeden: Johnny Depp: Hollywood Rebel. USA Today Lifeline Biographies, Verlag: Twenty-First Century Books (a division of Lerner Publishing Group, Inc.), Februar 2011, ISBN 978-0-7613-6420-7 (englisch), S. 13
  51. DVD (englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden ab Minute 10:00
  52. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 23
  53. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 20
  54. DVD (englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden ab Minute 10:25
  55. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 21
  56. DVD (englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden ab Minute 11:21
  57. DVD (englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden ab Minute 11:15
  58. Alexandra Seitz: Johnny Depp – Ein Porträt. Verlag: Bertz + Fischer, Berlin, 2006, ISBN 3-929470-43-8, S. 19
  59. Brian J. Robb: Biografie eines Rebellen – Johnny Depp. Ubooks-Verlag, Mai 2007, ISBN 978-3-86608-087-4, S. 22
  60. Video: JOHNNY DEPP – Interview 1993 1_2 und JOHNNY DEPP – Interview 1993 2_2, Fehrnsehinterview, Canal+ (französischer Sender), Le Journal du cinéma mit Isabelle Giordano, 1993, Video ist in Schwarzweiß, Quelle zu finden ab Minute 8:12
  61. weitere Infos: Sender: Canal+, Interviewerin: Isabelle Giordano
  62. Playboy-Interview mit Johnny Depp, Mai 2004, Text: Bernard Weinraub, Titel: ?
  63. DVD (in Englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden ab Minute 38:34
  64. DVD (englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden ab Minute 11:47
  65. DVD (englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden ab Minute 11:32, ab Minute 12:13 und 13:25 erzählt er davon, dass es ihm nicht gepasst hat, wie sie ihn vermarktet haben.
  66. Alexandra Seitz: Johnny Depp – Ein Porträt. Verlag: Bertz + Fischer, Berlin, 2006, ISBN 3-929470-43-8, S. 26/27
  67. Capitol Records Inc. 1995, 7243 8 32942 2 0
  68. Box Office: Pirates of the Caribbean
  69. Brandosity, Depp does it New York Press, 30. November 2005 (englisch)
  70. All Time Box Office
  71. Johnny Depp wird zum verrückten Hutmacher bei fr-online.de, 28. Juli 2008 (aufgerufen am 30. Juli 2008)
  72. Donnersmarck dreht mit Angelina Jolie in Paris (Memento vom 25. April 2010 im Internet Archive) Die Welt, 24. Februar 2010
  73. Highest paid actors Forbes Magazin, 9. August 2010 (englisch)
  74. vgl. Einspiel-Ranking: Hollywoods Goldesel bei Spiegel Online, 23. Dezember 2010 (aufgerufen am 24. Dezember 2010)
  75. Alexandra Seitz: Johnny Depp – Ein Porträt. Verlag: Bertz + Fischer, Berlin, 2006, ISBN 3-929470-43-8, S. 16/17
  76. Johnny Depp & Vanessa Paradis Officially Split
  77. Johnny Depp liebt Amber Heard
  78. Johnny Depps heimliche Hochzeit SPIEGEL online, abgerufen am 5. Februar 2015
  79. Ehe-Aus für Hollywood-Paar: Johnny Depps Ehefrau reicht Scheidung ein. In: Frankfurter Allgemeine Zeitung. 26. Mai 2016, ISSN 0174-4909 (faz.net [abgerufen am 26. Mai 2016]).
  80. Johnny Depp und Amber Heard: Es ist aus bei Spiegel Online, 26. Mai 2016(aufgerufen am 30. Mai 2016)
  81. Johnny Depp und Amber Heard geschieden: Sie kriegt die Hunde. In: Spiegel Online. 14. Januar 2017, abgerufen am 25. Dezember 2018.
  82. DVD (englisch): Inside the Actors Studio – Johnny Depp, hosted by James Lipton, Extended Edition, Studio: ILC Media, 2008; Quelle zu finden im Outtake Digging Tunnels & Eating Fire ab Minute 01:36
  83. Michael Blitz, Louise Krasniewicz: Johnny Depp – A Biography. Greenwood Pub Group Inc; 1. Auflage: 30. November 2007, ISBN 978-0-313-34300-1 (englisch), S. 12
  84. Matt Doeden: Johnny Depp: Hollywood Rebel. USA Today Lifeline Biographies, Verlag: Twenty-First Century Books (a division of Lerner Publishing Group, Inc.), Februar 2011, ISBN 978-0-7613-6420-7 (englisch), S. 12
  85. Michael Blitz, Louise Krasniewicz: Johnny Depp – A Biography. Greenwood Pub Group Inc; 1. Auflage: 30. November 2007, ISBN 978-0-313-34300-1 (englisch), S. 12
  86. Rolling Stone Magazin (USA), Ausgabe: 4. Juli 2013, Text: Brian Hiatt, Titel: Johnny Depp: An Outlaw Looks at 50
  87. Johnny Depp buys girlfriend a vineyard estate in France Decanter.com, 27. November 2007 (englisch)
  88. Mini-Insel für Johnny Depp (Memento des Originals vom 5. Juni 2009 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/www.n24.de N24, 1. Juni 2006
  89. Google Earth Hacks – Little Halls Pond Cay, abgerufen am 27. Januar 2013
  90. Infinitum Nihil (Memento des Originals vom 17. Mai 2009 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/www.deppimpact.com Depp Impact
  91. River Phoenix Death Site, Viper Room Los Angeles Times (englisch)
  92. vgl. Greenwood Biographies, Blitz, Michael / Krasniewicz, Louise Johnny Depp: A Biography (S. 43)
  93. Brian May’s Soapbox: Johnny Depp to play Freddie? Archivierte Kopie (Memento des Originals vom 5. Februar 2007 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/www.brianmay.com
  94. Johnny Depp is Sexiest Man Alive for the 2nd time People.com, 18. November 2009 (englisch)
  95. Focus: Comanche nehmen Schauspieler in Stamm auf: Johnny Depp wird Indianer – ehrenhalber, abgerufen am 23. Mai 2012
  96. Indian Country: Johnny Depp Adopted Into Comanche Nation (Memento des Originals vom 24. Mai 2012 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/indiancountrytodaymedianetwork.com, abgerufen am 23. Mai 2012
  97. The Hollywood Vampires, John Varvatos Records/Universal Music, 2015
  98. The Hollywood Vampires. In: clam.at. Abgerufen am 22. September 2018 (Ankündigung eines Konzerts am 30. Juni 2018 auf der Burg Clam).
  99. Rolling Stone – Football Season Is Over (englisch)
  100. Buy the Ticket, Take the Ride: Hunter S. Thompson on Film (2006) / Documentary Qwipster’s Movie Reviews 2006 (englisch)
  101. Johnny Depps neue Stimme in Fluch der Karibik 4
  102. http://www.peopleschoice.com/pca/awards/nominees/
  103. http://www.peopleschoice.com/pca/awards/nominees/index.jsp?year=2012
  104. http://www.peopleschoice.com/pca/awards/nominees/index.jsp?year=2012