تیگر ۲

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
تیگر ۲
Bundesarchiv Bild 101I-680-8282A-06, Budapest, Panzer VI (Tiger II, Königstiger).jpg
تانک تیگر ۲ در خیابان پاوت بوداپست، اکتبر ۱۹۴۴
نوعتانک فوق سنگین
خاستگاهآلمان نازی
تاریخچه خدمت
خدمت۱۹۴۴–۱۹۴۵
جنگ‌هاجنگ جهانی دوم
تاریخچه تولید
طراحهنشل / کروپ (برجک)
تاریخ طراحی۱۹۴۳
سازندههنشل اند سان / کروپ (برجک)
قیمت واحد۸۰۰٬۰۰۰ رایش مارک ($۳۰۰٬۰۰۰ آمریکا) در ۱۹۴۴–۱۹۴۵[۱]
تاریخ تولید۱۹۴۴-۱۹۴۵
تعداد ساخته شده۴۸۹
ویژگی‌ها
وزن۶۸،۵ تن(تولید اولیه) ۶۹،۸ تن(تولید اصلی)
طول۷.۳۸ متر طول بدنه ۱۰،۲۸ متر طول با احتساب لوله توپ
عرض۳.۷۵ عرض بدنه
ارتفاع۳.۰۹ متر
خدمه5 (فرمانده،توپ چی،خشاب گذار،راننده،مسئول رادیو)

زره۲۵-۱۸۵ میلی متر زره
تسلیحات
اولیه
توپ ۸۸ میلی متری KwK 43 با ۸۰-۸۶ گلوله توپ
تسلیحات
ثانویه
۲ مسلسل MG 34 یکی در جلوی بدنه و دیگری در برجک(۵،۸۵۰ تیر مهمات)
موتورV-12 Maybach HL 230 P30 (بنزینی)
۶۹۰ اسب بخار قدرت موتور
قدرت/وزننسبت توان به وزن: ۸،۹۷ اسب بخار/هر تن
سیستم انتقال قدرتMaybach OLVAR EG 40 12 16 B (۸ دنده جلو، ۴ دنده عقب)
سیستم تعلیقسیستم تعلیق میله پیچشی
{ترافیک هوایی۴۹۵ تا ۵۱۰ میلیمتر (۱ فوت ۷٫۵ اینچ تا ۱ فوت ۸٫۱ اینچ)[۲]
ظرفیت سوخت۸۶۰ لیتر
برد
عملیاتی
راه و جاده: ۱۹۰ کیلومتر(برد عملیاتی: ۹۵ کیلومتر) خارج از جاده: ۱۲۰ کیلومتر(برد عملیاتی: ۶۰ کیلومتر)
سرعتسرعت نهایی بر روی جاده: ۴۱.۵ کیلومتر بر ساعت

سرعت نهایی ثابت بر روی جاده: ۳۸ کیلومتر بر ساعت

سرعت نهایی خارج از جاده: ۱۵ تا ۲۰ کیلومتر بر ساعت

تیگر ۲ (به آلمانی: Tiger II) یک تانک سنگین آلمانی در دوره جنگ جهانی دوم بود که حدود ۴۹۰ دستگاه از آن تولید شد. این تانک دنباله‌ای بر تانک تیگر ۱ بود. هرچند که این تانک جزو یکی از موثرترین تانک‌های جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود اما عواملی مانند دیر عرضه شدن آن، موتوری غیرقابل اطمینان با خروجی قدرت نامتناسب با وزن، سختی و گرانی تولید و در شرایطی که ذخایر فولاد آلیاژی آلمان کیفیت خود را از دست داده بودند، هیچ وقت نتوانست انتظارات سازندگان و فرماندهان را مانند تیگر ۱ برآورده کند. اشکالات تیگر ۲ منجر به فکر افتادن طراحان و شروع طراحی نسل جدید سری تانک‌های فوق سنگین آلمانی شد که E75 و E100 نامگذاری شدند اما به دلیل زمان کم و به پایان رسیدن جنگ برای ماشین جنگی آلمان، این طرح‌ها فقط رو کاغذ باقی ماندند.

با استفاده از زره شیب دار، مقدار واقعی زره این تانک افزایش پیدا کرده بود. استفاده از این نوع زره باعث افزایش قابل توجه امنیت خدمه این تانک می‌شد و توپ تانک هایی مانند تی-۳۴-۸۵ نمی‌توانستند در هیچ فاصله‌ای به زره جلویی تیگر ۲ صدمه زیان باری بزنند.

معمولا تانک های متوسط( مدیوم تانک) متفقین از درگیری (مستقیم) با این تانک خوداری می‌کردند مانند تانک های M4 شرمنt34_85و...

طراحی و ساخت[ویرایش]

برنامه های توسعه و پیشبرد طراحی یک تانک سنگین دست کم از سال ۱۹۳۷ آغاز شده بود و قرارداد آغازین توسعه این تانک سنگین به شرکت هنشل واگذار شد. یک قرارداد توسعه دیگر نیز در سال ۱۹۳۹ به شرکت پورشه واگذار شد.

برنامه های توسعه و پیشبرد طراحی یک تانک سنگین دست کم از سال ۱۹۳۷ آغاز شده بود و قرارداد آغازین توسعه این تانک سنگین به شرکت هنشل واگذار شد. یک قرارداد توسعه دیگر نیز در سال ۱۹۳۹ به شرکت پورشه واگذار شد.

نمونه های اولیه این تانک سنگین جدید(چه ساخت هنشل و چه ساخت پورشه) از برجک های طراحی و ساخته شده توسط کروپ استفاده می کردند. تفاوت های عمده این نسخه های آزمایشی در بدنه تانک،سیستم تعلیق،گیربکس و ویژگی های مکانیکی بودند.

بدنه طراحی شده توسط کمپانی هنشل یک طراحی مرسوم بدنه تانک حساب میشد که از زره شیب دار(یک تکنولوژی نسبتا جدید) همانند تانک پنتر بهره میبرد. موتور تانک در عقب قرار داشت و در هر طرف تانک ۹ چرخ فولادی با قطر های ۸۰ سانتی متری وجود داشتند که بر روی هم سوار میشدند(به شکل افقی مانند تانک های تیگر۱ و پنتر) و دارای سیستم تعلیق میله های پیچشی بود.

طراحی پورشه ولی یک طراحی نامرسوم با برجک تانک در عقب و موتور در وسط بدنه بود.

در نهایت طراحی های هنشل برای تولید انبوه انتخاب شدند.

توپ 88mm KwK 43 L/71 تیگر ۲ میتواند با هر نوع گلوله ای از فواصل بسیار دور(۳ کیلومتر و بیشتر) تانک هایی مانند شرمن و تی ۳۴ را از بین ببرد.

از شاسی تیگر ۲ نیز برای ضدتانک سنگین "یَگدتیگر" استفاده شد.

تیگر۲ ها نیز مانند تیگر۱ در گردان های مستقل تانک های سنگین اداره میشدند. این گردان ها در نیروهای زرهی ورماخت هییِر و وافن اس اس قرار داشتند و تا مرز ۴۵ تیگر ۱ یا ۲ را در اختیار داشتند، هر یک از این گردان ها در حالت استاندارد از ۳ تانک تیگر۲ که فرماندهی گردان را برعهده داشتند،۳ گروهان که هر یک ۲ عدد تیگر۲ به عنوان فرمانده داشتند و هر یک از این گروهان ها داری ۴ جوخه بودند(هر کدام از این جوخه ها نیز دارای ۳ تیگر۲ بودند) پس در نتیجه هر گردان استاندارد باید دارای ۴۵ تیگر۲ می بود.(هرچند به دلایل متعدد اکثر اوقات چنین اتفاقی نمی افتد)

در ورماخت هییِر گردان های تانک سنگینِ ۵۰۱ و ۵۰۲ و ۵۰۳ و ۵۰۴ و ۵۰۵ و ۵۰۶ و ۵۰۷ و ۵۰۸ و ۵۰۹ و ۵۱۰ و ۵۱۱ و در وافن اس اس گردان های تانک سنگینِ ۱۰۱ و ۱۰۲ و ۱۰۳ تیگر۲ را دریافت کردند.

تیگر۲ برای اولین بار در جبهه غربی و توسط گروهان اول گردان ۵۰۳ تانک های سنگین(در نبرد نرماندی) استفاده شد که ۲ عدد از آنها در طول نبرد از بین رفتند و یکی از تانک های فرماندهی هم پس از افتادن در یک گودال غیرقابل نجات بود.

در جبهه شرقی نیز برای اولین بار گردان ۵۰۱ تانک های سنگین از تیگر۲ در تاریخ ۱۲ آگوست ۱۹۴۴ هنگام عملیات تهاجمی Lvov-Sandomierz(عملیات تهاجمی شوروی) استفاده کرد. این گردان به یکی از سرپل های تحت کنترل شوروی بر روی رود vistola حمله کرد و در طول راه در مکانی به اسم Oględów مورد کمین چندین تی ۳۴-۸۵ و آی اس-۲ قرار گرفت که در نتیجه آنها ۳ تیگر۲ از دست رفت(تانک های روسی احتمالا از این که تیگر۲ ها نمیتوانستند به دلیل زمین شنی از جایی به غیر از جاده ها رد شوند خبر داشتند و کمین زدند). پس از این کمین چون هر ۳ تیگر۲ به علت انفجار مهمات داخل برجک همراه خدمه شان کاملا از بین رفتند، دیگر اجازه حنل مهمات داخل برجک ها داده نشد و به همین علت میزان مهمات از سقف ۸۶ گلوله به ۶۸ کاهش یافت.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Panzer VI Ausf.B Königstiger (1944)". www.tanks-encyclopedia.com. Retrieved 2018-11-12.
  2. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام J&D1997.162-165 وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).

https://books.google.com/books?id=2ygVDAAAQBAJ&printsec=frontcover#v=onepage&q&f=false

پیوند به بیرون[ویرایش]