شکستن یک آهنربای میلهای به دو تک قطبی مغناطیسی غیرممکن است. یک تک قطبی مغناطیسی را نمیتوان از مواد معمولی مثل اتم و الکترون ساخت، برای ساختن آن نیاز به یک ذره بنیادی جدید است.
برخلاف بار الکتریکی، بارهای مغناطیسی در طبیعت به صورت منفرد یافت نمیشوند. به عبارت دیگر تک قطبی مغناطیسی وجود ندارد.[۱][۲] مشابه ذرات باردار الکتریکی که منبع میدان الکتریکی هستند انتظار داریم که اگر تک قطبی مغناطیسی نیز وجود داشته باشد،
میدان مغناطیسی تولید کند. در سال ۱۹۳۱ دیراک وجود چنین ذراتی را پیشنهاد کرد که به طور ذاتی منبع تولید میدان مغناطیسی بوده و آنها را تک قطبی مغناطیسی نام گذاشت. هرچند قبل از وی نیز بحثهایی در زمینه تک قطبی مغناطیسی بهطور پراکنده مطرح بود.[۳][۴][۵]
در فیزیک ذرات، تکقطبی مغناطیسی یک ذره فرضی است که مانند یک آهنربای منزوی تنها یک قطب مغناطیسی دارد (مثلاً فقط قطب شمال بدون قطب جنوب یا برعکس). چنین ذرهای دارای «بار مغناطیسی» خالص شمالی یا جنوبی خواهد بود. علاقهٔ امروزی به این مفهوم از نظریههای ذرات بنیادی سرچشمه میگیرد، بهویژه نظریههای وحدت بزرگ و نظریههای ابرریسمان که وجود آنها را پیشبینی میکنند. ذرات بنیادی شناختهشدهای که بار الکتریکی دارند، در واقع تکقطبیهای الکتریکی هستند. مغناطیس در آهنرباهای میلهای و الکترومغناطیسها ناشی از تکقطبیهای مغناطیسی نیست و در واقع هیچ شواهد تجربی یا رصدی برای وجود این ذرات یافت نشده است. تکقطبی مغناطیسی الزاماً یک ذرهٔ بنیادی نیست و مدلهای تولید آن میتوانند (اما الزاماً محدود به آن نیستند) شامل تکقطبیهای با اسپین صفر یا مزونهای برداری سنگین با اسپین ۱ باشند. اصطلاح «تکقطبی مغناطیسی» صرفاً به ماهیت ذره اشاره دارد و به معنای یک نوع خاص واحد از ذره نیست.[۶]
