تپ دنس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

گونه ای از رقص با نام تپ دنس وجود دارد که با صدای کوبیدن کفش‌های مخصوصی (tap shoes) بر زمین به شکل ساز کوبه ای مشخص می‌شود. مهمترین نیاکانِ تپ دنس، رقص Irish step و رقص آفریقایی (بویژه "Juba") هستند که هر دوی آن‌ها از طریق مهاجرت سیاهپوستان و برده داری به آمریکا آورده شدند. پیدایش این رقص به میانهٔ قرن نوردهم بر می‌گردد که در زمان افزایش محبوبیت نمایش‌های ودویل رقصنده‌های این نمایش‌خانه (بخصوص ایرلندی‌ها) که با سیاه کردن چهرهٔ خود ادای سیاهپوستان را درمی‌آوردند، این نوع رقص را (معمولاً همراه با یک پیانو) به روی صحنه بردند.

در حالیکه بسیاری ویلیام هنری لین (معروف به Master Juba) کسی که جز اولین سیاهپوستانی بود که توانست مقابل سفیدپوستان به روی استیجِ نمایش‌های مینسترل (گروه‌های موسیقی ای که به سفر می‌رفتند) برود را پدر تپ دنس می‌دانند، از بیل «بوجانگلز» رابینسون نیز به عنوان کسی که (دههٔ ۱۹۳۰) به توسعه و مورد اقبال واقع شدن این نوع رقص کمک شایانی کرد یاد می‌کنند. قابل ذکر است که بعد از اینکه توماس رایس در سال ۱۸۸۲ کف‌های فلزی را به کفش خود اضافه کرد، دیگر بازیگران نمایش‌خانه‌های مینسترل و ودویل بلافاصله از او تقلید کردند.

همزمان با گسترش موسیقی جَز در دههٔ ۲۰، یک تقسیم‌بندی جزئی نیز در این رقص صورت گرفت. پیچیدگی ریتمیک موسیقی جَز منجر به ایجاد شاخه ای از این نوع رقص بنام ریتمیک تپ شد. در مقابل با گونهٔ دیگری از تپ دنس با نام برادوی تپ که بر زیبایی‌شناسی رقص تأکید می‌کند و در آن از حرکات محاسبه شدهٔ بازوها و پاها استفاده می‌شود (بعنوان مثال کارهای فرد آستر)، ریتمیک تپ، در واقع بر صدا اهمیت بیشتری می‌دهد.

با وجود اینکه پس از جنگ جهانی دوم از محبوبیت ریتمیک دنس کاسته شد اما این رقص در دههٔ ۱۹۸۰ بوسیلهٔ گرگوری هاینز و سویون گلوور جوان احیا شد. از جمله فیلم‌هایی نیز که به شناساندن دوبارهٔ این سبک به عامه کمک کردند می‌توان به مستند (No Maps on My Taps (1979 و انیمیشن خوش قدم محصول ۲۰۰۶ اشاره کرد.

منابع[ویرایش]